Um hver áramót spilast fréttaannáll í bakgrunni meðan maður reynir að koma ömmu í skilning um að kalda stríðinu sé í raun og veru lokið, ef aðeins svo maður þurfi ekki að læsa hana inni með hundinum enn eitt árið meðan mestu spreningarnar ganga yfir. Alla vega heima hjá mér. Svona fréttaannálar eiga það allir sameiginlegt að verða rosalega kjánalegir eftir nokkur ár, og reyndar svo kjánalegir að maður byrjar að spá í hvort allur áratugurinn sem þeir gerðust á hafi verið brandari sem gekk aðeins of langt.
Þetta er nokkurn veginn hugmyndin með Time Trumpet, nema í staðinn fyrir að sýna gamlar fréttir gerast þeir árið 2032 og fjalla um atburði árin 2006 til 2009. Hugmyndin er svo tekin það langt að það eru engar eiginlegar persónur í þáttunum, heldur spyrill sem maður sér aldrei og tekur viðtöl við mismunandi minni háttar spámenn dagsins í dag, sem hafa öðlast heimsfrægð árið 2032.
Útkoman er frekar sérstök, mjög bresk, óhugnalega súr, og það tók mig þónokkurn tíma að sjá hver fjandinn var svona fyndinn við þetta. En það er alveg þess virði að gefa sér tíma í þessa þætti, bara til þess að sjá David Beckham tala um leggöngin sem hann lét græða á handlegginn sinn, fylgjast með þegar Tony Blair fer að sjá drauga, söngla ,,Rape an ape'' stefið, eða sjá haug af gömlum ræðum George Bush samplaðar þannig hann virðist fara með textann úr ,,Sunday, bloody sunday''.
Fyrir þá sem hafa verið að fylgjast með er Richard Ayoade í Time Trumpet, og hann er frábær þar, alveg eins og í Darkplace, Nathan Barley og The IT Crowd. Maðurinn verður stærri en Jesú á næstu árum.
Þáttur 3 - Hluti 1
Þáttur 3 - Hluti 2
Þáttur 3 - Hluti 3
No comments:
Post a Comment