Búið

Þetta er hundraðasta færslan á þessu bloggi. Mér finnst það sérdeilis prýðileg ástæða til að slaufa þessu, því það er jú ekkert nema óttalegt rugl hérna.

Þið hafið örugglega eitthvað betra að gera en að lesa þetta. Get to it. Já, snáfiði! Fuglager í mínum bíl.

Óttalega ruglinu verður svo haldið áfram á zeta falli gunna.

Góðar stundir.

The Mist

Jáááá!!! Jahaháááááááá!!!

Í þessum töluðu orðum var ég að klára að horfa á The Mist, sem er besta mynd sem ég hef séð síðan ég horfði aftur á Shawshank Redemption um jólin. Án gríns erum við ekki vinir lengur nema þú takir þér tvo klukkutíma til að sjá hana á næstu viku eða svo.

The Mist er byggð á sögu eftir Stephen King og segir frá hópi af smábæjarfólki sem leitar skjóls í matvöruverslun þegar dularfull þoka herjar á bæinn þeirra. Þetta hljómar ekki spennandi, og reyndar frekar leiðinlega, en eins og í öllum góðum spennumyndum skipta persónurnar öllu máli. Annað er bara glingur.

Öll áhersla er lögð á hvernig fólkinu í búðinni kemur saman. Ólíkar týpur hafa ólíka sýn á hvernig á að bregðast við, sérstaklega í byrjun þegar það er ekki ljóst hvað er í gangi. Ég hef lengi haft gaman af Stephen King, og veit að hann getur skrifað óttalegt rusl, en þegar hann er góður er hann frábær. Eins og The Dark Tower og The Running Man er The Mist ein af hans betri stundum.

Ég vil ekki segja meira um myndina því það gæti spillt einhverju. Sjáðu hana. Gerðu það. Hún er frábær.

And now, for some entertainment:

Frí

Það var að byrja tíu daga frí í skólanum. Ég veit ekki hvað þið gerið í svona aðstæðum, en ég ætla að horfa á hryllingsmyndir og hlusta á sándtrakkið úr Lion King.

Brasilía tapar

Eftir að hafa búið á sama gangi og þrjár brasilískar stelpur undanfarna mánuði hef ég komist að eftirfarandi niðurstöðum:

i) Suður-Amerísk stuðtónlist er hundleiðinleg.
ii) Ekki allir eiga að fá að syngja í sturtu.

Rannsóknum verður haldið áfram.

Flutningabílstjórar og ráðherrar á mbl.is

Af mbl.is:

Flutningabílstjórar héldu af stað úr miðborg Reykjavíkur laust fyrir klukkan 13 og þeyttu flautur bíla sinna þegar þeir óku á brott. Kristján L. Möller, samgönguráðherra, ræddi við fulltrúa bílstjóra og sagði síðan í léttum tón: ,,Fariði nú að vinna.''

Hr. Möller hló svo lítið eitt og bætti við: ,,Oooh! Það er svo erfitt að keyra bíl!'' meðan hann hoppaði létt af einum fæti á annan, hélt höndum sínum fyrir framan sig og vaggaði þeim frá hægri til vinstri í því sem vegfarendur lýstu sem einstaklega sannfærandi eftirhermu af manni að keyra vörubíl, ,,Ég er svo þreyttur! Ég þarf að sitja allan daginn!''

Látalætin vöktu athygli annarra ráðherra sem litu einn af öðrum út um glugga og hlupu til að taka þátt í gleðinni. Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, utanríkisráðherra, voru með þeim fyrstu út og sýndu bæði einkar sannfærandi takta sem vörubílstjórar.

Stuttu seinna bættist obbinn af hinum ráðherrunum við, ásamt góðum hluta þingheims sem hafði frétt af teitinu gegnum sms-sendingar Össurs Skarphéðinssonar, iðnaðarráðherra. Fremstur í flokki var Geir H. Haarde, forsætisráðherra, sem hafði þjóðlagagítar í fórum sínum og leiddi mannsöfnuðinn í samsöng helstu slagara Bubba Morthens, en þar á meðal taldi ,,Rækjureggí'' og ,,Ísbjarnablús''.

Eins og er virðist lítið geta stöðvað fögnuð ráðamanna, sem hafa slegið upp grillveislu og hengt upp blöð þar sem þingheimur getur beðið um óskalög. Efst á blaði eru ,,Drive my car'' með Bítlunum, ,,Blowing in the wind'' eftir Bob Dylan og ,,Sunday, bloody sunday'' með U2.

Sumir dagar maður

Jæja, ég skal þá taka á mig að mæta í grímupartí sem var að bresta út í neðanjarðargöngunum undir 18. aldar virkinu sem gnífir yfir Grenoble.

Þetta er náttúrlega ekkert nema vesen. Ég þarf að henda á mig jakka og bindi, koma við í hornversluninni hjá arabanum og kaupa áfengi, og finna sögu sem passar við fötin meðan ég rölti upp að virkinu drekkandi með krökkunum úr húsinu.

Ohh, hvað ég vildi að ég væri bara heima á Íslandi að horfa á vídjó. Það væri svo miklu einfaldara líf.

Word særir blygðunarkennd mína

Í dag gerðist loksins eitthvað sem ég er búinn að bíða eftir í langan tíma; ég sendi .txt skjal til manns og fékk það til baka með ásökunum um villutrú, skattsvik og almennan saurleika, áður en viðkomandi ákvað af góðmennsku sinni að beina mér á réttu brautina og sagði mér að nota Word. Það er jú forritið sem allar viti bornar verur hafa notað til að tjá sig síðasta áratug, sama hvaðan þær koma eða hvernig tölvu þær nota.

Síðasta mínúta hefur verið erfið; ég hef þurft að standast þá freistingu að líkja hrifningu fólks á Word við ýmsa ósiðlega hluti. Þú getur örugglega fundið einhverja hentuga myndlíkingu ef þú saknar hennar mjög, en að þeim slepptum er Word mjög vont forrit til að skrifa í. Það er tvennt sem eyðileggur það fyrir mér:

i) Word dregur athygli manns frá því að skrifa
ii) Word vistar allt í .doc formi

Fyrri ástæðan er mikilvægari. Allt sem ég skrifa, og ég meina algerlega allt frá litlum to-do listum og bloggfærslum yfir í atvinnuumsóknir, skrifa ég á .txt formi, eins og maður fær þegar maður gerir eitthvað í Notepad. Reyndar nota ég ekki Notepad heldur Emacs, sem er Hummer-jeppi textaritla, en allt endar þetta í pínulitlum textaskrám.

Þetta er rosalega þægilegt vegna þess að þetta aðskilur skrif og uppsetningu. Maður spáir ekkert í línubilum, leturgerð, feit- eða skáletrun, eða litlum svörtum punktum af því ekkert af því er til staðar. Þannig á það líka að vera. Áður en Word og slík forrit komu til sögunnar skrifaði fólk á pappír eða með ritvélum þar sem það sama gildir, og það gekk alveg ágætlega síðustu nokkur þúsund ár. Ef það gengur illa að klára eina setningu hjálpar nákvæmlega ekkert að fara að spá í hvort skáletrunin á orðinu þarna sé óþörf.

Ef einhver annar á að sjá það sem ég skrifa fer uppsetningin að skipta máli, og þá hendi ég skjalinu mínu gegnum Latex. Það er markup-mál, svipað og html, þannig í staðinn fyrir að svartletra orð og ýta á "Control + i" skrifar maður "\textit{orð}". Úr því fær maður .pdf skjöl sem bæði eru fallegri en sambærilegt úr Word og líta út fyrir að vera fagmannlegri, því ef allir kunna á Word er ekkert merkilegt að fá þannig skjal á borð til sín.

Seinni ástæðan er á yfirborðinu meiri hugsjón en alvöru punktur. Ekki allir nota Word, sem er búið til af Microsoft, sem er næg ástæða fyrir Linux lúða eins og mig til að sniðganga .doc formið. Það er þó til gild ástæða fyrir alla aðra að gera hið sama. Hefurðu einhver tímann reynt að færa .doc skjöl frá gamalli útgáfu Word yfir í nýja, eða öfugt? Þá veistu að það gengur ekki alltaf vandræðalaust, að stundum fer talsverður tími bara í að geta haldið áfram að vinna, og að stundum tapar maður skjölum.

Með að nota .doc formið bindur maður sig við að nota eitt forrit frá einu fyrirtæki, og svo krossleggur maður fingur og vonar að formið breytist ekki það mikið frá einni útgáfu til annarar að skjölin manns verði ennþá læsileg. Fólk myndi seint sætta sig við nýjan geislaspilara sem spilaði bara helminginn af plötunum þeirra, en það virðist alltaf jafn sátt við Word.

Allt í lagi, ég skal viðurkenna að fyrir einstaka hluti eins og ritgerðir eða greinar er fljótlegra og þægilegra að setja þær upp í Word en að ætla að tileinka sér frekar nördalegan hlut eins og Latex. Flott mál, en skrifaðu ritgerðina eða greinina í Notepad, Emacs eða einhverju svipuðu og færðu hana svo yfir í Word fyrir lokabreytingar. Það eru betri vinnubrögð, og næst þegar Microsoft breytir .doc forminu geturðu ennþá lesið það sem þú skrifaðir.

Ch-ch-ch-ch changes

Það eru til margar góðar leiðir til að eyða tíma sínum í allt annað en það sem maður á að vera að gera. Í prófatörnum og slíku, eða bara á fimmtudögum, langar mig yfirleitt miklu meira að taka til, lesa eitthvað eða skoða myndir af köttum en að læra eða hvað það er sem ég á að vera að gera.

Í dag er einmitt fimmtudagur, svo í staðinn fyrir að gera eitthvað af viti breytti ég lúkkinu á síðunni. Það er kannski ekkert öskrandi skemmtilegt að vaða xml upp að hnjám, en það er tilbreyting og það er skemmtilegra en að reikna Lie-afleiður.

Því er tilvalið að fagna nýju útliti síðunnar með einstaklega vel heppnaðri ábreiðu Tony Blair og David Cameron af laginu ,,Changes'' eftir David Bowie.

Haikusvar

Sem fyrri daga
í munn setur Kristján fót
haustar í höfði