Flugdrekar og næsta heimsstyrjöld

Ég hef ekkert tjáð mig mikið um ferðina til Írlands bæði af því ég reyni svolítið að forðast hefðbundnar ,,Fór í mat. Það var kúl.'' bloggfærslur, og líka út af langa Bukowski/Thompson innblásna ruglinu að neðan. Meirihlutinn af því er byggður á sönnum atburðum, svo það var ekkert mikið annað að segja. Nú verður smá breyting á, því mig langar að benda á tvo mjög frábæra hluti sem ég uppgötvaði í Dublin.

Í fyrsta lagi er það hljómsveitin Kyte. Hana fann ég fyrir algera tilviljun; ég var að ráfa um einhverja hliðargötuna í Temple Bar þegar ég fann pínulitla og skítuga bóka- og plötubúð. Þar fannst mér lagið sem var verið að spila svo flott að ég keypti plötuna eftir 30 sekúndna brot, og gat svo ekki hlustað á hana fyrr en ég kom aftur hingað heim því það er ekki til sá maður á 21. öldinni sem á ferðageislaspilara.

En það er bara aukaatriði; restin af plötunni er alveg jafn dásamlega falleg og þessar 30 sekúndur. Mér dettur helst í hug að lýsa tónlistinni sem blöndu af Sigur Rós og The Postal Service; maður finnur fyrir smá elektró áhrifum og það er allt útatað í rólegum söng og sveimhuga gítarlínum. Ef þið þurfið frekari sannfæringar við getiði skoðað YouTube myndbandið hér að neðan, eða sótt plötuna í heild sinni hér. Ég er nokkuð viss um að strákunum í Kyte er sama um þjófnaðinn; þetta er fyrsta útgáfan þeirra og hún kom aðeins út í 1000 eintökum, þannig þeir þurfa frekar á athyglinni að halda en hverfandi tekjum af plötusölu.

Aðdáendamyndband við ,,Sunlight''

Fyrir utan gjörsamlega óþekktar hljómsveitir langar mig að benda á bókina World War Z eftir Max Brooks. Hún gerist í kringum árið 2010 og samanstendur af viðtölum við ýmist fólk sem lifði af upprisu hinna lifandi dauðu sem hófst fyrir rúmum áratug, og stendur að einhverju leiti enn í dag.

Þetta hljómar kannski eitthvað undarlega, en gefið bókinni tækifæri. Hún er ótrúlega vel skrifuð, meira sannfærandi en Jesú, og það er ekki nokkur möguleiki að láta hana frá sér fyrr en maður er búinn með hana. Ég keypti hana síðasta daginn minn í Dublin og gerði voðalega lítið þann dag annað en að sitja á pöbbum og lesa, og sé alls ekki eftir því.

Allar sögur af einhversskonar uppvakningum sem maður hefur heyrt, Dawn of the Dead, 28 Days Later, eða jafnvel Shaun of the Dead, fjalla um lítinn hóp einstaklinga og gerast á tiltölulega stuttum tíma. Hér er þessu snúið á haus; fyrir utan blaðamanninn sem tekur viðtölin, og heldur sig að mestu í bakgrunni, eru engar aðalpersónur. Viðtölin eru við alls konar fólk, allt frá Jón og Gunnu og til þeirra sem báru ábyrgð á heilu þjóðunum, svo maður fær mjög góða mynd af viðbrögðum heimsins við ógninni á öllum stigum þjóðfélagsins og í ólíkum þjóðum.

Svo er hitt að bókin fjallar um sirka tíu ára tímabil. Ókei, eitt og eitt tilvik af uppvakningum sprettur upp og þessi einangruðu tilvik breytast í faraldur. Hvað svo? Hvað gerist þegar mesta ringulreiðin er gengin yfir? Hvernig reynir fólk að lifa af? Hvernig getur fólk sem hefur alla tíð starfað í þjónustu- eða upplýsingaiðnaði spjarað sig í heimi þar sem það þarf sjálft að hafa í sig og á? Og mun fólk sætta sig við að búa í litlum víggyrtum þorpum, eða mun það reyna að berjast við her sem vex ásmegin í hvert einasta skipti sem einhver deyr í bardaga?

Það er tekið á þessu öllu í World War Z, og það er í einu orði heillandi. Þetta er skemmtilegasta bók sem ég hef lesið í marga mánuði, jafnvel í einhver ár, og ég ráðlegg þér af ákafa að fara í Eymundsson eða Nexus og kaupa hana. Treystu mér; þegar nýlega látinn nágranni þinn byrjar að stynja og berja á hurðinni þinni viltu hafa lesið þessa bók.