Þau fá að njóta vafans

Ég hlýt að hafa misst af fundi þar sem var ákveðið að þriggja ára gamlar dægurmenningarvísanir og skrýtnir hreimar væru fyndnir.

Bangsi. Eða: Hann er bara að reyna að sýna að honum líkar vel við þig

Þegar ég var lítill fór ég reglulega í heimsókn með foreldrum mínum til vina þeirra sem bjuggu á sveitabæ. Þar voru beljur og hestar, hlöður fullar af heymæði og ýmislegt svoleiðis skemmtilegt fyrir lítinn strák. Þar á meðal var hundurinn á bænum, sem hét Bangsi.

Bangsi var að mestu leyti þessi venjulegi íslenski fjárhundur; alltaf til í að leika, með upprúllað skott, ljótari en syndin sjálf og átti það til að hverfa í nokkra daga í einu, stundum án þess að koma heim með alla útlimi á sínum stað. En okkur líkaði voða vel við hann, og honum við okkur. Höldum við.

Það hafði nefninlega eitthvað klikkað þegar var verið að ala hann upp; þegar hann var mjög glaður vaggaði hann ekki skottinu og más eins og venjulegir hundar, heldur stóð fyrir framan mann og urraði. Það er mjög sérstök upplifun að klóra hnéhárri Cujo eftirhermu á maganum meðan hún liggur með fæturna upp í loft, starir á mann og urrar rólega.

Mér varð hugsað til hans Bangsa um daginn þegar ég var nýbúinn að græta næstum vinkonu mína úti. Íslendingar eiga nefninlega til að sýna væntumþykju með stríðni. Það er bara ákveðið merki um að manni líði þægilega í kringum einhvern að maður geti strítt honum, og vitað að hann tekur því ekkert persónulega, heldur skýtur á móti.

Þetta er ekki til alls staðar. Þar á meðal í Frakklandi. Þannig þegar vinkona mín, sem er í efnafræði, spurði mig í gríni hvað stelpur sem ég væri hrifinn af mættu alls ekki gera í lífinu, sagði ég auðvitað að ég gæti aldrei verið með stelpu í efnafræði, það væri svo vond lykt af þeim alltaf hreint.

Stuttu seinna, þegar ég horfði á lokaðar dyrnar á herberginu hennar, stóð ég frammi fyrir því að útskýra fyrir henni að ég hefði verið að grínast, að hún þyrfi alls ekki að fara í sturtu, og að almennt þætti mér ilmurinn af henni frekar góður. Á frönsku.

Þetta er ekki eitthvað sem ég mæli með að gera. Einhvern veginn hlýtur að vera hægt að koma í veg fyrir svona millilandamisskilning, en það eina sem mér dettur í hug er að setja viðvörunarmiða á Íslendinga. Þannig þegar einhver pantar Íslending er það fyrsta sem hann þarf að gera, áður en hann rífur gripinn úr plastinu, að lesa smá viðvörun:

Varúð; þessi einstaklingur er Íslendingur. Hann gæti átt það til að drekka sig til ólífis á teppinu þínu, stæra sig af því að forfeður hans hafi myrt og nauðgað forfeðrum þínum, eða hreytt í þig móðgunum sem hefðu orsakað líflát fyrr á dögum. Hann veit ekki betur og er bara að reyna að sýna að honum líkar vel við þig.

Sei sei

Í dag ætti ég að byrja að læra fyrir prófin sem byrja í janúar. Svo ég náði í kennsluefnið á netinu, þýddi nokkur latex skjöl yfir í áhorfanlegt form, fann blöð og svoleiðis til að skrifa á... og fór að taka til í herberginu mínu.

Það er ekkert hægt að vinna í svona umhverfi. Það liggur hér pappír og föt útum allt eins og únglíngar. Svo tekur maður kaffi þegar þetta er búið. Ég er heldur ekki frá því að ég þurfi að klippa á mér neglurnar.

Og af því það eru jólin lærir maður ekkert eftir klukkan fjögur. Að frönskum tíma. Námsefnið er nú einu sinni á frönsku, og jólin bara einu sinni á ári. Svo má maður ekki byrja að læra nema á heila tímanum.

Heyrðu, dagurinn er bara að verða búinn. Það tekur því ekkert að byrja á þessu núna.

Eigum við eitthvað að ræða þetta?

Í margar vikur er ég nú búinn að spá í af hverju ég fái aldrei nein komment á þetta óforbetranlega rugl. Eða... tja, þetta er nú ekki alveg rétt. Ég gerði bara ráð fyrir að það læsi þetta enginn, og því fengi ég engin komment.

Málið er hins vegar að ég hef í einhverju ölæði valið "comment moderation" möguleikann hér á bakvið og snarlega gleymt því. Ég biðst afsökunar á þessu, og hef bætt úr þessu eins og skot.

Eftir stendur samt að eins og oft áður hef ég ekki nokkra hugmynd um af hverju fólk les þessa tímasóun.

Eureka!

Undir sænginni í morgunþynnkunni uppgötvaði ég að ef ég þen grindarbotnsvöðvann og sleppi svo, þá skreppur pungurinn á mér saman.

Nú hef ég gert nokkuð ítarlegar prófanir á þessu svæði síðustu ár, og get ekki sagt annað en að það hafi komið skemmtilega á óvart að þessi hegðun hafi flogið undir radar eins lengi og raun ber vitni.

Þarf ég nokkuð að taka fram að ég skemmti mér konunglega í alveg kjánalega langan tíma í morgun?

Jólajól

This summary is not available. Please click here to view the post.

Dekk

Mér datt í hug áðan að með algerri gegnsýringu þjóðfélagsins af netinu er mjög einföld tegund forritunarhúmors orðin skiljanleg fyrir dágóðann hluta almennings, nefninlega <html-tag>eitthvað</html-tag> brandarar.

Vissulega eru þetta ekki mjög þróaðir brandarar, og eiga til dæmis ekkert í gömlu góðu

10: Print "Þú ert hommi"
20: Goto 10

Basic brandarana, en þetta er samt skref í rétta átt.

Hvað olli þessari hugleiðingaútgáfu af lestarslysi? Auðvitað að ég kem heim eftir tæpa tvo daga. Eða, á því formi sem sniðmengi þeirra sem kunna eitthvað á html og hafa horft á Spaced skilja,

<tyres>
You lucky, lucky people!
</tyres>

Bash fiff

Ef maður notar bash einhvertímann er nauðsynlegt að vita af smá trikki: breytan !$ inniheldur síðasta inntak síðustu skipunar.

Þetta þýðir að ef maður ætlar að færa nokkrar skrár einhvert og skipta svo yfir í möppuna sem maður færði hana í, getur maður skrifað

mv skrá1.gaur skrá2.gaur skrán.gaur /ógó/langt/path
cd !$

og sparað sér að skrifa "cd /ógó/langt/path".

Það er hægt að segja ýmislegt vont um bash, en eitt sem það gerir mjög vel er að gefa manni nóg reipi til að hengja sig og benda manni á næsta stól.

Á móti

Pant vera síðastur í mark eina ferðina enn í að uppgötva hljómsveitir sem hafa verið til í fleiri, fleiri ár. Nei, ég er ekki að tala um Meatloaf.

Þó Meatloaf sé að sjálfsögðu yndislegri en margt sem fest verður á blað er nýja platan með Against Me! betri.

Það finnst mér alla vega, og vegna þess að ég segi það finnst þér það líka. Í huga mínum, ímyndaði lesandi.

Oh, baby G

Ég var að besta kjúkling.

Í alvöru. Það hefur aldrei verið gert neitt betra úr kjúkling en það sem ég var að búa til.

Ef þið verðið þæg fyrir jólasveininn, og hæfilega óþæg við mig, fáiði kannski að upplifa dýrðina eftir viku.

Aha!

Ég var akkúrat í þessum töluðu orðum að átta mig á af hverju maður stendur í að reikna aðoka línulegra virkja þegar maður er að finna róf þeirra.

Það er voða gaman þegar svona gerist.

Sjáiði bara til

Einhvern daginn ætla ég að eiga fjölskyldu. Konu sem elskar mig, börn sem líta upp til mín, og kannski hund sem finnst gott að láta klappa sér.

Og einhvern daginn ætla ég að ganga út um dyrnar að fallega húsinu mínu, stíga upp í rútu, og koma aldrei aftur heim.

Sumt þarf maður einfaldlega að prófa.

Bruðlað með margliðum

Ég var að muna eftir svolítið sniðugu trikki sem kom upp í vinnunni í sumar; þar var ég að forrita í Matlab fyrir tölulega greiningu, svo það er sennilega frekar takmarkaður hópur sem kann að meta þetta, en samt.

Alla vega. Þið vitið þegar maður er að finna gildi endanlegu summunar

1^k + 2^k + 3^k + ... + n^k

fyrir fast k > 0 sem fall af n? Ef maður, af einhverjum ástæðum, langar virkilega að finna formúluna fyrir henni, hefur ekki aðgang að internetinu eða uppflettiritum, og hefur annað hvort tölvu eða þónokkurn frítíma, þá getur maður gert eftirfarandi:

1. Sannfært sjálfan sig um að fallið

f(n) = 1^k + 2^k + 3^k + ... + n^k

sé margliða af stigi k+1. Það er ekkert svo erfitt að sjá að fallið f er O(k+1), því augljóslega er sérhver liður j^k <= n^k, og því

f(n) <= n * n^k = n^(k+1)

Það er samt erfiðara að sanna að f sé margliða, án þess að reikna beint út formúlu fyrir því. En alla vega;

2. Reiknað út gildi f í (k+1)-num punkti. Ég mæli með að byrja á n = 0 og n = 1, og reikna svo n = 2, ..., k, því það liggur alveg sæmilega beint við.

3. Reiknað út stuðla margliðunnar p sem brúar f í punktunum sem valdir voru, og einfalda svo ef maður er í þannig stuði.

Þá er það komið; ef maður vill finna f(n) reiknar maður bara p(n), sem er nokkuð fljótlegra en að reikna j^k fyrir j = 1, ..., n og leggja svo allt draslið saman.

Auðvitað er þetta vita gagnslaust í daglega lífinu, því maður lendir aldrei nokkur tímann í að þurfa að finna gildi þessarar summu, og ef maður þarf þess nauðsynlega er næstum örugglega fljótlegra að (bítur saman tönnum) reikna það með ofbeldi.

En þú veist, ef maður er á eyðieyju eða eitthvað, og hittir eitthvað sem var einu sinni hobbiti sem býr í helli og hefur gríðarlegann áhuga á stærðfræði, og mann vantar eitthvað til að halda honum uppteknum svo hann éti mann ekki meðan maður flýr með hringinn hans, þá er örugglega fínt að grípa til þessa.

Kaldhæðni

Það eru ekki margir sem eru ósammála því að ég sé sæmilega kaldhæðinn maður. Nema náttúrlega þeir sem mótmæla orðinu ,,maður'' í síðustu setningu, og kjósa frekar ,,drengur'', ,,mær'' eða ,,göndulgleypir'' í staðinn.

En sama hvað fólk kýs að kalla mig er ekki komist hjá því að kalhæðnin er mér í blóð borin, þó það fari ekki mikið fyrir henni hér því hún kemst álíka vel til skila á prenti og nælon gegnum fax. Það er þó eitt vandamál sem hefur hrjáð mig síðustu ár; fólk veit ekki alltaf hvenær er segi eitthvað í kaldhæðni og hvenær ekki.

Margir myndu örugglega túlka þetta sem misvísandi skilaboð á sína vegu, og bæta kaldhæðniskilun sína hið snarasta. Ég kýs að taka annan pól í hæðina:

Hvað í hoppandi hundfjandanum er að þér ef þú sérð ekki muninn á einlægri aðdáun og háði og spotti sem engan enda tekur? Varstu alinn upp í fjósi, og ef svo - nei! þegar kemur í ljós að svo var -, hví var þér sleppt lausum þaðan?

Helvítis fólk útum allt hérna. Ptu!

Bash, ég hata þig

Ohhh, hvað ég hata bash. Fokking syntax sem gerir ekkert nema þvælast fyrir einföldustu hlutum.

Í alvöru; prófið þið einhver tímann að velja Arrested Development þátt af handahófi úr annarri seríu eftir fjóra, fimm Hvíta rússa með bash.

Ef þetta væri hægt með einhverju öðru forriti myndi ég gera það með því. (Þrír teningar teljast ekki til forrits.)

PS. Þessi færsla mun sjálfkrafa eyða sér eftir viku. Þá mun ég verða kominn með Python nóg í puttana til að "#! /bin/bash" geti vikið fyrir "#! /usr/bin/python".

Gegnum alheiminn

Það er víst komin út einhversskonar bíómynd sem byggir á bítlalögum og heitir Across the universe. Bjöggi mælti mjög með henni og snéri upp á hendina á mér gegnum msn í gær þar til ég lofaði að sjá hana og hlusta á sándtrakkið. Takk Bjöggi.

Nú hef ég ekki hugmynd um hvað þessi mynd er um, en mér er nokkurn veginn sama því sándtrakkið er eins frábært og vera skal. Þetta eru tveir diskar þar sem sirkabout tíu manns sem dúndra út ábreiðum af bítlalögum eins og enginn sé morgundagurinn, og meirihlutinn af þeim er bæði næstum óþekkjanlegur og gríðarlega vel heppnaður.

Ég sé á þér að þú ert ósannfærður, þannig hér til að slaufa þessu samtali og fá þig til að hottintottast að ná í þetta sérdeilis prýðilega sándtrakk eru tvö lög af því; annað fyndið og hitt meira alvöru.

I want to hold your hand í flutningi T.V. Carpio
For the benefit of Mr. Kite með Eddie Izzard

The Fésbók, The

Ég er búinn að vera á facebook í sirka þrjá mánuði núna, og ég verð að viðurkenna að ég sé alls ekki hvað er svona heillandi við þetta sífellda hringrúnk.

Í stuttu máli virðist lítið annað koma frá þessu en spam á tölvupóstinn minn í formi mjög almennra boðskorta frá fólki sem ég hef ekki talað við í fleiri mánuði, eða ár ef að því er að spyrja, á rugl sem ég hef engann áhuga á að taka þátt í.

Í alvöru; það fyrsta sem ég hef gert á daginn undanfarnar vikur er að fá mér kaffi, kíkja á The Onion og hafna n boðum á eitthvað algert kjaftæði á facebook.

Ef þetta er það sem koma skal er ég meira en til í að verða skilinn eftir.

Avant et aprés

Áðan fékk ég alveg rosalega skemmtilegt hrós. Við fórum nokkur úr húsinu á kaffihús, og eftir að hafa pantað nokkra drykki hvort, og spjallað við þjónustustúlkuna um hvar maður gæti fundið Kahlúa í Grenoble, skutlaði hún nýjustu umferð á borðið okkar og sagði að þó franski hreimurinn minn væri skrýtinn væri hann snarsexí.

Þess má geta að franska orðið fyrir skrýtinn er ,,étrange'' sem er sama orðið og er notað fyrir útlending, þannig eitthvað gæti hafa óvart misfarist í þýðingunni þarna að ofan.

Blessunarlega vildi svo til að barinn hafði tæmst akkúrat í þessum töluðu orðum, og Savage Garden voru að byrja að syngja ,,Truly, madly, deeply'', svo ég svaraði: ,,Eh, ouai?'' og dró einn fingur vinstri handar eftir barborðinu meðan ég gekk stöðugum skrefum í kringum það.

,,Oui'' sagði stúlkan, og beit í neðri vörina...

Til að sjá restina af þessari færslu, vinsamlegast millifærið 2.000 krónur á reikning númer 0545-14-603654.

Leðurblaka úr hel

Mig hefur langað í svolítinn tíma að læra almennilega að forrita í Lisp.

Nú þekki ég vini mína alveg sæmilega vel og átta mig fullkomlega á því að setningin hér að ofan meikar álíka mikið sens fyrir meirihlutann af þeim og þessi hér: ,,Ef banani, en ekki vinur, væri aprílgabb; er möguleikaheiki á sokki óumflýjanlegur eða aðeins nóvember?''

Það verður bara að hafa það. Stundum verður maður að láta hjartað ráða, og ef hjartað ákveður að sökkva sér í 50 ára gamalt helsexí forritunarmál hefur maður um fátt annað að velja en að svara kallinu.

En vegna þess að það er gjörsamlega ómögulegt að læra forritunarmál án þess að hafa eitthvað að forrita ákvað ég að búa til tölvuleik. Ekkert rosalega flókinn tölvuleik, ég held að einfaldur kappakstursleikur sem lítur sirkabout út eins og þroskaheftur forfaðir Pacman henti ágætlega sem fyrsta verkefni.

Að öllu öðru jöfnu held ég að það að lúðast í einhverju svona sé betri dægrardvöl en að horfa á QI í tölvunni, eins sjarmerandi og Stephen Fry og Alan Davis eru jú óneitanlega.

En að öðru; af hverju mega stelpur sem eiga kærasta ganga á meðal venjulegs fólks og vera skemmtilegar og lykta yndislega? Þetta er alveg fullkomlega óþolandi.