Pant vera Feynman

Endirinn á fellagreiningarprófinu mínu áðan var rosalegur, ég átti sannkallaðan stórleik í eðlisfræðingaleiknum.

Fyrir þá sem ekki vita snýst eðlisfræðingaleikurinn um að fylla eins mikið af blaði og hægt er af jöfnum, þar sem skipt er á margföldum heildum, markgildum og óendanlegum summum án nokkurs rökstuðnings.

Í eðlisfræðingaleiknum gengur merkilega greitt að sýna að viss mál stefni á Radon mál á R með að sýna það fyrst fyrir föllin x -> exp(ikx), þar sem k er fast, og dúndra svo í gegnum almenna tilfellið með andhverfum Fourier-ummyndunum fallana sem við á.

Annars held ég að ég sé búinn að fatta hvernig prófessorarnir hérna ákveða lengdina á prófum; ef þeir geta reiknað þau á þrem tímum, þá ættum við að geta það líka. Hóst. Ég fellagreindi eins og vindurinn í þrjá klukkutíma og rétt komst yfir tvo þriðju af þessu rugli.

O jæja, ég get verið hamingjusamur með að öllum öðrum gekk svipað.