Ruslatunnur í Shaftsbury:Nathan Barley

Ein af undarlegri aukaverkunum þess að búa í Frakklandi er að ég er kominn rosalega inn í breska kómedíu. Þetta er ekki af því hún er eitthvað sérstaklega vinsæl hérna, fólk virðist aðallega spennt fyrir vondum illa talsettum bandarískjum þáttum, heldur vegna þess að ég bý með fullt af Englendingum.

Það gengur náttúrlega ekki að ég komi heim og byrji að slá um mig með tilvitnunum í þætti sem enginn þekkir, þannig ég ætla að taka á mig að benda á hina og þessa bresku gamanþætti sem eru óþekktir heima. Þetta ætla ég að gera vikulega, á föstudögum, undir yfirskriftinni "Ruslatunnur í Shaftsbury".

Í síðustu viku henti ég upp einum þætti af The IT Crowd, sem eru frábærir þættir skrifaðir af sama manni og gerði Black Books og Father Ted. Núna er planið að bjóða upp á eitthvað mjög öðruvísi; það er að segja Nathan Barley. Þessir gjörsamlega frábæru þættir eru hugarfóstur Chris Morris, sem leikur yfirmanninn í The IT Crowd, og Charlie Brooker. Ég veit vel að þið hafið ekki hugmynd um hvaða fólk þetta er, en það mun breytast á næstu vikum.

Nathan Barley er þáttur um samnefndann mann, sem er ,,a self-facilitating media node'' eins og hann segir sjálfur, en flestir aðrir myndu kalla hann gjörsamlega óþolandi hálfvita. Fyrir utan hann koma mikið við sögu systkynin Dan og Claire Ashcroft, sem eru talsvert eðlilegri en þó nokkuð gölluð, auk margra minni spámanna.

Nathan Barley sver sig í ætt við Extras og Næturvaktina að því leyti að þættirnir eru alveg öskrandi fyndnir undir réttum kringumstæðum. Þessar kringumstæður eru þegar maður er með öðru fólki og er þegar búinn að sjá nokkra þætti, sem er pínulítið takmarkandi, en guð minn almáttugur hvað þær eru þess virði. Ég meina, án Nathan Barley gætum við ekki haft orðin "ég sparkaði upp brúnu hurðinni og málaði hana hvíta á leiðinni út" um endaþarmsmök, sem eitt og sér er þess virði að sitja í gegnum sex þátta seríuna.

Þáttur 1 - Hluti 1

Þáttur 1 - Hluti 2

Þáttur 1 - Hluti 3

Pimpaðu lífið mitt

Um daginn var ég í fríi og þar sem ég átti engan pening ákvað ég að eyða tímanum mínum í einhverja algera vitleysu. Ég meina, það er ekki eins og ég sé á einhverjum ímynduðum stað þar sem allir tala eitthvað skrýtið mál, sólin skín og það er hægt að eyða heilu dögunum í að skoða gömul hús.

Nei, ég bý í raunveruleikanum. Þannig ég læsti mig inni í herbergi, kveikti á lappanum og byrjaði að kompæla minn eigin kjarna. Sjáðu til, tölvan þín er í grófum dráttum samansett af fjórum ólíkum hlutum;

1. Allt draslið sem þú getur snert
2. Kjarni
3. Stýrikerfi
4. Hugbúnaður

Reyndar er kjarninn hluti af stýrikerfinu, en þetta er nógu gott fyrir hið opinbera. Þetta virkar svo þannig að hver gaur talar við gaurinn fyrir ofan, þannig akkúrat núna segir Firefox stýrikerfinu hvað þú vilt gera, það lætur kjarnann vita hvað það þarf, sem fiktar í draslinu sem þú getur snert.

Af hverju í ósköpunum myndi maður svo vilja kompæla sinn eigin kjarna þegar það fylgir einn með stýrikerfinu? Tja, mér leiddist soldið mikið, og mig langaði að sjá hvort ég gæti fengið tölvuna mína til að kveikja hraðar á sér með að pimpa kjarnann minn. Svo er ég megalúði, og við löðumst að svona dóti eins og Megas að litlum sætum strákum í hotpants.

Til að gera langa, og alveg rosalega óáhugaverða, sögu stutta tókst þetta svona sæmilega bara. Eftir einn dag af því að anda gegnum opinn munninn og innbyrgða aðeins kók sat ég uppi með kjarna sem virkaði næstum alls staðar, það var bara eitthvað vesen með hljóðið. Og í staðinn fyrir að laga hljóðvandamálið henti ég öllu draslinu út um gluggann og fór út að tala við stelpur.

Ókei, ég stóð út á götu og þorði ekki að tala við stelpur, það er ekki punkturinn hérna. Hvað er þá málið? Þessi nýji kjarni bætti tímann sem það tekur tölvuna mína að ræsa sig um tvær sekúndur. Nú þegar hafði ég eytt svo miklum tíma í þennan kjarna að til að vinna hann upp hefði ég þurft að ræsa tölvuna mína sirka 20 þúsund sinnum. Ég ætla ekkert að neita því að ég er mikið í tölvunni, en ég er ekki með Windows og þarf þess vegna ekki að endurræsa tölvuna mína í hvert skipti sem ég vil skoða nýja heimasíðu, svo það er ólíklegt að ég myndi nokkur tímann vinna þetta upp.

Og þetta er ástæðan fyrir því að ég les ekki productivity blogg.

Bjöggi vinur minn er mikill aðdáandi blogga eins og Lifehack, sem birta reglulegar ábendingar um hvernig þú getur pimpað daglega lífið. Stundum detta þarna inn skemmtilegar hugmyndir, eins og að leggja í vana sinn að vakna miklu fyrr á morgnana til að koma hlutum í verk. Þetta finnst mér fín hugmynd, því mér finnst bæði gaman að vakna snemma á morgnana og á oft erfitt með að læra fyrir einhverjum helvítis kennslustundum.

Ekki allar hugmyndirnar þarna eru í þessum dúr, en þær eiga allar sameiginlegt að vera ekki skyndilausnir, heldur eitthvað sem maður þarf að eyða tíma í að tileinka sér. Sem er aðdáunarvert á okkar tímum, þegar lífið á helst að koma í dósaformi, en ekki alveg nógu sniðugt þegar manni eru sýndar í kringum 30 slíkar hugmyndir á viku. Ef maður prófar aðeins eina í mánuði fer gríðarlegur tími, einbeiting og undirbúningur í eitthvað sem er farið að líkjast óhuggulega mikið Frankenstein kjarnanum að ofan, og skilar í flestum tilvikum svipuðum niðurstöðum.

Auðvitað segir enginn að maður þurfi að prófa eitthvað af þessum hugmyndum, en að því slepptu að góður hluti af þeim er álíka sykurhúðaður og kandífloss sem hefur verið dýft í hunang, þá er eitthvað dásamlega rangt við að eyða klukkutíma á dag í að lesa um hvernig maður getur nýtt tímann sinn betur án þess að gera nokkuð í því.

Ég hef mikið betri hluti að gera. Eins og að standa á götuhornum og tala ekki við stelpur.

Hin fullkomnu símsvaraskilaboð

Hlustaðu nú, tíkin þín. Annað hvort svararðu símanum eða það verður það fyrsta sem þú gerir aldrei aftur.

ÖSKRANDI FRAMFARIR

Nú er ég pínulítill megalúði og nota þess vegna skel, Emacs, Firefox og aðra slíka frábæra hluti. Allt á þetta sameiginlegt að nota Control lykilinn meira en góðu hófi gegnir, sem getur leitt til ansi leiðinlegra verkja í vinstri litlaputta.

En lausnin er hér; maður skiptir Caps Lock lyklinum út fyrir Control. Ef maður spáir í því meikar þetta frekar mikið sens, ég meina, hvenær notaðirðu síðast Caps Lock? Og hvað ýtirðu oft á Control á dag? Þú ættir alla vera að ýta á hann í hvert einasta skipti sem þú skiptir á milli flipa í Firefox, þannig það ætti að vera nokkuð oft.

Alla vega. Ef þú notar Linux er nokkuð einfalt að gera þetta, alla vera þannig þetta virki í X, maður opnar bara xorg.conf skránna (hún finnst yfirleitt í /etc/X11), finnur hvar lyklaborðið er skilgreint, og bætir 'Option "XkbOptions" "ctrl:nocaps"' þar inn. Það eru til aðrar leiðir til að gera þetta, en þær sem ég reyndi fokkuðu á ýmsan hátt í íslenska lyklaborðinu mínu. Þessi virkar þó.

Ef þú notar Windows XP geturðu litið á þessa síðu hér. Þú þarft að fikta aðeins í registry en það er ekkert mál, passaðu bara að lesa alla síðuna og átta þig á nákvæmlega hverju þú ætlar að breyta og í hvað áður en þú byrjar. Ef þú notar einhverja aðra útgáfu af Windows en XP get ég aðeins ályktað að þú sért einhversskonar undirmennsk skáldsagnavera, þannig ég veit ekki alveg hvað ég ætti að ráðleggja þér. Nema kannski að passa þig á fólki sem vill fara í gátuleik upp á glingur við þig.

Og ef þú notar makka ætti þessi grein að geta hjálpað þér, alla vega ef þú ert með OS X 10.4.

Jæja, þá eru allir tilbúnir. Ég vil að þið teygið ykkur nú undir sætin ykkar og finnið Bill Hicks diskinn, fimm þurrkuðu grömmin af ofskynjunarsveppum og eintakið af Emacs sem ég teipaði þar niður áðan. Brrrrrooooooooowwwwwwwwww.

The IT Crowd

Besta breska grínþáttaröðin sem þú hefur aldrei séð, á eftir The Mighty Boosh, er The IT Crowd. Hún fjallar um tvo tölvulúða og stelpuskjátu sem vinna í tölvudeild stórfyrirtækis, þar sem flestir starfsmennirnir eru sexí fólk sem gerir ekki mjög mikið og heldur framhjá hvort öðru.

Horfðu bara á þetta, vinur. Þú hefur ekkert annað að gera, og Chris Morris leikur í þessu.

Fyrsti þáttur - 1. hluti
Fyrsti þáttur - 2. hluti
Fyrsti þáttur - 3. hluti

No dog food for Victor tonight

Við fengum úr prófunum okkar í dag.

Síðustu tíu daga eða svo er ég búinn að kvíða nokkuð fyrir þessu, því núna skiptir máli hvað ég fæ í prófunum. Alla vega ef mig langar að borða fram að sumri.

Það hjálpaði svo ekki til að mér fannst þetta vera með slappari prófatörnum hjá mér í lengri tíma, sem innihélt það allra ógeðslegasta próf sem ég hef farið í, og ég var búinn að gera ráð fyrir að hafa fallið í alla vega tveim af fjórum fögum.

Heyrðu, neinei. Ég var hæstur af öllum í Línulegri fellagreiningu og Algebru, en síðara prófið er einmitt ábyrgt fyrir þrem ógeðfelldustu klukkutímum lífs míns, og var með hæstu meðaleinkunnina í árgangnum. Að vísu gekk mér ekkert glæsilega í Líkindafræðinni sem ég átti eiginlega að kunna, en það skiptir engu máli.

Það sem ég er hrifnastur af er rétt-svo-skriðið fimman (á frönsku: tían) sem ég fékk í námskeiðinu Calcul formel. Jafnvel að segja að ég hafi gert ekkert í þessu námskeiði ýkir vinnu mína í því. Svo þegar ég mætti í lokaprófið, sem ég gerði meira upp á að kenna mér eitthvað um að taka afleiðingum gjörða minna en eitthvað annað, bjóst ég aldrei við því að geta klórað mig fram úr þessu.

Guði sé lof fyrir heimabrugguð táknreiknikerfi sem nota C++ syntax og frumlesið námsefni í Help -> Tutorial.

Símskeytablogg

Er búinn í prófum STOPP Því birtist örugglega ekkert hérna fyrr en skólinn byrjar aftur STOPP Bat out of hell og bjór er frábær blanda STOPP Mun eyða næstu viku í að drekka, forrita, og horfa á 24 og Blackadder STOPP

Electro-shock blues

Það er aðeins ein upphrópun sem getur lýst algebruprófinu sem ég var í áðan, og hún er: "Jesus titty-fucking Christ".

Þetta voru fimm blaðsíður af blússandi drullu sem ætlaði engan endi að taka. Ég náði að skríða gegnum svona helminginn af þessu á þrem klukkutímum, sem var alveg ágætt ef maður miðar við hitt fólkið í prófinu. Eða alla vega það fólk sem gekk ekki út eftir hálftíma.

Sjitt og fokk maður. Það er voða lítið sem maður getur gert eftir svona katastrófu, annað en að hlusta á Eels og pæla í að fá sér vinnu. Hvað getur fólk með BS í stærðfræði gert?

Pant vera Feynman

Endirinn á fellagreiningarprófinu mínu áðan var rosalegur, ég átti sannkallaðan stórleik í eðlisfræðingaleiknum.

Fyrir þá sem ekki vita snýst eðlisfræðingaleikurinn um að fylla eins mikið af blaði og hægt er af jöfnum, þar sem skipt er á margföldum heildum, markgildum og óendanlegum summum án nokkurs rökstuðnings.

Í eðlisfræðingaleiknum gengur merkilega greitt að sýna að viss mál stefni á Radon mál á R með að sýna það fyrst fyrir föllin x -> exp(ikx), þar sem k er fast, og dúndra svo í gegnum almenna tilfellið með andhverfum Fourier-ummyndunum fallana sem við á.

Annars held ég að ég sé búinn að fatta hvernig prófessorarnir hérna ákveða lengdina á prófum; ef þeir geta reiknað þau á þrem tímum, þá ættum við að geta það líka. Hóst. Ég fellagreindi eins og vindurinn í þrjá klukkutíma og rétt komst yfir tvo þriðju af þessu rugli.

O jæja, ég get verið hamingjusamur með að öllum öðrum gekk svipað.

Misþroski

Ég man ekki í augnablikinu hvað ég hef gert mikið af hlutum sem gætu talist manndómsvígslur frá því ég fermdist; í fljótu bragði dettur mér í hug að fá bílpróf, útskrifast úr framhaldsskóla, missa sveindóminn, verða tvítugur og útskrifast úr háskóla.

Og þrátt fyrir að hafa gert þetta, og eitthvað meira til held ég, stendur eftir að ég er tuttugu og tveggja ára maður sem hlær í hvert einasta skipti sem hann sér innfeldi á Hilbertrúmum. Af hverju? Jú, af því að innfeldin eru táknuð með (.|.)

Stundum hef ég áhyggjur af mér.

for i in `locate`; do grep "fokk" $i; done

Klukkan er sex. Fyrir svona klukkutíma gafst ég upp á að reyna að sofa og fór á fætur. Þetta virðist ætla að verða einn af þessum dögum, ég vona að þetta sé ekkert meira en einhver spenningur fyrir prófinu á eftir. Ég hef séð Fight Club, ég veit alveg hvað þetta getur þýtt.

Annars held ég að það sé úrelt að telja kindur til að sofna. Bæði hefur fólk í dag aðeins óljósa hugmynd um hvernig kindur líta út þegar þær eru ekki umkringdar kartöflum og sósu, heldur er takmarkað hversu lengi maður nennir að segja "Hosa" og "Gibbagibb" í huganum.

Nei, alvöru fólk telur reglulegar segðir.

[A-Z,a-z]:
[A-Z,a-z]: [0-9]{1,2}
[A-Z,a-z]: [0-9]{1,2}\.[0-9]{1,2}
[A-Z,a-z]: ([0-9]{1,2}\.){2}([0-9]{2}|[0-9]{4})

Bestu plötur 2007

Í tilefni að árið er búið er komið að föstum liðum eins og venjulega, nefninlega listanum yfir bestu plötur síðasta árs. Ég ætlaði að henda honum inn um jólin, en nennti svo ekki að taka tölvuna með til Íslands, ímeila listann á sjálfan mig, eða redda þessu yfir höfuð. Það verður bara að hafa það.

Mér finnst persónulega ekki mjög gaman að lesa svona lista ef ég veit ekki hver meirihlutinn af hljómsveitunum er og það er ekki boðið upp á tóndæmi. Þess vegna má finna hér skrá sem inniheldur tvö lög frá sérhverri hljómsveit á listanum. Ég vona að ef einhver hljómsveitin hérna kemst að þessari ólöglegu dreifingu á efni hennar sjái hún að kynningargildið vegi upp á móti þjófnaðnum.

En alla vega. Í ár eru tólf plötur á listanum. Ég byrjaði með einhver 50 stykki, skar niður þar til að var orðið andlega sárt, og byrjaði svo að smíða gagntæka vörpun milli platna og hlutmengis náttúrlegu talnanna. Án frekari formála:

12 :: Mugison - Mugiboogie
Hið ágæta fólk sem kommentar á Rjómann var ekkert voðalega sammála mér þegar ég froðufelldi ekki af ánægju yfir Mugiboogie. Ég stend samt við það sem ég sagði áður; þetta er fínt hjá kallinum, en hann bæði getur og hefur gert betur.

11 :: Sometime - Supercalifragilisticexpialidocious
Ég held það sé skipt til helminga hvernig fólki á eftir að líka við Sometime, og það fer eftir hversu mikið þessi fokk-hvað-ég-er-mikið-krútt söngkona fer í taugarnar á því. Þetta slapp hjá mér, og teknópoppið veldur engum vonbrigðum.

10 :: Nine Inch Nails - Year zero
Hr. Reznor gaf út plötu á árinu, þar af leiðandi er hún hérna. Þó það hafi verið fínt að fá plötu á minna en fimm ára fresti frá NIN væri betra að sættast á einhversskonar málamiðlun næst; miðað við stökkin á milli Downward spiral, The fragile og With teeth er eins og hann hafi bara gefið út With teeth aftur.

9 :: Against Me! - New wave
Enn og aftur er ég síðastur í mark að uppgötva bönd sem eru að gefa út plötu númer n+1. Against Me! er þrælfínt pönk/folk band með söngvara sem hljómar eins og hann hreinsi á sér hálsinn með ostaskera. Það er frábært, og það hefur varla liðið sá dagur síðasta mánuðinn þar sem ég hef ekki hlustað á New wave.

8 :: Smashing Pumpkins - Zeitgeist
Eins og ég sagði fyrir Rjómann: Kóngurinn stendur undir væntingum. Zeitgeist er frábær rokkplata, en af því Billy Corgan gaf hana út dugir það ekki til fyrsta sætisins. Svekk og tyggjó.

7 :: The Apples in Stereo - New magnetic wonder
New magnetic wonder er token hamingjusama artí indípoppplatan í ár. Meðan flestir kollegar The Apples in Stereo færast stöðugt í átt vaxandi klígju og óþolanleika ákváðu þau að gefa út plötu með flottum laglínum og góðum lögum. Imagine that.

6 :: Mika - Life in cartoon motion
Það er alveg sama hversu mikið þið reynið að neita því (þið vitið hver þið eruð), Life in cartoon motion er alveg öskrandi frábær. Ef maður getur ekki sleppt sér einstaka sinnum yfir gleðipoppi með manni sem leigir bersýnilega íbúðina niðri, þá er ekki mikið eftir í þessum heimi sem maður getur glaðst yfir.

5 :: Elliott Smith - New moon
Ég man ekki hvað það eru mörg ár síðan Elliott Smith dó, en það er til marks um snilli hans að þessi lög hafa ekki elst fyrir fimmaura síðan þá. Ef það er eitthvað ekki í lagi í lífinu, þá hefur Elliott Smith samið lag sem lýsir því fullkomlega.

4 :: Seabear - The ghost that carried us away
Þetta er hin hliðin á Elliott Smith; kassagítardrifið popp sem er hamingjusamt. Þetta er fyrsta plata Seabear, sem er íslenskt band, og þeim tókst svona helvíti vel upp. Það eru engar dýpri merkingar á bakvið þessi lög, alla vega engar sem ég hef komið auga á, heldur er þetta bara sérdeilis prýðilegt popp.

3 :: Future Clouds and Radar - Samnefnd
Ég sé voða sjaldan eftir því að versla plötur út á flott hljómsveitar- eða plötunöfn. Þessi tvöfalda plata hittir ekki alltaf í mark, og skýtur stundum all langt framhjá því, en sem ein heild er hún næstum ómótstæðileg þegar maður er búinn að kynnast henni.

2 :: Rock Plaza Central - Are we not horses?
Ég sver það; því skemmtilegra sem hljómsveitar- og plötunafnið er, því betri er platan. Are we not horses? er þemaplata um vélhesta í miðri baráttu góðs og ills sem byrja að efast um eðli sitt og draga í efa hvort þeir séu alvöru hestar eða ekki. Ef þetta fær þig ekki til að langa að hlusta á þessa plötu neyðist ég til að álykta að þú sért Framsóknarmaður og því gersneyddur ímyndunarafli og öðrum mannlegum eiginleikum..

1 :: Gavin Portland - iii: Views of distant towns
Tæknilega séð kom þessi plata út sirka þrem mínútum fyrir miðnætti 31. des. 2006, eða eitthvað þannig, en það skiptir ekki máli. Þessi hálftíma langa harðkjarnaplata ber höfuð og herðar yfir allar plötuútgáfur 2007, hvort sem þær eru innlendar eða erlendar, og ég hefði verið sáttur við þennan lista ef hann hefði einungis samanstaðið af þessari plötu. Hún er kannski ekki fyrir alla, en þegar ég verð kóngur verður hún skyldueign.

Já, þá er því lokið. Ég er bara nokkuð sáttur við árið 2007; að vísu uðu gömlu jaxlarnir að mestu marvaða en nýliðarnir björguðu því með alveg frábærum útgáfum hægri vinsti, eða alla vega útgáfum sem gleymdust þá fljótlega. Það er þó eitt sem mig langar að minnast sérstaklega á, og það er Marilyn Manson. Ég er einfaldlega sár út í hann að hafa gefið út þetta óforbetranlega rusl sem Eat me, drink me er. Maðurinn sem gerði Antichrist superstar og Mechanical animals á að vita betur.

Afsakið. Mig langar ekki að enda þetta á bömmer, svo ég hef undirbúið smá lag:

Turn around, bright eyes!
Every now and then I fall apart!
And I need you need you now tonight,
and I need you more, than ever!
And we'll only be making it riiiight,
forever's gonna start tonight!

Sæta Mary K

Fyrsta platan með Elliott Smith sem ég hlustaði á var Figure 8. Það tók mig smá tíma að venjast henni, eins og með alla virkilega góða hluti, en á endanum gat ég ekki hugsað mér að lifa án hennar, og hún endaði meðal þeirra 25 platna sem ég tók með mér til Frakklands.

Áður en ég keypti hana fannst mér samt lagið ,,Pretty Mary K'' (útg. 1) frekar undarlegt. Eins og þið getið heyrt með að smella á hlekkinn byrjar það mjög fallega, áður en það skiptir yfir í... tja, ég veit fjandann ekki hvað eftir svona 30 sekúndur.

Í fyrsta sinn þegar ég hlustaði á alvöru eintakið mitt af Figure 8 varð ég fyrir svolitlu áfalli; ,,Pretty Mary K'' (útg. 2) á alls ekkert að vera svona. Eins og þið heyrði heldur það áfram eins og áður í staðinn fyrir að skipta yfir í einhverja Charlie Feathers eftirhermu.

Ókei, allt í lagi. En málið er að einhvernveginn gleymi ég alltaf að skipta spastísku útgáfunni út fyrir þessa venjulegu alls staðar þar sem ég geymi tónlistina mína; hún lifir af annað hvort á iPodnum, eða á tölvunni, eða á backupi. Sem gerir það að verkum að í hvert einasta skipti sem ég hlusta á þetta mjög fallega lag fæ ég án gríns verk í magann í kringum 35tu sekúndu og held í mér andanum þar til ég kemst að hvor útgáfan er í gangi.

Ég er viss um að pabbi lenti aldrei í svona veseni með vínilinn.

Eins höggs undur

Síðustu vikur er ég búinn að hlusta mjög mikið á plötuna Memory man með Aqualung í þeirri von að ég finni eitthvað til að elska við hana.

Fyrsta lagið á henni, Cinderella, er nefninlega alveg geðveikt. Restin af plötunni er það ekki, og ég var að vona að þetta væri spurning um að venjast henni.

Svo er ekki, þetta er skólabókardæmi um one-hit-wonder. Ojæja.

Goodbye, you lizard scum! (2. hluti)

Mig langar í apahauskúpu.

Þá get ég byrjað með smá svona verkefni; mig langar að saga efsta partinn af henni og spasla upp í helstu göt, eins og þessi fyrir nef og eyru og svona, og þrífa hana frekar vel.

Eftir þetta ætla ég að byrja að klæðast svörtum jakkafötum, með svartri skyrtu, svörtum skóm, og svörtu bindi hvenær sem ég er á meðal fólks. Þar að auki ætla ég að dröslast um með hægindastól frá Viktoríutímabilinu, sem ég sit í með krosslagða fætur við öll tækifæri.

Ég verð sko fokking tilbúinn ef það brestur á með bjórdrykkju.