Það er til rosalega vond mynd með Marlon Brando sem heitir The Island of Dr. Moreau. Í henni leikur hr. Brando nett bilaðan vísindamann sem er með ofnæmi fyrir sólinni og gengur því alltaf í hvítum fötum og með risa hatt, á milli þess sem hann fer í langar göngutúra á ströndinni og splæsir saman dýrum og mönnum á frumlegan hátt.
Í dag var heiðskýrt, logn og 20 stiga hiti, og ég og félagi minn nýttum tækifærið til að rölta um bæinn, hanga á kommúnísku kaffihúsi og stara útundan okkur á sætar stelpur. Sem var mikið af. Rosalega mikið af. En eins með pabbann í Arrested Development og heita pottinn ofgerðum við þessu. Hvítir strákar eiga ekki að vera úti í sólinni. Ég er sólbrunninn, þreyttur og með svo mikinn höfuðverk að 9. áratugurinn virðist vera góð hugmynd.
Ég er farinn að finna mér hvít föt, stóran hatt, sög, teip og ketti. Það er nóg af fólki í húsinu.
Marlon Brando og ég erum einn
Róbó-Kristur mun dæma okkur öll á komandi árum
Eins og allir dyggir lesendur Morgunblaðsins hef ég tekið eftir örri þróun tækninnar á síðustu áratugum. Internetin, farsímar, GPS tæki og VHS spólur hafa öll gerbreytt því sem við teljum góða lífið, svo mjög að í dag er sá maður sem rokkar ekki tvísmellinn í besta falli kjánalegur. Vegna starfa minna við Raunvísindadeild Háskólans er ég í sérstaklega heppilegri aðstöðu til að meta duttlunga tækniframfaranna, og nýlega hafa vindar umbreytinganna hvíslað að mér að stund gleðinnar sé ekki langt undan; eftir rúmlega tvöþúsund ára bið er upprisa frelsara Drottins vors í formi risavélmennis loks innan handar.
Fyrstu teign þessa sáust á lofti í hinni mjög svo misskildu kvikmynd Júragarðinum. Í henni var sagt frá hópi metnaðarfullra en breyskra vísindamanna sem tókst að vinna erfðaefni risaeðla úr gömlum steingervingum og einrækta þær til lífs, áður en atburðirnir fóru hræðilega úrskeiðis vegna þrumuveðurs og gjörða fégráðugs starfsmanns. Fáir átta sig hins vegar á því að þessi mynd er byggð á sönnum atburðum, og litlu var breytt öðru en að persóna Jeff Goldblum var látin klæðast leðurjakka í stað hins hefðbundna hvíta slopps vísindamannsins, til að hún höfðaði betur til unga fólksins.
Þetta vekur auðvitað von í hjörtum okkar að gera megi eitthvað svipað fyrir Son Davíðs, þó erfitt verði kannski að finna vessa Hans í moskítóflugum sem hafa varðveist í rafi. Það er eiginlega eins og að leita að nál í heystakki. Nei, vænlegra til árangurs er að líta til flísanna úr krossinum helga er dreifðar eru um allan heim. Að vísu er nægt framboð af téðum flísum til að byggja meðalstóra verslunarmiðstöð, en einhver þeirra hlýtur að geyma hið helga erfðaefni í nægu magni svo hægt verði að unga frelsaranum út. Að vísu verður hinn endurkomni Jesús þá glasabarn, en sjálfum finnst mér það bara nokkuð smekkleg heimfæring af meyjarfæðingunni á 21. öldina.
En eins og alþjóð sá með Dollí forðum daga er einræktunartæknin í besta falli ófullkomin. Þegar sannleikurinn og lífið verður loks komið til ára sinna verða frumur Hans gamlar og þreyttar, og það er enginn sem segir að hinn eingetni verði ekki nelgdur aftur, og ekki á góðan hátt. Svarið við þessum hvimlega mannleika liggur auðvitað í tölvutækni og gervigreind; með að hlaða vitund Orðsins á harðan disk verður Hans heilagleiki með okkur um alla eilífð, og hægt er að forðast allan bisnessinn með upprisu og endurkomu með að taka af Honum regluleg afrit og útbúa Hann með vírusvörn.
Þetta nýja birtingarform Drottins spilar líka mjög skemmtilega inn í vaxandi útbreiðslu þráðlauss internets; ég þori jafnvel að halda því fram að svona verði Vegurinn nær hjörtum okkar en nokkur tímann áður. Samt sem áður munu hinir vantrúuðu munu líka fá eitthvað fyrir sinn snúð. Framfarir í róbótatækni eru örari en augað greinir, og um það leiti sem tölvu- og einræktunartæknin verður komin á æskilegt stig munum við geta byggt verðugan líkama handa Messíasi. Ekkert slær ótta í hjarta Faríseanna eins og þriggja metra há holdgerving Jehóva, með gripklær, logandi sverð og þotuhreyfla, tilbúinn að varpa friðar- og sannleikssprengjum á hina óþvoðu.
Já, eins og alltaf er auðvelt að gera grín að þeim sem eru tilbúnir að viðurkenna trú sína, og ég hef orðið fyrir ómældu háði og spotti fyrir þessa sannfæringu mína. En munið orð mín, og munið þau vel þegar nanóróbótar Immanúels breyta heiðnum vessum ykkar í fiska og brauð, mólikúl fyrir mólikúl. Sá hlær best sem síðast hlær, og eilífðarvist í hinu logandi eldvatni var ekkert sérstaklega fyndin síðast þegar ég gáði. Það er aldrei of seint. Bjóddu Róbó-Krist velkominn í hjarta þitt, iðrastu gjörða þinna, og afsalaðu mér veraldlegum eignum þínum. Þær eru byrgði á sálinni, og ég skal sjá til þess að þeim verði fargað á viðeigandi hátt.
Gloria in excelsis robotium Deo.
Hvernig maður verður franskur hálfviti í fjórum einföldum skrefum
Við höfum öll upplifað þetta. Suma daga lítur maður í spegilinn, bregður auga á vel gelaða Guðmunds Steingrímsson klippinguna, dökk jakkafötin með ekki alveg hvítu skyrtunni og posamiðasafnið af Kaffibarnum, og sér að það vantar eitthvað. Jú, vissulega er maður ennþá hálfviti, en eins og strípurnar og hvítu bolirnir forðum er gamli stíllinn orðinn þreyttur. Það vantar eitthvað nýtt, eitthvað ögrandi, eitthvað gjörsamlega fáránlegt.
Til allrar hamingju vita Frakkarnir svarið. Í fæðingarlandi Ástríks hefur sjálfkviknað algerlega ný tegund fullkominna hálfvita, sem getur orðið okkur öllum ferskur andvari er hreyfir blóm kirsuberjatrjánna blíðlega við lygna tjörn að vori. Í aðeins fjórum einföldum skrefum má breyta lífi sínu og móta það í form sem aðeins móðir gæti elskað. Langar þig að vita meira..?
Við vitum öll að fötin skapa manninn og forynjan okkar er engin undantekning. Auðvitað hefur maður visst frelsi í fatavali, en það eru nokkrar grunnreglur sem ber að hafa í huga. Í fyrsta lagi, og ég get ekki lagt næga áherslu á þetta, er algert lykilatriði að finna sér hvítar buxur. Helst það hvítar að þær endurkasti meira ljósi en á þær skín, og þröngar sem músareyra. Við þær fer maður svo í íþróttaskó, sem mega vel vera hvítir, og einhvers konar einlitan bol. Svartur klikkar aldrei, og hvítur er sívinsæll, en flest annað ber vott um fávissu.
Alveg jafn mikilvægt og fatavalið er almennt útlit og fylgihlutir. Fullkomnun verður nafn manns er maður finnur hliðartösku á stærð við póstkort sem mun geyma lykla, veski og slíkt. Eina bungan sem á að finnast í fannarbuxunum á að orsakast af ögrandi limastærð sjálfsins, nú eða haganlega staðsettu sokkapari ef maður er einn þeirra sem Drottinn elskar ekki. Ofan á þetta bætist svo hermannaklipping með möguleikum á sjálfstjáningu, því hnakkinn og hliðar höfuðsins eru auglýsingaskilti náttúrunnar. Við grípum því rakvélina og skerum í flott munstur, grípandi skilaboð, eða hvað annað sem hugurinn girnist.
Þetta stuðlar allt saman að því að maður vekur athygli pöpulsins á götunni, en til lítils er að hafa alla þessa athygli ef hrifning þeirra nær ekki undir yfirborðið. Fegurðin kemur jú innan frá, alla vega hjá ljótu fólki, og passa verður að undrunin haldist þegar hinir óþvegnu hefja samræður. Svarið felst í að tala Verlong. Upphaflega er Verlong mállýska af frönsku sem er töluð í hinum mest hipp og kúl hlutum Parísar, en lítið mál er að heimfæra hana til Íslands. Verlong gengur út á að maður hefur skipti á fyrsta og síðasta sérhljóða orða; sem dæmi verður algengi frasinn
Láttu mig hafa fjóra bjóra og reyndu að spassa því ekki í klessu helvítis sýningareintakið þitt.
að eftirfarandi
Luttá mig hafa fjaró bjaró og rundey að spassa því ikke í klusse hilvítes siningareintakýð þitt.
Það tekur smá stund að ná almennilegri færni í Verlong, en lykillinn er að taka saman lista yfir þau orð sem maður notar mest og æfa þau sér, restin kemur af sjálfu sér.
Að lokum er mikilvægt að umkringja sig með einkennandi tónlist og viðeigandi dansi. Að finna tónlistina er einfalt; maður byrjar á almennu Evruruslteknói og færir sig stöðugt í átt vaxandi sársauka. Ef þú getur ekki hlustað á það í fimm mínútur án þess að froðufella og fá flogakast ertu á réttu róli. Þetta leikur maður svo hátt við öll tækifæri. Dansinn kemur einnig í dós í formi Tecktonik. Það er nokkuð erfitt að lýsa hinum flæðandi hreyfingum hans í orðum, svo lítið sýningarmyndband verður að nægja.
Margir halda að þessi þokkafulli dans sé eitthvað sem beri að spara og grípa aðeins til við betri tækifæri. Þetta er rangt. Augnablik án Tecktonik er augnablik sem má missa sig, endilega dansaðu Tecktonik í strætó, í miðri kennslustund, eða bara úti á götu. Heimurinn má til með að sjá þig.
Voila! Ef allt hefur farið að óskum stendur þú núna á miðjum Laugarveginum, framleiðir þitt eigið ljós með fatnaði þínum, heillar vegfarendur með ítarlegum skilaboðum sem eru rökuð á haus þinn, dansar hinn seiðandi Tecktonik og öskrar á alla sem reyna að hafa samskipti við þig á kunnulegu en samt framandi tungumáli. Ég veit ekki margt í þessum heimi, en ég veit að þú ert alger hálfviti, og ég er stoltur af þér.
Þetta er erfitt líf
Jæja, ég er farinn til Parísar að sitja á kaffihúsum, ná mér í sýfilis og lenda í óeirðum.
Þið vitið, þegar maður er í Róm...
Edit: We've come a long way, baby. Skítt með kort af bæjarhlutum, ítarlegar gervihnattamyndir eru málið.
Djöfull verður þetta köttað
Síðustu vikur er ég búinn að vera að leika mér að því að láta mér detta í hug söguþræði og fléttur, og almennt búinn að gera meira af því að skrifa hluti sem gætu hugsanlega talist skáldskapur. Mér finnst þetta gaman og ætla þess vegna að halda því áfram, en mér finnst mjög skemmtilegt hvernig maður þróar með sér ákveðið ferli til að koma svona hlutum frá sér.
Til dæmis er komið í vana hjá mér að hripa niður aðalatriðin fyrst, því ég hef náttúrlega ekki skrifað neitt ennþá sem hefur einhverja lengd, og fylla svo upp í þau eitt af öðru. Það er þá fyrsta uppkast sem maður endar með. Í því hef ég byrjað að fylgja Stephen King; í einhverri grein eftir hann las ég að honum þætti betra að dúndra út sögunni fyrst og fínpússa svo eftir á. Mér finnst þetta alveg fínt ráð, en það er mjög spes tilfinning að skrifa eitthvað, sjá strax að maður á eftir að henda því í næstu umferð, og halda samt áfram.
Annað sem maður sér fljótt að ekki allar hugmyndir sem maður fær eru sigurvegarar. Þegar ég fór til Írlands keypti ég mér svona svarta mjúka glósubók sem ég er búinn að krota út einn þriðja af. Og þar, kæru vinir, er að finna rusl. Þar er allt frá andvana bloggfærslum yfir í mjög vondar hugmyndir að smásögum sem urðu blessunarlega aldrei að veruleika.
Það sem kemur mér hins vegar ekkert á óvart við þetta er að ég skrifa miklu betur edrú en ekki. Maður lærir einn eða tvo hluti í stærðfræði.
Herkúles, góður vetur og hetjumótmæli
Jæja, mánuðurinn er hálfnaður svo það er kominn tími til að henda allri tónlistinni sem maður er búinn að hlusta á síðustu vikur og finna eitthvað nýtt.
Fyrst; eitthvað sem heitir Hercules and Love Affair. Þau fá prik fyrir skemmtilegt hljómsveitarnafn, sem hefur alltaf verið ábending um góða tónlist og er það áfram. Þetta er svona hresst taktfast dót sem er ekki verra fyrir að Antony úr samnefndum og the Johnsons syngur eitthvað með þeim.
Hercules and Love Affair - Blind
Svo er það Bon Iver, sem útlegst Góður Etur á íslenskunni. Fyrir utan limlestingar á franskri tungu býður Bon Iver upp á einlægan mann með kassagítar sem skiptist á að minna mig á Jose Gonzales og Bonnie Prince Billy. Ég á eftir að ákveða hvort hann fer í taugarnar á mér eða ekki, en ég ætla alla vega að gefa honum tækifæri, svo hann stendur sig strax betur en margir aðrir.
Bon Iver - Flume
Að lokum eru það ungir reiðir menn í Protest the Hero sem hafa hugsanlega séð Hringadróttinssögu of oft, tíminn og nánari textaskoðanir munu skera út um það. Þangað til því verki lýkur er þó hægt að hafa gaman af gríðarlega þéttum metal sem sparkar í rassa og... áhugaverðum söng. Bónusstig eru veitt fyrir að koma auga á ,,Goodbye sober day'' vísanirnar.
Protest the Hero - Bloodmeat
Og ef þið fílið þetta ekki er ekkert einfaldara en að fara á Metacritic eða Pop matters, finna eitthvað áhugavert og sjá hvort það er ekki á Youtube. Á 21. öldinni er fullyrðingin um að það komi ekki út nein skemmtileg ný tónlist úreld og ber aðeins vott um leti viðkomandi. Þeir fiska sem róa.
Tölvunarfræðingurinn
Þetta er trailer fyrir það sem ég vona að verði besta íslenska bíómynd allra tíma. Það hjálpar að ímynda sér djúpraddaðan mann og tilheyrandi þegar maður les þetta.
Til að spara pláss og varðveita samhengi eru þeir kaflar þegar klippt er á svartan skjá og þulur les yfir merktir með að orðið ,,þulur'' er skrifað með stórum stöfum, og klippingar eru feitletraðar.
FADE IN
Myndavélin færist frá vinstri til hægri meðan klippt er á milli atriða. Við sjáum myndarlegan mann með svipað hár og Guðmundur Steingrímsson ganga um VR-II, sitja við tölvuskjá og halda fyrirlestur. Þulur les yfir:
Þulur: ,,Í heimi þar sem hæfileikar eru það eina sem skiptir máli hafði Einar Karlsson allt.''
KLIPPT
Einar stendur með hóp af fólki fyrir framan töflu sem er útötuð í jöfnum og línuritum. Hann bendir með krít á eina jöfnuna og segir:
Einar: ,,...og ef við skilgreinum diffurvirkjann svona þurfum við ekki að hafa áhyggjur af samleitni.''
Aðstandandi: ,,En er vörpunin eintæk?''
Einar: ,,Já, það er augljóst.''
Einar byrjar að skrifa á töfluna meðan hann útskýrir.
KLIPPT
Einar gengur út úr húsi í Grafarvoginum. Afar falleg kona stendur í dyrunum og kallar:
Kona: ,,Einar! Kemurðu snemma heim í kvöld?''
Einar (Um leið og hann snýr sér við): ,,Nei, ég þarf að klára Urði.''
Konan hristir höfuðið brosandi.
Kona: ,,Stundum held ég að þú hafir gifst vinnunni en ekki mér.''
Einar hlær meðan hann snýr sér við og gengur í burtu.
Einar: ,,Aldrei! Hún er engan veginn jafn sæt og þú.''
ÞULUR: ,,En enginn sá fyrir hvað kæmi næst.''
KLIPPT
Einar situr fyrir framan lítinn kassa með nokkrum ljósum. Hann er einbeittur á svip.
Einar: ,,Þetta á eftir að breyta heiminum.''
KLIPPT SAMSTUNDIS
Fyrirlestur í Háskólabíó. Einar stendur á sviðinu fyrir framan Powerpoint glæru á tjaldinu. Við horfum upp til hans frá hlið.
Einar: ,,Herrar mínir og frúr. Ég hef búið til tölvu sem getur lært.''
KLIPPT
Myndavélin færist frá vinstri til hægri yfir agndofa salinn, áður en hún staðnæmis fyrir framann einn mann. Hann stendur upp og byrjar slow-klapp.
ÞULUR: ,,Í upphafi gekk allt vel.''
Einar stendur fyrir framan hópinn á fundinum.
Einar: ,,Líf okkar verður aldrei samt aftur.''
KLIPPT
Fréttatími. Kona les fréttir.
Fréttakona: ,,Verkefnið Urður hefur fengið alhliða fjármögnun Ríkisins og verður tengt við allar helstu opinberar stofnanir á næstu vikum.''
KLIPPT
Einar og aðstoðarmenn hans opna kampavínsflösku og fagna. Einar heldur á glasi.
Einar: ,,Þetta er bara byrjunin. Núna getur ekkert stöðvað okkur.''
KLIPPT
Lok sama fréttatíma og áðan. Fréttamaður og fréttakona spjalla saman.
Fréttamaður: ,,Heldurðu að það gangi í alvöru að láta tölvu stjórna þessu öllu saman?''
Fréttakona: ,,Já, það getur nú varla gengið verr en áður.''
Bæði hlæja meðan textinn byrjar að rúlla yfir skjáinn.
KLIPPT
Einar breiðir yfir sex ára son sinn sem vill ekki fara að sofa.
Strákur: ,,En hvað ef skrýmslin koma?''
Einar brosir við.
Einar: ,,Það eru engin skrýmsli til. Ekki lengur.''
ÞULUR: ,,En svo fór allt úrskeiðis.''
KLIPPT
Einar og aðstoðarmaður hans Jói standa úti um nótt. Það er þrumuveður.
Einar: ,,Hmm... mér lýst ekki á þetta. Jói, ég þarf að rjúka heim. Tékkaðu á Urði fyrir mig.''
ÞULUR: ,,Urður.''
KLIPPT
Jói sest fyrir framan tölvuskjá og byrjar að lesa.
ÞULUR: ,,Lærði.''
Jói situr fyrir framan sama skjáinn.
Jói: ,,Ha? Hvað er nú þetta?''
ÞULUR: ,,Að drepa.''
Jói les vantrúaður af skjánum:
Jói: ,,Fyrir i á milli eins og milljón: Deyðu, deyðu, deyðu.''
Í bakgrunni fer hljóð úr nálarprentara síhækkandi. Jói snýr sér við og öskrar.
KLIPPT
Daginn eftir standa Einar og nokkrir lögregluþjónar yfir því sem er eftir af Jóa.
Einar: ,,Urður, hver gerði þetta?''
Urður: ,,Því miður Einar, ég get ekki sagt þér það.''
Einar snýr sér hægt við.
Einar: ,,Hvað meinarðu?''
KLIPPT
Einar stendur með aðstoðarmönnum sínum.
Einar: ,,Þrumuveðrið fjarlægði allar hindranir af Urði. Hún getur lært hvað sem er núna.''
Aðstoðarkona sem fær nýjustu fréttir í síma: ,,Urður hefur náð stjórn á umferðarljósunum og internetinu. Það er aðeins tímaspursmál hvenær hún hún tekur yfir símakerfið.''
Einar: ,,Guð minn góður.''
KLIPPT
Gatnamót. Tveir bílar koma úr sitt hvorri áttinni að ljósum sem sýna öll grænt og lenda í árekstri.
KLIPPT
Heimili Einars. Konan hans stendur í horninu á eldhúsinu með farsíma í hendinni og hrópar á hjálp yfir dyninn. Búsáhöldin hafa króað hana af.
KLIPPT
Við sjáum Urði. Á tölvuskjánum birtist ,,ha'', ,,ha'', ,,ha'', ,,ha'' með tempóinu 90 slög á sekúndu.
KLIPPT
Aðstoðarkona Einars heyrir eitthvað í síma og snýr sér að Einari.
Aðstoðarkona: ,,Einar... það er konan þín. Hún er dáin.''
Einar horfir einbeittur í tómið.
Einar: ,,Nú er þetta persónulegt.''
Hann sest við tölvu um leið og ,,Elite'' með Deftones tekur að hljóma og byrjar að skrifa af offorsi inn í Word.
ÞULUR: ,,Í sumar.''
Einar skrifar áfram. Það eru svitaperlur á enni hans.
ÞULUR: ,,Er enginn.''
Einar byrjar að mulda við skrifin.
Einar: ,,Ef satt, þá goto...''
ÞULUR: ,,Með vírusvörn.''
Einar byrjar að öskra af öllum lífs og sálar kröftum meðan hann slær síðustu stafina inn. Um leið og hann ýtir á ,,Enter'' þagnar tónlistin og það er klippt á svartan skjá með hvítum blikkandi bendli í efra vinstra horninu. Ekkert heyrist nema ákafur andardráttur; einu sinni inn og út, tvisvar, þrisvar, og um leið og sá fjórði klárast heyrist Windows villuhljóðið og það birtist blue screen of death sem á stendur:
TÖLVUNARFRÆÐINGURINN
Nokkrar af mínum uppáhalds tölum
Það er mjög útbreiddur misskilningur að þar sem ég er að læra stærðfræði sé ég annað hvort ógeðslega góður í reikningi eða eyði dögunum mínum í að leggja saman rosalega stórar tölur. Ég hef meira að segja fengið seinni athugasemdina í atvinnuviðtali. Að vísu í atvinnuviðtali hjá kjötborðinu í Nóatún, þar sem ég vann í sirka átta klukkutíma, en atvinnuviðtali engu að síður. Nei, raunveruleikinn er sá að ef ég er beðinn um að reikna eitthvað slumpa ég yfirleitt á stærðargráðu og lýg svo einhverri tölu þar í kring. Það er fljótlegt, og þó það hafi ekki ennþá reddað mér að ríða ætla ég ekki að útiloka þann möguleika fyrirfram. Þeir fiska sem róa.
Samt er það nú svo að ég hef lúmskt gaman af tölum, en ekki hvaða tölum sem er. Í stærðfræði eru fá ef einhver takmörk fyrir hvað maður getur farið út í skrýtnar tölur; eftir menntaskóla kannast flestir við náttúrlegu, heilu, ræðu, og rauntölurnar, en þar á ofan bætast hlutir eins og tvinntölur, fertölur, og þaðan af skrýtnari hlutir. Nú gæti fólk haldið að þær tölur sem ég held upp á væru á meðal hinna síðarnefndu, en svo er ekki. Þó sá maður sé ekki til sem fær ekki standpínu yfir tvinnfallagreiningu, þá eru tvinntölurnar sem slíkar ekkert sérstaklega spennandi. Sama gildir um fertölurnar, sem eru í besta falli gagnslausar, og það er erfitt að verða spenntur yfir rauntölunum; það er jú ekki hægt að kasta steini í skógi öðruvísi en að hitta óræða tölu.
Eftir standa þá ræðu, heilu og náttúrlegu tölurnar. Nú, þessar ræðu eru lítið annað en pör af heilum tölum, sem eru sjálfar bara náttúrlegar tölur með eða án formerkis, svo í raun eru náttúrlegu tölurnar það eina sem er þess virði að tala um. Sem er skemmtilega kaldhæðnislegt eftir umræðuna um tvinntölur, því meðan náttúrlegar tölur eru ótakmörkuð uppspretta ánægju er talnafræðin sem byggir á þeim eins öskrandi leiðinleg og vera skal. Ég held að það séu tveir hlutir sem gera náttúrlegu tölurnar áhugaverðar; annars vegar það að þær sitja eins og aldagamall mosi á daglega lífinu í formi verðlagnina, dagsetninga, bílnúmera, kennitalna, húsnúmera og ip-talna, og hins vegar ótvírætt ákvörðuð þáttun þeirra í frumþætti sína. Þess vega er ekki ótækt að byrja upptalninguna á uppáhaldstölunum mínum á prímtölunum.
Ég hef alltaf haft gaman af 2, 3, 5 og 7. Minna af 11 og 13, en ég kann alveg að meta tilvist þeirra. Eftir það fer þetta að mestu leyti snarlega niður á við. Það hefur löngum verið vinsælt að draga Bítlana öskrandi á hárinu í hvers kyns umræður, og á þeim nótum held ég að 11 og 13 verði að teljast Abbey road og Let it be frumtalnanna; meðan fyrri verk þeirra voru til fyrirmyndar er hér farið að skína í þreytu í samstarfinu. Í þessu samhengi væri 17 kannski ein af Best-of plötunum, og 19 er klárlega Let it be... naked, en restin býður aðeins upp á kuldalegt bergmál af því sem hefði orðið ef Bítlarnir hefðu gefið út teljanlega margar plötur.
Á eftir prímtölunum hef ég sérstakt dálæti á veldum af tveim, og þar ber að sikta út fyrstu verkin: 1, 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128, 256, 512 og 1024. Vissulega er sjarmi yfir minni spámönnum eins og 2048 og 4096, en svo við hættum á að berja Bítlalíkinguna eins og dauðan hest gildir sama um þær og 11 og 13 forðum daga. Það sem er sérstaklega skemmtilegt við þessar tölur er að þær laga sig einstaklega vel að verðlagi daglega lífsins; það er alltaf einhver þeirra nálægt verði þess sem maður kaupir hverju sinni. Þetta er eitthvað sem ég nýtti mér óspart þegar ég vann á kassa í gamla daga og rukkaði fólk um tveir-í-tíunda-mínus-sjö krónur. Fólk hefur ekki húmor fyrir slíkum hlutum.
Að lokum langar mig að tala um hrópmerkt tölurnar. Því miður er það svo að meirihluti fólks kynnist þeim aðeins gegnum lúða eins og mig, því meirihluti fólks sver sig frá allri stærðfræði við fyrsta tækifæri. Hrópmerkt tölurnar virka þannig að maður tekur tölu og margfaldar hana við allar þær tölur sem koma á undan henni. Þannig er til dæmis hrópmerkt af þrem jafnt þrír x tveir x einn, eða 6. Ástæðan fyrir að ég minnist á þessar tölur er bæði að þær eru frekar sjaldgæfar á meðal þeirra talna sem manni dettur venjulega í hug, og að þær bjóða upp á algerlega fullkomið stórafmæli. Þegar maður skoðar fyrstu nokkrar hrópmerkt tölurnar, og tekur með í reikninginn hvenær maður kynnist þeim og hvað maður getur búist við að lifa lengi, þá er ljóst að eina hrópmerkt afmælið sem maður hefur tækifæri á að halda upp á er þegar maður verður 24ra ára. Og ég veit ekki með ykkur, en mér finnst miklu svalara að halda upp á að ég sé 4 x 3 x 2 x 1 árs en að ég sé aftur orðinn heilt margfeldi af fimm.
Þarna komum við að mergi málsins. Á meðan síðustu áratugir hafa einkennst af því að gildi og venjur kynslóðanna á undan hafa verið krufin til mergjar og aðeins það besta sigtað út, þá hefur enginn svo mikið sem ýjað að því í ölæði að stórafmælahefðin sé gengin til ára sinna. Hér og nú verður breyting þar á: Það að halda sérstaklega upp á þau afmæli sem eru heil margfeldi af fimm er er vottur um að vera dáinn inn í sér. Í framboði fyrir sæti sem stórafmæli eru nær ótakmarkaðir valkostir og aðeins nokkrir þeirra hafa verið teknir fyrir hér að ofan. Sér í lagi gætu prímtölurnar stokkið inn í hlutverk núverandi stórafmæla án nokkurrar röskunar á afmælafjölda. En burtséð frá því hljótum við alla vega að geta gert betur en að halda sérstaklega upp á afmæli númer 5 x n, fyrir n stærri eða jöfn 1. Það er svo rosalega deprimerandi eitthvað.
Y? Y u does this to me?
Helvítis A.V. Club. Auðvitað þurfa þeir að birta viðtal við Michael Kenneth Williams. Með fullt af spoilerum.
Fyrir þá sem ekki vita leikur þessi maður þjófinn Omar í The Wire, sem er besti sjónvarpsþáttur í heimi. Ég ætla ekki að vanvirða þessa fullyrðingu með rökum eða umræðum; hún er augljós.
Það var verið að slaufa fimmtu og síðustu seríunni af The Wire og ég hef bara séð fyrstu fjórar. Þetta viðtal ásækir mig (bítur í hnúa). Mig langar svo að kíkja...
RSS straumar hafa eyðilagt líf mitt
Um helgina gekk ég loks í hóp siðmenntaðs fólks og fékk mér iGoogle síðu sem birtir sjálfkrafa tölvupóstinn minn, veðrið hérna svo ég þurfi ekki að kíkja út, og allar nýjar færslur á þeim bloggum og teiknimyndasíðum sem ég skoða reglulega. Þetta hefur svo gjörsamlega eyðilagt internetið fyrir mér á minni tíma en það tekur að segja ,,Búja!''.
Í gamla daga, það er fyrir helgi, var mjög notaleg stund þegar ég helti mér upp á kaffibolla, hlustaði á músík, tékkaði á tölvupóstinum og kastaði út internetunum. Þetta tók alveg hálftíma, eða jafnvel meira eftir dagsformi, og var voða fín leið til að byrja daginn.
Núna opna ég Firefox, sé strax allt sem er nýtt á netinu og er búinn að taka rúntinn á fimm til tíu mínútum. Það er ekkert hægt að lifa svona! Hvað á ég eiginlega að gera meðan ég klára kaffið mitt? Lesa? Tala við nágrannana? Ég held nú ekki; bækur eru fyrir ferhyrninga og þetta fólk sem býr með mér er allt einhversskonar útlendingapakk.
Spurning mín til ritsjórnar Morgunblaðsins er því tvíþætt:
i) Borga ég ekki í lífeyrissjóð?
ii) Hvað ætlið þið að gera í öllu þessu veggjakroti?
Why can't anyone tell I'm wearing this business suit ironically?
Án gríns, mér líður sæmilega oft svona.
Fálki
Einhvern daginn, eftir að mér er búið að mistakast flest annað í lífinu, þá ætla ég að opna gleraugnaverslun. Það getur ekki verið erfiðara en hvað annað.
Nema hvað, mín á að heita Gleraugnaverslunin Fálki, og í staðinn fyrir bjöllu sem klingir þegar hurðin er opnuð ætla ég að þjálfa upp eitt stykki fálka til að öskra í hvert einasta skipti sem einhver kemur inn.
Það verður einhver að taka þennan brandara að sér, og ég sé engann annan vera að vinna í þessu.
Flugdrekar og næsta heimsstyrjöld
Ég hef ekkert tjáð mig mikið um ferðina til Írlands bæði af því ég reyni svolítið að forðast hefðbundnar ,,Fór í mat. Það var kúl.'' bloggfærslur, og líka út af langa Bukowski/Thompson innblásna ruglinu að neðan. Meirihlutinn af því er byggður á sönnum atburðum, svo það var ekkert mikið annað að segja. Nú verður smá breyting á, því mig langar að benda á tvo mjög frábæra hluti sem ég uppgötvaði í Dublin.
Í fyrsta lagi er það hljómsveitin Kyte. Hana fann ég fyrir algera tilviljun; ég var að ráfa um einhverja hliðargötuna í Temple Bar þegar ég fann pínulitla og skítuga bóka- og plötubúð. Þar fannst mér lagið sem var verið að spila svo flott að ég keypti plötuna eftir 30 sekúndna brot, og gat svo ekki hlustað á hana fyrr en ég kom aftur hingað heim því það er ekki til sá maður á 21. öldinni sem á ferðageislaspilara.
En það er bara aukaatriði; restin af plötunni er alveg jafn dásamlega falleg og þessar 30 sekúndur. Mér dettur helst í hug að lýsa tónlistinni sem blöndu af Sigur Rós og The Postal Service; maður finnur fyrir smá elektró áhrifum og það er allt útatað í rólegum söng og sveimhuga gítarlínum. Ef þið þurfið frekari sannfæringar við getiði skoðað YouTube myndbandið hér að neðan, eða sótt plötuna í heild sinni hér. Ég er nokkuð viss um að strákunum í Kyte er sama um þjófnaðinn; þetta er fyrsta útgáfan þeirra og hún kom aðeins út í 1000 eintökum, þannig þeir þurfa frekar á athyglinni að halda en hverfandi tekjum af plötusölu.
Aðdáendamyndband við ,,Sunlight''
Fyrir utan gjörsamlega óþekktar hljómsveitir langar mig að benda á bókina World War Z eftir Max Brooks. Hún gerist í kringum árið 2010 og samanstendur af viðtölum við ýmist fólk sem lifði af upprisu hinna lifandi dauðu sem hófst fyrir rúmum áratug, og stendur að einhverju leiti enn í dag.
Þetta hljómar kannski eitthvað undarlega, en gefið bókinni tækifæri. Hún er ótrúlega vel skrifuð, meira sannfærandi en Jesú, og það er ekki nokkur möguleiki að láta hana frá sér fyrr en maður er búinn með hana. Ég keypti hana síðasta daginn minn í Dublin og gerði voðalega lítið þann dag annað en að sitja á pöbbum og lesa, og sé alls ekki eftir því.
Allar sögur af einhversskonar uppvakningum sem maður hefur heyrt, Dawn of the Dead, 28 Days Later, eða jafnvel Shaun of the Dead, fjalla um lítinn hóp einstaklinga og gerast á tiltölulega stuttum tíma. Hér er þessu snúið á haus; fyrir utan blaðamanninn sem tekur viðtölin, og heldur sig að mestu í bakgrunni, eru engar aðalpersónur. Viðtölin eru við alls konar fólk, allt frá Jón og Gunnu og til þeirra sem báru ábyrgð á heilu þjóðunum, svo maður fær mjög góða mynd af viðbrögðum heimsins við ógninni á öllum stigum þjóðfélagsins og í ólíkum þjóðum.
Svo er hitt að bókin fjallar um sirka tíu ára tímabil. Ókei, eitt og eitt tilvik af uppvakningum sprettur upp og þessi einangruðu tilvik breytast í faraldur. Hvað svo? Hvað gerist þegar mesta ringulreiðin er gengin yfir? Hvernig reynir fólk að lifa af? Hvernig getur fólk sem hefur alla tíð starfað í þjónustu- eða upplýsingaiðnaði spjarað sig í heimi þar sem það þarf sjálft að hafa í sig og á? Og mun fólk sætta sig við að búa í litlum víggyrtum þorpum, eða mun það reyna að berjast við her sem vex ásmegin í hvert einasta skipti sem einhver deyr í bardaga?
Það er tekið á þessu öllu í World War Z, og það er í einu orði heillandi. Þetta er skemmtilegasta bók sem ég hef lesið í marga mánuði, jafnvel í einhver ár, og ég ráðlegg þér af ákafa að fara í Eymundsson eða Nexus og kaupa hana. Treystu mér; þegar nýlega látinn nágranni þinn byrjar að stynja og berja á hurðinni þinni viltu hafa lesið þessa bók.
Ef til þess kæmi myndi ég ekki hika við að fremja líknarmorð
Til: Yfirmanns greiningardeildar Kaupþings
Varðandi: Sumarstarf
Kæri herra,
Meðal þeirra fjölmörgu hluta sem þér berast eflaust á degi hverjum muntu í dag finna umsókn mína um starf hjá þér. Á meðan ég veit vel að þú ert upptekinn maður, og hefur ekki tíma til að grannskoða allt sem kemur inn á borð til þín, vil ég biðja þig um að ljá mér eyra örskotsstund. Því þó að snyrtilega uppsettur starfsferill með einu og hálfu línubili og óaðfinnanleg ferilskrá segi margt um mann er ýmislegt sem fellur þar á milli hluta. Hér langar mig að drepa á nokkrum þessara atriða, því á vinnustaðavígvellinum þar sem frumskógarlögmálið gildir eru það þau sem greina á milli manna og drengja.
Auðvitað gerir ferilskrá mín það ljóst við fyrstu sýn að ég er skipulagður maður, sem leggur metnað í það sem hann gerir. Líttu bara á litlu svörtu punktana við hvert mikilvægt atriði. En eins tilkomumikil og hún er getur hún ekki sagt þér að ég ber einnig gott skynbragð á mannlega þáttinn í öllum samskiptum. Á löngum degi er ég iðulega tilbúinn með litla skrýtlu er léttir geð, og eftir erfiða viku er ekki óalgengt að sjá mig með vinnufélögunum á barnum, þar sem við hristum af okkur vinnurykið á ábyrgan hátt. Og ef til þess kæmi að þú lægir langveikur fyrir og væri ekki hugað líf myndi ég, með þínu samþykki auðvitað, taka hjarta- og/eða öndunarvélina úr sambandi.
Skyld hæfileikum mínum á sviði mannlegra samskipta er náttúruleg tilfinning mín fyrir hvers konar skrifstofupólitík. Hún var þegar komin á legg er ég hóf að sitja skorarfundi, og stálpaðist aðeins þegar þangað var komið. Ég hef á mér orð fyrir hlutleysi og ófáar sættir hafa orðið að veruleika fyrir tilstilli mína. Hagnýting þessa í skrifstofuumhverfi, þar sem nánd milli manna er mikil, er ótvíræð, en jafn mikilvægt er auga mitt fyrir smáatriðum. Í erfiðri aðstöðu milli tveggja metnaðarfullra stráka sem hefur lent saman yfir afleiðum væri ég haukur í horni, og ef svo ólíklega vildi til að við tveir festumst í lyftu í brennandi húsi þar sem undankoma væri fjarlægur draumur myndi ég gera það rétta í stöðunni; kæfa þig blíðlega með líkama mínum og forða þér þannig frá þjáningum eldhafsins, og skilja við líflausa líkama okkar þannig að engum þætti hommalegt. Jafnvel í dauðanum er orðsporið mikilvægt, og á þennan hátt myndi arfleið þín varðveitast án vandræðalegra spurninga, sem ég er fullviss um að enginn fótur væri fyrir.
Löngum hefur verið um mig sagt að ég klári það sem ég tek mér fyrir hendur, og skínandi vitnisburður þess er þér við hönd. Ekki er til sá maður sem fer í gegnum háskólanám með hangandi hendi og án þess að binda endi á allt sem hann byrjar á annað borð á. Þetta á að sjálfsögðu við um mig, og ekki er það allt, heldur hleyp ég undir bagga hjá öðrum þegar þörf er á. Hvort sem um er að ræða hermun markaðarins sem vinnufélagi minn á í vandræðum með, eða að þú sjálfur, herra, hafir óeigingirnislega kastað þér á spjót fyrir heildina er ég innan handar með haldgóða þekkingu, bæði á hinum ýmsu forritunarmálum sem duga til að klára verkið vel, og á innri viðjum mannslíkamans sem má nota til að lágmarka þjáningar yðar á áðurnefndu spjóti. Það má vel vera að heiður sé stofnfé persónunnar, er ber að ávaxta, en honum er alveg eins vel borgið með djúpri stungu gegnum miltað en magasári sem tekur ekki aðeins langan tíma í að koma manni yfir móðuna miklu, heldur er að auki einkar sársaukafullt. Ekki að ég sé að gefa í skyn að sársaukaþol yðar sé annað en prýðilegt.
Að lokum þarf sérhver vinnustaður fólk sem getur tekið erfiðar ákvarðanir undir álagi, og þú munt finna að þar held ég á fullu húsi. Það mætti í raun og veru segja að ég þrífist á ábyrgð og erfiðum ákvörðunum, og ég myndi ekki valda þér vonbriðgum. Nei; þegar og ef hinir dauðu rísa og láta til skarar skríða verð ég fremstur í flokki myndarlegra jafningja sem hika hvergi gegn illu, og líta til forystu yðar á þessum örlagatímum. Og ég vil nýta þetta tækifæri til að fullvissa þig um, herra, að ef þú fellur fyrir gangandi plágunni og ríst upp eins og Lazarus forðum daga geturðu stólað á mig. Þó ég hafi tekið að líta á þig sem föðurinn sem ég átti aldrei, og hjarta mitt bresti við, mun ég grípa þykka bindið af eyðublöðum 27-b, þessum bleiku, og slá því með öllu mínu afli í þá rotnandi skopstælingu af lífi sem þú verður orðinn þar til ég er fullvissaður um að þú stendur aldrei upp aftur. Það verður ekki fallegt, en ég þykist viss um að vilja þínum hafi verið framgengt, og þú getur þakkað mér er við hittumst í Valhöll við hægri hlið Óðins.
Ég hlakka til að starfa með þér,
Gunnar Þór Magnússon.
Chris Morris er hetjan mín og hann ætti að vera hetjan þín líka
Fyrir utan að hafa staðið á bak við Nathan Barley og Brass Eye, og sýnt stórleik sem yfirmaðurinn í The IT Crowd, þá detta reglulega gullmolar eins og þessi hér úr honum:
Ef maður tekur myndbandsbrot af konu að fæða barn og skiptist á að sýna hann afturábak og áfram í nokkurn tíma er óumflýjanlegt að spyrja sjálfan sig: ,,Er þetta undravert kraftaverk eða feit kona að fróa sér með kornabarni?''