Kaldhæðni

Það eru ekki margir sem eru ósammála því að ég sé sæmilega kaldhæðinn maður. Nema náttúrlega þeir sem mótmæla orðinu ,,maður'' í síðustu setningu, og kjósa frekar ,,drengur'', ,,mær'' eða ,,göndulgleypir'' í staðinn.

En sama hvað fólk kýs að kalla mig er ekki komist hjá því að kalhæðnin er mér í blóð borin, þó það fari ekki mikið fyrir henni hér því hún kemst álíka vel til skila á prenti og nælon gegnum fax. Það er þó eitt vandamál sem hefur hrjáð mig síðustu ár; fólk veit ekki alltaf hvenær er segi eitthvað í kaldhæðni og hvenær ekki.

Margir myndu örugglega túlka þetta sem misvísandi skilaboð á sína vegu, og bæta kaldhæðniskilun sína hið snarasta. Ég kýs að taka annan pól í hæðina:

Hvað í hoppandi hundfjandanum er að þér ef þú sérð ekki muninn á einlægri aðdáun og háði og spotti sem engan enda tekur? Varstu alinn upp í fjósi, og ef svo - nei! þegar kemur í ljós að svo var -, hví var þér sleppt lausum þaðan?

Helvítis fólk útum allt hérna. Ptu!