Sæta Mary K

Fyrsta platan með Elliott Smith sem ég hlustaði á var Figure 8. Það tók mig smá tíma að venjast henni, eins og með alla virkilega góða hluti, en á endanum gat ég ekki hugsað mér að lifa án hennar, og hún endaði meðal þeirra 25 platna sem ég tók með mér til Frakklands.

Áður en ég keypti hana fannst mér samt lagið ,,Pretty Mary K'' (útg. 1) frekar undarlegt. Eins og þið getið heyrt með að smella á hlekkinn byrjar það mjög fallega, áður en það skiptir yfir í... tja, ég veit fjandann ekki hvað eftir svona 30 sekúndur.

Í fyrsta sinn þegar ég hlustaði á alvöru eintakið mitt af Figure 8 varð ég fyrir svolitlu áfalli; ,,Pretty Mary K'' (útg. 2) á alls ekkert að vera svona. Eins og þið heyrði heldur það áfram eins og áður í staðinn fyrir að skipta yfir í einhverja Charlie Feathers eftirhermu.

Ókei, allt í lagi. En málið er að einhvernveginn gleymi ég alltaf að skipta spastísku útgáfunni út fyrir þessa venjulegu alls staðar þar sem ég geymi tónlistina mína; hún lifir af annað hvort á iPodnum, eða á tölvunni, eða á backupi. Sem gerir það að verkum að í hvert einasta skipti sem ég hlusta á þetta mjög fallega lag fæ ég án gríns verk í magann í kringum 35tu sekúndu og held í mér andanum þar til ég kemst að hvor útgáfan er í gangi.

Ég er viss um að pabbi lenti aldrei í svona veseni með vínilinn.