Sænskir dagar

Vegna þess að ég var þægur strákur á síðustu önn birtist þónokkur peningasumma á reikningnum mínum um mánaðarmótin. Hamingjusemi var ég í nokkrar sekúndur þar til ég áttaði mig á að hún rétt dekkaði yfirdráttinn sem þurfti til að geta borðað yfir síðustu mánuði. En ólíkt á síðustu önn þarf ég bara að eiga nægan pening fyrir flugfari heim í vor, en ekki nóg afgangs til að meika mánuð af prófum og dútli.

Nú er ég skynsamur maður, svo ég fór samstundis að eyða peningnum mínum í bráðnauðsynlega vitleysu, eins og flakkara fyrir backup af ólöglega niðurhlaðna efninu mínu, stærðfræðibækur um hluti sem ég verð ekki prófaður úr í vor, og sokka. En þá fór ég að pæla í að fyrst bókasafnið er lokað um helgar ætti ég að kaupa mér almennilegan skrifborðsstól til að geta setið í og skoðað myndir af kettlingum í staðinn fyrir að læra.

Svo í morgun fór ég á fætur, gúglaði staðsetningu IKEA í Grenoble og tók þann sporvagn sem endar næst flaggskipi sænska heimsveldisins. Þegar ég kom þangað komst ég að því að litli vegurinn á kortinu milli mín og ódýrs skrifborðsstóls var í raun og veru meðalstór hraðbraut. Nú, ég hefði svo sem getað klifrað yfir girðinguna, spilað smá Frogger, og náð í stólinn minn, en mig langaði ekkert sérstaklega að gera það sama á leiðinni til baka með fimmtán kílóa stöðutákn í fanginu. Þannig ég byrjaði að labba.

Og þannig kom það til að hálftíma seinna stóð ég eins og illa gerður hlutur í hnjádjúpum haug af hænum í miðju sígaunaþorpi við hliðina á hundi sem sýndi klofinu mínu meiri áhuga en allt mannkyn samanlagt á síðustu árum. Ég ætla ekkert að halda fram að ég hafi ekki verið þakklátur fyrir athyglina eða neitt, en sökum sexí franska hreimsins míns og almenns myndarleika hafði ég meiri áhyggjur af endaþarmssveindóm mínum.

Kemur í ljós að illa gerðir hlutir í leit að sænskum húsgögnum eru nokkuð vel þekkt sjón í þessu ákveðna sígaunaþorpi, og eftir að þau brutu ísinn með að reyna að stela veskinu mínu voru þau öll af vilja gerð að benda mér í rétta átt.

Af þessu liggur auðvitað liggur beint við að álykta að ég hafi einfaldlega gert einhver hilaríus mistök þegar ég ákvað leiðina mína í IKEA. Annað kom þó í ljós þegar ég var búinn að finna stólinn minn og spurði einhvert dýrið á staðnum hvar næsti strætó stoppaði. Ég fékk mjög einfaldar leiðbeiningar; röltu út þetta hálfbyggða bílastæði, taktu hægri beygju gegnum fátækrahverfið, og beygðu aftur til hægri við endann á kílómetra langa veginum gegnum skóg blóðs og dauða, og þar finnurðu strætóstöð sem er virk á slembitímum.

Ef þið ímyndið ykkur nú snögglega að rölta þessa tuttugu mínútna leið með skrifborðsstól í fanginu sjáiði af hverju ég er í senn mjög pirraður, þreyttur, og með handleggi sem hvaða heróínfíkill sem er gæti verið stoltur af. Það sem við lærðum svo af þessu öllu saman er að ef þig langar í húsgögn í Grenoble og ert ekki á bíl er sænska afstaðan sú að þú getir hoppað upp í rassgatið á þér.

Fokking Svíar. Aldrei treysta neinu sem gengur í rúllukragapeysum, tekur í vörina og spjallar við bota á ircinu.