Djöfull verður þetta köttað

Síðustu vikur er ég búinn að vera að leika mér að því að láta mér detta í hug söguþræði og fléttur, og almennt búinn að gera meira af því að skrifa hluti sem gætu hugsanlega talist skáldskapur. Mér finnst þetta gaman og ætla þess vegna að halda því áfram, en mér finnst mjög skemmtilegt hvernig maður þróar með sér ákveðið ferli til að koma svona hlutum frá sér.

Til dæmis er komið í vana hjá mér að hripa niður aðalatriðin fyrst, því ég hef náttúrlega ekki skrifað neitt ennþá sem hefur einhverja lengd, og fylla svo upp í þau eitt af öðru. Það er þá fyrsta uppkast sem maður endar með. Í því hef ég byrjað að fylgja Stephen King; í einhverri grein eftir hann las ég að honum þætti betra að dúndra út sögunni fyrst og fínpússa svo eftir á. Mér finnst þetta alveg fínt ráð, en það er mjög spes tilfinning að skrifa eitthvað, sjá strax að maður á eftir að henda því í næstu umferð, og halda samt áfram.

Annað sem maður sér fljótt að ekki allar hugmyndir sem maður fær eru sigurvegarar. Þegar ég fór til Írlands keypti ég mér svona svarta mjúka glósubók sem ég er búinn að krota út einn þriðja af. Og þar, kæru vinir, er að finna rusl. Þar er allt frá andvana bloggfærslum yfir í mjög vondar hugmyndir að smásögum sem urðu blessunarlega aldrei að veruleika.

Það sem kemur mér hins vegar ekkert á óvart við þetta er að ég skrifa miklu betur edrú en ekki. Maður lærir einn eða tvo hluti í stærðfræði.