Pimpaðu lífið mitt

Um daginn var ég í fríi og þar sem ég átti engan pening ákvað ég að eyða tímanum mínum í einhverja algera vitleysu. Ég meina, það er ekki eins og ég sé á einhverjum ímynduðum stað þar sem allir tala eitthvað skrýtið mál, sólin skín og það er hægt að eyða heilu dögunum í að skoða gömul hús.

Nei, ég bý í raunveruleikanum. Þannig ég læsti mig inni í herbergi, kveikti á lappanum og byrjaði að kompæla minn eigin kjarna. Sjáðu til, tölvan þín er í grófum dráttum samansett af fjórum ólíkum hlutum;

1. Allt draslið sem þú getur snert
2. Kjarni
3. Stýrikerfi
4. Hugbúnaður

Reyndar er kjarninn hluti af stýrikerfinu, en þetta er nógu gott fyrir hið opinbera. Þetta virkar svo þannig að hver gaur talar við gaurinn fyrir ofan, þannig akkúrat núna segir Firefox stýrikerfinu hvað þú vilt gera, það lætur kjarnann vita hvað það þarf, sem fiktar í draslinu sem þú getur snert.

Af hverju í ósköpunum myndi maður svo vilja kompæla sinn eigin kjarna þegar það fylgir einn með stýrikerfinu? Tja, mér leiddist soldið mikið, og mig langaði að sjá hvort ég gæti fengið tölvuna mína til að kveikja hraðar á sér með að pimpa kjarnann minn. Svo er ég megalúði, og við löðumst að svona dóti eins og Megas að litlum sætum strákum í hotpants.

Til að gera langa, og alveg rosalega óáhugaverða, sögu stutta tókst þetta svona sæmilega bara. Eftir einn dag af því að anda gegnum opinn munninn og innbyrgða aðeins kók sat ég uppi með kjarna sem virkaði næstum alls staðar, það var bara eitthvað vesen með hljóðið. Og í staðinn fyrir að laga hljóðvandamálið henti ég öllu draslinu út um gluggann og fór út að tala við stelpur.

Ókei, ég stóð út á götu og þorði ekki að tala við stelpur, það er ekki punkturinn hérna. Hvað er þá málið? Þessi nýji kjarni bætti tímann sem það tekur tölvuna mína að ræsa sig um tvær sekúndur. Nú þegar hafði ég eytt svo miklum tíma í þennan kjarna að til að vinna hann upp hefði ég þurft að ræsa tölvuna mína sirka 20 þúsund sinnum. Ég ætla ekkert að neita því að ég er mikið í tölvunni, en ég er ekki með Windows og þarf þess vegna ekki að endurræsa tölvuna mína í hvert skipti sem ég vil skoða nýja heimasíðu, svo það er ólíklegt að ég myndi nokkur tímann vinna þetta upp.

Og þetta er ástæðan fyrir því að ég les ekki productivity blogg.

Bjöggi vinur minn er mikill aðdáandi blogga eins og Lifehack, sem birta reglulegar ábendingar um hvernig þú getur pimpað daglega lífið. Stundum detta þarna inn skemmtilegar hugmyndir, eins og að leggja í vana sinn að vakna miklu fyrr á morgnana til að koma hlutum í verk. Þetta finnst mér fín hugmynd, því mér finnst bæði gaman að vakna snemma á morgnana og á oft erfitt með að læra fyrir einhverjum helvítis kennslustundum.

Ekki allar hugmyndirnar þarna eru í þessum dúr, en þær eiga allar sameiginlegt að vera ekki skyndilausnir, heldur eitthvað sem maður þarf að eyða tíma í að tileinka sér. Sem er aðdáunarvert á okkar tímum, þegar lífið á helst að koma í dósaformi, en ekki alveg nógu sniðugt þegar manni eru sýndar í kringum 30 slíkar hugmyndir á viku. Ef maður prófar aðeins eina í mánuði fer gríðarlegur tími, einbeiting og undirbúningur í eitthvað sem er farið að líkjast óhuggulega mikið Frankenstein kjarnanum að ofan, og skilar í flestum tilvikum svipuðum niðurstöðum.

Auðvitað segir enginn að maður þurfi að prófa eitthvað af þessum hugmyndum, en að því slepptu að góður hluti af þeim er álíka sykurhúðaður og kandífloss sem hefur verið dýft í hunang, þá er eitthvað dásamlega rangt við að eyða klukkutíma á dag í að lesa um hvernig maður getur nýtt tímann sinn betur án þess að gera nokkuð í því.

Ég hef mikið betri hluti að gera. Eins og að standa á götuhornum og tala ekki við stelpur.