Schrödingerkaup

Einu sinn var eðlisfræðingur sem hét Erwin Schrödinger. Honum var mjög illa við ketti, og líkaði að sýna það með að setja þá í litla kassa með glasi af eiturgasi, klump af geislavirku efni, og díabólískum útbúnaði sem myndi brjóta eiturglasið ef hann yrði var við rafeind frá geislavirka efninu, og þannig fjarlægja eitt af lífum kisunnar.

Flestir illir snillingar hefðu látið staðar numið þarna og hneppt kattarkynið í þrældóm. Schrödinger fannst þetta þó ekki nóg, og hóf hugsanatilraunir í kastala sínum sem var umkringdur stöðugu þrumuveðri.

Þar skoðaði hann skammtafræði og hugsaði svo: Í skammtafræði eru allir hlutir óákveðnir þar til einhver tékkar á þeim. Það er, sjálfur verknaðurinn að skoða hlut neyðir hann til að taka sér nákvæma staðsetningu í tíma og rúmi, eða með öðrum orðum að taka afstöðu til raunveruleikans.

En þýðir það ekki að þar sem eina leiðin til að komast að hvort kötturinn er á lífi eða ekki er að opna kassann og skoða kvikindið, að þangað til einhver gerir það er hann bæði dauður og lifandi í senn? Skammtafræði segir það alla vega, og hún svaf hjá mömmu þinni og hringdi aldrei í hana aftur.

Allt þetta spjall um eðlisfræðinga og dauðageislana þeirra hefur svo leitt okkur eðlilega að spurningunni; hvað ef einhver myndi stofna stórmarkað sem myndi opna og loka aðeins á þeim tímum sem einhver mælir yrði var við hrörnum geislavirks efnis? Væri það ekki svalara en allt og drasl?