Ef til þess kæmi myndi ég ekki hika við að fremja líknarmorð

Til: Yfirmanns greiningardeildar Kaupþings
Varðandi: Sumarstarf

Kæri herra,

Meðal þeirra fjölmörgu hluta sem þér berast eflaust á degi hverjum muntu í dag finna umsókn mína um starf hjá þér. Á meðan ég veit vel að þú ert upptekinn maður, og hefur ekki tíma til að grannskoða allt sem kemur inn á borð til þín, vil ég biðja þig um að ljá mér eyra örskotsstund. Því þó að snyrtilega uppsettur starfsferill með einu og hálfu línubili og óaðfinnanleg ferilskrá segi margt um mann er ýmislegt sem fellur þar á milli hluta. Hér langar mig að drepa á nokkrum þessara atriða, því á vinnustaðavígvellinum þar sem frumskógarlögmálið gildir eru það þau sem greina á milli manna og drengja.

Auðvitað gerir ferilskrá mín það ljóst við fyrstu sýn að ég er skipulagður maður, sem leggur metnað í það sem hann gerir. Líttu bara á litlu svörtu punktana við hvert mikilvægt atriði. En eins tilkomumikil og hún er getur hún ekki sagt þér að ég ber einnig gott skynbragð á mannlega þáttinn í öllum samskiptum. Á löngum degi er ég iðulega tilbúinn með litla skrýtlu er léttir geð, og eftir erfiða viku er ekki óalgengt að sjá mig með vinnufélögunum á barnum, þar sem við hristum af okkur vinnurykið á ábyrgan hátt. Og ef til þess kæmi að þú lægir langveikur fyrir og væri ekki hugað líf myndi ég, með þínu samþykki auðvitað, taka hjarta- og/eða öndunarvélina úr sambandi.

Skyld hæfileikum mínum á sviði mannlegra samskipta er náttúruleg tilfinning mín fyrir hvers konar skrifstofupólitík. Hún var þegar komin á legg er ég hóf að sitja skorarfundi, og stálpaðist aðeins þegar þangað var komið. Ég hef á mér orð fyrir hlutleysi og ófáar sættir hafa orðið að veruleika fyrir tilstilli mína. Hagnýting þessa í skrifstofuumhverfi, þar sem nánd milli manna er mikil, er ótvíræð, en jafn mikilvægt er auga mitt fyrir smáatriðum. Í erfiðri aðstöðu milli tveggja metnaðarfullra stráka sem hefur lent saman yfir afleiðum væri ég haukur í horni, og ef svo ólíklega vildi til að við tveir festumst í lyftu í brennandi húsi þar sem undankoma væri fjarlægur draumur myndi ég gera það rétta í stöðunni; kæfa þig blíðlega með líkama mínum og forða þér þannig frá þjáningum eldhafsins, og skilja við líflausa líkama okkar þannig að engum þætti hommalegt. Jafnvel í dauðanum er orðsporið mikilvægt, og á þennan hátt myndi arfleið þín varðveitast án vandræðalegra spurninga, sem ég er fullviss um að enginn fótur væri fyrir.

Löngum hefur verið um mig sagt að ég klári það sem ég tek mér fyrir hendur, og skínandi vitnisburður þess er þér við hönd. Ekki er til sá maður sem fer í gegnum háskólanám með hangandi hendi og án þess að binda endi á allt sem hann byrjar á annað borð á. Þetta á að sjálfsögðu við um mig, og ekki er það allt, heldur hleyp ég undir bagga hjá öðrum þegar þörf er á. Hvort sem um er að ræða hermun markaðarins sem vinnufélagi minn á í vandræðum með, eða að þú sjálfur, herra, hafir óeigingirnislega kastað þér á spjót fyrir heildina er ég innan handar með haldgóða þekkingu, bæði á hinum ýmsu forritunarmálum sem duga til að klára verkið vel, og á innri viðjum mannslíkamans sem má nota til að lágmarka þjáningar yðar á áðurnefndu spjóti. Það má vel vera að heiður sé stofnfé persónunnar, er ber að ávaxta, en honum er alveg eins vel borgið með djúpri stungu gegnum miltað en magasári sem tekur ekki aðeins langan tíma í að koma manni yfir móðuna miklu, heldur er að auki einkar sársaukafullt. Ekki að ég sé að gefa í skyn að sársaukaþol yðar sé annað en prýðilegt.

Að lokum þarf sérhver vinnustaður fólk sem getur tekið erfiðar ákvarðanir undir álagi, og þú munt finna að þar held ég á fullu húsi. Það mætti í raun og veru segja að ég þrífist á ábyrgð og erfiðum ákvörðunum, og ég myndi ekki valda þér vonbriðgum. Nei; þegar og ef hinir dauðu rísa og láta til skarar skríða verð ég fremstur í flokki myndarlegra jafningja sem hika hvergi gegn illu, og líta til forystu yðar á þessum örlagatímum. Og ég vil nýta þetta tækifæri til að fullvissa þig um, herra, að ef þú fellur fyrir gangandi plágunni og ríst upp eins og Lazarus forðum daga geturðu stólað á mig. Þó ég hafi tekið að líta á þig sem föðurinn sem ég átti aldrei, og hjarta mitt bresti við, mun ég grípa þykka bindið af eyðublöðum 27-b, þessum bleiku, og slá því með öllu mínu afli í þá rotnandi skopstælingu af lífi sem þú verður orðinn þar til ég er fullvissaður um að þú stendur aldrei upp aftur. Það verður ekki fallegt, en ég þykist viss um að vilja þínum hafi verið framgengt, og þú getur þakkað mér er við hittumst í Valhöll við hægri hlið Óðins.

Ég hlakka til að starfa með þér,
Gunnar Þór Magnússon.