For the win

Suma daga virðist maður gera lítið annað en að taka eftir muninum á milli Frakklands og Íslands. Eins og hvernig skrifræði er einhversskonar þjóðarhobbí hérna, það liggur við að maður þurfi passamynd og vegabréf til að kaupa brauð.

Það sem er betra er þegar maður hættir að taka eftir muninum, því þá fyrst er maður loksins að aðlagast lífinu hér að einhverju leiti. Ég er farinn að búast við að bjór komi í 25 cl. glösum og að kaffi sé rótsterkt og borið fram í fingurbjörgum.

En ég er búinn að aðlagast verðlaginu hérna algerlega ómeðvitað. Í dag ákvað ég að kaupa mér föt, eitthvað sem gerist voða sjaldan af því mér finnst það ekkert sérstaklega gaman. Svo ég henti skítugu fötunum mínum í þvottahúsið, og kíkti í fatabúð með 100 evrur meðan ég beið.

Nú, 100 evrur eru sirka 9000 kall og myndi ekki duga til mikils heima. Hérna plögguðu þær tvennar gallabuxur, tvo boli, fína peysu, nokkrar nærbuxur og 10 pör af sokkum, plús hádegismat á kaffihúsi niðri í bæ.

Ef ég ætlaði að gera það sama heima þyrfti ég að byrja á að bíða í röð hjá bankanum eftir yfirdrætti. Suma daga held ég að ég komi bara ekkert heim.