Láttu það ganga

Ég þarf víst að éta ofan í mig það sem ég sagði fyrir nokkrum dögum um verkföllin hérna. Á fimmtudaginn komu hipparnir mér stórkostlega á óvart með að vakna fyrir allar aldir og víggirða stærðfræðibygginguna með ruslafötum og innkaupakerrum, eins og í zombímynd. Það góða er að ef hinir dauðu rísa og ganga á meðal vor veit ég hvert ég ætla, en þangað til kemst ég ekki í tíma.

Alla vega ekki í venjulegu stofunum mínum. Prófersorarnir okkar hafa leyst þetta vandamál - því þeim er alveg skítsama um verkfall nemenda - með að leyfa okkur að safnast saman fyrir utan stærðfræðibygginguna þegar tíminn á að byrja, ganga á milli og hvísla: ,,Hittumst í byggingunni þarna eftir 20 mínútur. Láttu það ganga. Ekki segja hippunum.''

Annars hef ég komist að því að það var vond hugmynd að klippa mig og raka. Ekki að ég fíli ekki lúkkið, en því fylgja... aukaverkanir. Eins og um helgina:

,,Góðan dag kæri afgreiðslumaður.''
,,Góðan dag ungi maður.''
,,Jeg vil gerne... nei bíddu, mig langar í rauðvínsflöskuna þarna.''
,,Jájá, það er nú gott. Og hvað ert þú gamall?''

Ég hef löngum haldið í þá hugmynd að ég líti út fyrir að vera eldri en átján ára. Svo er víst ekki.