Avant et aprés

Áðan fékk ég alveg rosalega skemmtilegt hrós. Við fórum nokkur úr húsinu á kaffihús, og eftir að hafa pantað nokkra drykki hvort, og spjallað við þjónustustúlkuna um hvar maður gæti fundið Kahlúa í Grenoble, skutlaði hún nýjustu umferð á borðið okkar og sagði að þó franski hreimurinn minn væri skrýtinn væri hann snarsexí.

Þess má geta að franska orðið fyrir skrýtinn er ,,étrange'' sem er sama orðið og er notað fyrir útlending, þannig eitthvað gæti hafa óvart misfarist í þýðingunni þarna að ofan.

Blessunarlega vildi svo til að barinn hafði tæmst akkúrat í þessum töluðu orðum, og Savage Garden voru að byrja að syngja ,,Truly, madly, deeply'', svo ég svaraði: ,,Eh, ouai?'' og dró einn fingur vinstri handar eftir barborðinu meðan ég gekk stöðugum skrefum í kringum það.

,,Oui'' sagði stúlkan, og beit í neðri vörina...

Til að sjá restina af þessari færslu, vinsamlegast millifærið 2.000 krónur á reikning númer 0545-14-603654.

Leðurblaka úr hel

Mig hefur langað í svolítinn tíma að læra almennilega að forrita í Lisp.

Nú þekki ég vini mína alveg sæmilega vel og átta mig fullkomlega á því að setningin hér að ofan meikar álíka mikið sens fyrir meirihlutann af þeim og þessi hér: ,,Ef banani, en ekki vinur, væri aprílgabb; er möguleikaheiki á sokki óumflýjanlegur eða aðeins nóvember?''

Það verður bara að hafa það. Stundum verður maður að láta hjartað ráða, og ef hjartað ákveður að sökkva sér í 50 ára gamalt helsexí forritunarmál hefur maður um fátt annað að velja en að svara kallinu.

En vegna þess að það er gjörsamlega ómögulegt að læra forritunarmál án þess að hafa eitthvað að forrita ákvað ég að búa til tölvuleik. Ekkert rosalega flókinn tölvuleik, ég held að einfaldur kappakstursleikur sem lítur sirkabout út eins og þroskaheftur forfaðir Pacman henti ágætlega sem fyrsta verkefni.

Að öllu öðru jöfnu held ég að það að lúðast í einhverju svona sé betri dægrardvöl en að horfa á QI í tölvunni, eins sjarmerandi og Stephen Fry og Alan Davis eru jú óneitanlega.

En að öðru; af hverju mega stelpur sem eiga kærasta ganga á meðal venjulegs fólks og vera skemmtilegar og lykta yndislega? Þetta er alveg fullkomlega óþolandi.

Allir saman nú

Þetta er fyrsta tilraun til að skrifa færslu gegnum tölvupóst. Blogger viðmótið fer alveg rosalega í taugarnar á mér, eins og svo mörg önnur notendavæn viðmót þessa dagana, af því það sýnir gott sem enga KISS hönnunareiginleika (keep it simple, stupid).

Ef þetta tekst ágætlega, og ég sé svo sem ekki mikla ástæðu til að það ætti ekki að gera það, get ég héðan í frá birt allar færslur gegnum sameiginleg undur Vim og Mutt. Ef drottinn vor væri viðstaddur myndi hann sjá að það er gott.

Síðustu vikur er ég búinn að taka all svakalegann aftur-til-fortíðar pakka í öllum tölvumálum; af öllum þeim forritum sem ég nota dags daglega held ég að Firefox og mplayer séu þau einu sem þarfnast grafísks viðmóts, öllum hinum er annað hvort kippt af stað í screen keyrslu þegar kerfið er ræst eða keyrð í einstökum skeljargluggum. Og eftir að ég uppgötvaði Vimperator plugin-ið fyrir Firefox lyktar hann líka frekar undarlega.

Praktísku afleiðingarnar af þessu er að yfirleitt sér ekki nokkurn mun á tölvunni minni og 486 vél frá... hmm... geyma einn... 1996, þegar ascii klám var normið og internetið keyrði á 28kb módemum. Og vitiði hvað? Þetta er miklu betra svona.

Tökum sem dæmi hvernig maður nær í torrent skrár. Núna finn ég eitthvað til að ná í eins og venjulega, en er búinn að stilla Firefox (eiginlega Swiftfox) til að vista torrent skrár alltaf á sama stað. Forritið rtorrent keyrir stöðugt í bakgrunni og fylgist með hvort eitthvað nýtt birtist í þeirri skrá, og byrjar sjálfkrafa að hlaða niður öllu sem kemur þar inn. Svo þegar það er búið að hlaða niður allri skránni, og deila visst miklu, hættir það að deila og eyðir torrent hlekknum. Þar með er allt ferlið orðið fullkomlega sjálfvirkt, keyrir í bakgrunni og ég þarf aðeins að koma nálægt því til að njóta þess sem ég var að ná í.

Ætliði að segja mér að stöðuga clusterfuckið með Azureus eða muTorrent sé einfaldara?

Þetta er svo kúl

Ef þið voruð að pæla í hvað ég vil fá í jólagjöf er þetta svarið.

MSN er svo 2007

Alvöru fólk stundar internetsamtöl með millifærslum í heimabanka og "Varðandi" reitnum.

Láttu það ganga

Ég þarf víst að éta ofan í mig það sem ég sagði fyrir nokkrum dögum um verkföllin hérna. Á fimmtudaginn komu hipparnir mér stórkostlega á óvart með að vakna fyrir allar aldir og víggirða stærðfræðibygginguna með ruslafötum og innkaupakerrum, eins og í zombímynd. Það góða er að ef hinir dauðu rísa og ganga á meðal vor veit ég hvert ég ætla, en þangað til kemst ég ekki í tíma.

Alla vega ekki í venjulegu stofunum mínum. Prófersorarnir okkar hafa leyst þetta vandamál - því þeim er alveg skítsama um verkfall nemenda - með að leyfa okkur að safnast saman fyrir utan stærðfræðibygginguna þegar tíminn á að byrja, ganga á milli og hvísla: ,,Hittumst í byggingunni þarna eftir 20 mínútur. Láttu það ganga. Ekki segja hippunum.''

Annars hef ég komist að því að það var vond hugmynd að klippa mig og raka. Ekki að ég fíli ekki lúkkið, en því fylgja... aukaverkanir. Eins og um helgina:

,,Góðan dag kæri afgreiðslumaður.''
,,Góðan dag ungi maður.''
,,Jeg vil gerne... nei bíddu, mig langar í rauðvínsflöskuna þarna.''
,,Jájá, það er nú gott. Og hvað ert þú gamall?''

Ég hef löngum haldið í þá hugmynd að ég líti út fyrir að vera eldri en átján ára. Svo er víst ekki.

Pant!

Pant hljómsveitarnafnið Suicidal Flowers.

[Edit]: Andskotinn.

Taðskegglingur

Nú er ég búinn að halda uppi heiðarlegri tilraun til að láta mér vaxa skegg í rúman mánuð, og niðurstöðurnar hingað til eru í besta falli ósannfærandi.

Það má örugglega finna einhverjar umhverfislegar útskýringar á þessu, eins og vaxandi magn snefilefna í umhverfinu, undanhald karlmennskunnar, eða ótvíræðan kvenleika minn (masculinus nonexistus), en ég held ég verði að sætta mig við að mér sprettur ekki grön.

Við þurfum ekkert vatn

Ef maður skoðar BBC eða Le Monde eða eitthvað slíkt fær maður fljótt þá mynd að allt Frakkland logi í verkföllum, slagsmálum og uppvakningum sem vilja forvitnast um lífeyrisréttindi sín. Kannski er ég bara svona tregur, en eins og klár maður sagði: ,,Where's all this shit happening, man?''

Ég hef ekki séð ein einustu götuslagsmál eða nemendamótmæli, engar verkfallsaðgerðir hjá almenningssamgangnafólkinu (þó það sé reyndar annað kerfi en SNCF) og ekki hitt neitt fólk yfir tvítugu sem hefur sterkar skoðanir á Sarkozy. Samt á að heita að nemendur hafi verið að mótmæla í viku og fullyrt er að mörg þúsund manns í París, Marseille, Lyon, Grenoble og fleiri stöðum hafi tekið þátt í götumótmælum.

Er það samtals eða?

Why are manhole covers round?

Það fylgir oft megalúðum eins og stærðfræðingum, tölvunördum og öðrum slíkum, að þeir eiga til að festast algerlega í að leysa eitthvað eitt afmarkað vandamál. Sem er voða fínt þannig, því það svínvirkar alveg að fresta næstum öllu til að einbeita sér, en leiðir oft til vanrækslu á flestum öðrum sviðum.

Sem dæmi má nefna þegar ég tók eftir því áðan að tónlistarspilarinn minn var ekki með innbyggt í sig að bæta við slembivöldum lögum í playlistann. Þannig ég bjó slíkt unit til. Núna get ég annað hvort opnað skel og skrifað addRandom n, eða ýtt á Alt + F5 og skrifað n, og fengið n slembivalin lög aftast í playlistann sem er í gangi.

Á móti kemur að klukkan er farin að ganga ellefu, ég er búinn að borða tvö epli frá því í hádeginu, og er ekki búinn að gera neitt annað en þetta frá því klukkan sex þegar ég tók smá pásu frá lærdómnum (villumeldingar í bash eru ekki beint þær skýrustu í heimi). Ofan á allt langar mig svo bara að hlusta aðeins á The Wall. Það er ekki mjög slembið.

Sándtékk

Jæja, ég er búinn að besta þetta hljóðspilunarmál á Linux. Fyrir þá sem þekkja ekki til er talsvert meira úrval forrita til að spila tónlist á Linux en á Windows og mökkum; meðan flestir ósnotrir nota iTunes, Winamp eða eitthvað slíkt geta Linux notendur valið um Amarok, xmms, music123, Banshee, Rythmbox, Exaile og sa videre.

Þangað til áðan fannst mér Amarok vera sá besti af hópnum; hann spilar allan fjandann fyrir mann, nær í plötuumslög og ég veit ekki hvað og hvað. En hann er svolítið þungur, maður þarf alltaf að hafa hann í gangi einhversstaðar og ef maður drepur X hættir músíkin.

Svarið er að nota MPD ásamt mpc og Sonata til að stjórna kvikindinu. Sonata gerir flestallt sem Amarok gerir, mixar playlista, birtir plötuumslög og allt þannig, en er þeim kosti gæddur að þegar maður er búinn að stilla upp músíkinni slekkur maður bara á honum og hún heldur áfram að rúlla. Með xbindkeys og mpc má svo stjórna pause/play og skip með global shortcuts eins og maður vill. Og þar sem Sonata er skrifaður í Python og óháður KDE er hann nokkuð snarari í snúningum en Amarok. Sem bónus birtir Sonata spiluð lög á last.fm en hann þarf að vera í gangi til þess, það má setja upp lastfmsubmitd til að MPD geri það þó Sonata sé ekki í gangi.

Amarok má reyndar eiga það að hann vinnur ennþá netútvarps keppnina því með honum kemur uppsettur heill hellingur af útvarpsstöðvum. Svo sér hann líka um iPodinn manns og getur mixað smart playlista, en það kemur mér ekkert svo mikið við því ég nota gtkpod fyrir iPodinn og nota smart playlista alveg sárasjaldan.

Allir vegir liggja til minimalismans. MPD fyrir tónlist, mplayer fyrir vídjó, Evilwm fyrir gluggastjóra og xterm sem file manager. Lífið er gott.

I'm a Cockney!

Mig langar í þræl. Það (við viljum nú ekki verða of náin hérna) á að elda, þrífa og almennt sjá um mig þegar ég nenni því ekki, auk lítilla hjáverka eins og hlæja að bröndurunum mínum.

Þetta væri alveg frábært. Ég gæti stjórnað því með að úða til skiptis á það vatni og slá það með kennarapriki, og það gæti hrjúfrað sig upp við fætur mína þegar mér er kalt.

Auðvitað er þetta á gráu svæði siðferðislega séð, en einn kosturinn við að vera trúleysingi er að maður má púsla lífinu saman án tillits til slíkra hluta. Og ef samviskan færi eitthvað að naga mig gæti ég skipt því út fyrir barnaþræl; siðferðisleg vandamál eru fall af rúmmáli, þannig að minni þræll þýðir mun minna siðferðislegt vandamál.

Ef einhver er ekki búinn að giska á það nenni ég alls ekki að byrja að elda. Þá þarf ég að standa upp og borða og þrífa og fara að sofa og vakna á morgun og allur helvítis vítahringurinn endurtekur sig bara.

Endirinn færist nær

Sjáiði bara til. Ég veit ekki um ykkur, en ég ætla að ná mér í hund, dauðageislabyssu og halda mig nálægt John Connor.

Í millitíðinni mæli ég með Brass Eye, breskum þætti sem gerði grín að fréttaskýringaþáttum. Barnaníðingaþátturinn er sérstaklega vel heppnaður, eins og má sjá af auglýsingabrotinu hér fyrir neðan.

They don't deserve punishment, they deserve... gunishment.

Tímasóun

Ahh, það er alltaf voða fínt að fikta í hlutum eins og uppsetningu þegar maður nennir ekki að skrifa eða gera eitthvað af viti.

Því miður hef ég ekkert merkilegt að segja. Það eru búin að vera miðannarpróf hjá mér í þessari viku og þó það hafi bara gengið nokkuð vel taka þau samt það andlega á að maður nennir ekkert að hugsa eftir þau.

Mér finnst samt ennþá fyndið að ég var annar hæstur af fjörutíu manns í algebruprófinu, sem var selvfolgelig á frönsku. Og ég sem tala ekki frönsku.

Þetta væri auðvitað miklu tilkomumeira ef ég kynni ekki nú þegar þessa algebru, en maður verður víst að taka því sem að höndum ber. Við sjáum svo til hvernig fellagreiningarprófið gekk.

En fyrir áhugamenn um klaufavillur á prófum má geta þess að hlutafleiður fallsins (x,y) --> x+y eru fastafallið 1 sama hvort maður deildar með tilliti til x eða y, en ekki samsemdarföllin x og y eins og ég sagði á líkindafræðiprófinu.

Margir myndu búast við að eftir BS í stærðfræði kynni maður að diffra, en svo er víst ekki.

Svo bregðast krosstré