Mig langar í þræl. Það (við viljum nú ekki verða of náin hérna) á að elda, þrífa og almennt sjá um mig þegar ég nenni því ekki, auk lítilla hjáverka eins og hlæja að bröndurunum mínum.
Þetta væri alveg frábært. Ég gæti stjórnað því með að úða til skiptis á það vatni og slá það með kennarapriki, og það gæti hrjúfrað sig upp við fætur mína þegar mér er kalt.
Auðvitað er þetta á gráu svæði siðferðislega séð, en einn kosturinn við að vera trúleysingi er að maður má púsla lífinu saman án tillits til slíkra hluta. Og ef samviskan færi eitthvað að naga mig gæti ég skipt því út fyrir barnaþræl; siðferðisleg vandamál eru fall af rúmmáli, þannig að minni þræll þýðir mun minna siðferðislegt vandamál.
Ef einhver er ekki búinn að giska á það nenni ég alls ekki að byrja að elda. Þá þarf ég að standa upp og borða og þrífa og fara að sofa og vakna á morgun og allur helvítis vítahringurinn endurtekur sig bara.
I'm a Cockney!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
3 comments:
Gerðu bara eins og mörgæsirnar. Finndu þér bara maka og láttu hann æla upp í þig. Þá þarftu ekkert að elda.
Ég vaaar einmitt, bara rétt áðan, að halda því fram að maður gæti sko vel verið trúlaus með siðferðisvitund... siðrænn trúleysingi... atheist avec des morals!
-Halldóra
Veistu Bjöggi minn, miðað við mína heppni í þeim efnum er miklu líklegra til árangurs að splæsa bara í þrælinn.
En maður getur alveg verið trúleysingi með siðferðisvitund, munurinn er bara að maður lagar siðferðisvitundina að lífinu en ekki öfugt.
Post a Comment