Leðurblaka úr hel

Mig hefur langað í svolítinn tíma að læra almennilega að forrita í Lisp.

Nú þekki ég vini mína alveg sæmilega vel og átta mig fullkomlega á því að setningin hér að ofan meikar álíka mikið sens fyrir meirihlutann af þeim og þessi hér: ,,Ef banani, en ekki vinur, væri aprílgabb; er möguleikaheiki á sokki óumflýjanlegur eða aðeins nóvember?''

Það verður bara að hafa það. Stundum verður maður að láta hjartað ráða, og ef hjartað ákveður að sökkva sér í 50 ára gamalt helsexí forritunarmál hefur maður um fátt annað að velja en að svara kallinu.

En vegna þess að það er gjörsamlega ómögulegt að læra forritunarmál án þess að hafa eitthvað að forrita ákvað ég að búa til tölvuleik. Ekkert rosalega flókinn tölvuleik, ég held að einfaldur kappakstursleikur sem lítur sirkabout út eins og þroskaheftur forfaðir Pacman henti ágætlega sem fyrsta verkefni.

Að öllu öðru jöfnu held ég að það að lúðast í einhverju svona sé betri dægrardvöl en að horfa á QI í tölvunni, eins sjarmerandi og Stephen Fry og Alan Davis eru jú óneitanlega.

En að öðru; af hverju mega stelpur sem eiga kærasta ganga á meðal venjulegs fólks og vera skemmtilegar og lykta yndislega? Þetta er alveg fullkomlega óþolandi.