Bangsi. Eða: Hann er bara að reyna að sýna að honum líkar vel við þig

Þegar ég var lítill fór ég reglulega í heimsókn með foreldrum mínum til vina þeirra sem bjuggu á sveitabæ. Þar voru beljur og hestar, hlöður fullar af heymæði og ýmislegt svoleiðis skemmtilegt fyrir lítinn strák. Þar á meðal var hundurinn á bænum, sem hét Bangsi.

Bangsi var að mestu leyti þessi venjulegi íslenski fjárhundur; alltaf til í að leika, með upprúllað skott, ljótari en syndin sjálf og átti það til að hverfa í nokkra daga í einu, stundum án þess að koma heim með alla útlimi á sínum stað. En okkur líkaði voða vel við hann, og honum við okkur. Höldum við.

Það hafði nefninlega eitthvað klikkað þegar var verið að ala hann upp; þegar hann var mjög glaður vaggaði hann ekki skottinu og más eins og venjulegir hundar, heldur stóð fyrir framan mann og urraði. Það er mjög sérstök upplifun að klóra hnéhárri Cujo eftirhermu á maganum meðan hún liggur með fæturna upp í loft, starir á mann og urrar rólega.

Mér varð hugsað til hans Bangsa um daginn þegar ég var nýbúinn að græta næstum vinkonu mína úti. Íslendingar eiga nefninlega til að sýna væntumþykju með stríðni. Það er bara ákveðið merki um að manni líði þægilega í kringum einhvern að maður geti strítt honum, og vitað að hann tekur því ekkert persónulega, heldur skýtur á móti.

Þetta er ekki til alls staðar. Þar á meðal í Frakklandi. Þannig þegar vinkona mín, sem er í efnafræði, spurði mig í gríni hvað stelpur sem ég væri hrifinn af mættu alls ekki gera í lífinu, sagði ég auðvitað að ég gæti aldrei verið með stelpu í efnafræði, það væri svo vond lykt af þeim alltaf hreint.

Stuttu seinna, þegar ég horfði á lokaðar dyrnar á herberginu hennar, stóð ég frammi fyrir því að útskýra fyrir henni að ég hefði verið að grínast, að hún þyrfi alls ekki að fara í sturtu, og að almennt þætti mér ilmurinn af henni frekar góður. Á frönsku.

Þetta er ekki eitthvað sem ég mæli með að gera. Einhvern veginn hlýtur að vera hægt að koma í veg fyrir svona millilandamisskilning, en það eina sem mér dettur í hug er að setja viðvörunarmiða á Íslendinga. Þannig þegar einhver pantar Íslending er það fyrsta sem hann þarf að gera, áður en hann rífur gripinn úr plastinu, að lesa smá viðvörun:

Varúð; þessi einstaklingur er Íslendingur. Hann gæti átt það til að drekka sig til ólífis á teppinu þínu, stæra sig af því að forfeður hans hafi myrt og nauðgað forfeðrum þínum, eða hreytt í þig móðgunum sem hefðu orsakað líflát fyrr á dögum. Hann veit ekki betur og er bara að reyna að sýna að honum líkar vel við þig.