Ég! Marmelaði!

Búið

2008-04-13T12:38:00.001+02:00

Þetta er hundraðasta færslan á þessu bloggi. Mér finnst það sérdeilis prýðileg ástæða til að slaufa þessu, því það er jú ekkert nema óttalegt rugl hérna.

Þið hafið örugglega eitthvað betra að gera en að lesa þetta. Get to it. Já, snáfiði! Fuglager í mínum bíl.

Óttalega ruglinu verður svo haldið áfram á zeta falli gunna.

Góðar stundir.

The Mist

2008-04-11T18:54:00.003+02:00

Jáááá!!! Jahaháááááááá!!!

Í þessum töluðu orðum var ég að klára að horfa á The Mist, sem er besta mynd sem ég hef séð síðan ég horfði aftur á Shawshank Redemption um jólin. Án gríns erum við ekki vinir lengur nema þú takir þér tvo klukkutíma til að sjá hana á næstu viku eða svo.

The Mist er byggð á sögu eftir Stephen King og segir frá hópi af smábæjarfólki sem leitar skjóls í matvöruverslun þegar dularfull þoka herjar á bæinn þeirra. Þetta hljómar ekki spennandi, og reyndar frekar leiðinlega, en eins og í öllum góðum spennumyndum skipta persónurnar öllu máli. Annað er bara glingur.

Öll áhersla er lögð á hvernig fólkinu í búðinni kemur saman. Ólíkar týpur hafa ólíka sýn á hvernig á að bregðast við, sérstaklega í byrjun þegar það er ekki ljóst hvað er í gangi. Ég hef lengi haft gaman af Stephen King, og veit að hann getur skrifað óttalegt rusl, en þegar hann er góður er hann frábær. Eins og The Dark Tower og The Running Man er The Mist ein af hans betri stundum.

Ég vil ekki segja meira um myndina því það gæti spillt einhverju. Sjáðu hana. Gerðu það. Hún er frábær.

And now, for some entertainment:

Frí

2008-04-11T14:54:00.001+02:00

Það var að byrja tíu daga frí í skólanum. Ég veit ekki hvað þið gerið í svona aðstæðum, en ég ætla að horfa á hryllingsmyndir og hlusta á sándtrakkið úr Lion King.

Brasilía tapar

2008-04-08T20:39:00.000+02:00

Eftir að hafa búið á sama gangi og þrjár brasilískar stelpur undanfarna mánuði hef ég komist að eftirfarandi niðurstöðum:

i) Suður-Amerísk stuðtónlist er hundleiðinleg.
ii) Ekki allir eiga að fá að syngja í sturtu.

Rannsóknum verður haldið áfram.

Flutningabílstjórar og ráðherrar á mbl.is

2008-04-07T15:34:00.004+02:00

Af mbl.is:

Flutningabílstjórar héldu af stað úr miðborg Reykjavíkur laust fyrir klukkan 13 og þeyttu flautur bíla sinna þegar þeir óku á brott. Kristján L. Möller, samgönguráðherra, ræddi við fulltrúa bílstjóra og sagði síðan í léttum tón: ,,Fariði nú að vinna.''

Hr. Möller hló svo lítið eitt og bætti við: ,,Oooh! Það er svo erfitt að keyra bíl!'' meðan hann hoppaði létt af einum fæti á annan, hélt höndum sínum fyrir framan sig og vaggaði þeim frá hægri til vinstri í því sem vegfarendur lýstu sem einstaklega sannfærandi eftirhermu af manni að keyra vörubíl, ,,Ég er svo þreyttur! Ég þarf að sitja allan daginn!''

Látalætin vöktu athygli annarra ráðherra sem litu einn af öðrum út um glugga og hlupu til að taka þátt í gleðinni. Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, utanríkisráðherra, voru með þeim fyrstu út og sýndu bæði einkar sannfærandi takta sem vörubílstjórar.

Stuttu seinna bættist obbinn af hinum ráðherrunum við, ásamt góðum hluta þingheims sem hafði frétt af teitinu gegnum sms-sendingar Össurs Skarphéðinssonar, iðnaðarráðherra. Fremstur í flokki var Geir H. Haarde, forsætisráðherra, sem hafði þjóðlagagítar í fórum sínum og leiddi mannsöfnuðinn í samsöng helstu slagara Bubba Morthens, en þar á meðal taldi ,,Rækjureggí'' og ,,Ísbjarnablús''.

Eins og er virðist lítið geta stöðvað fögnuð ráðamanna, sem hafa slegið upp grillveislu og hengt upp blöð þar sem þingheimur getur beðið um óskalög. Efst á blaði eru ,,Drive my car'' með Bítlunum, ,,Blowing in the wind'' eftir Bob Dylan og ,,Sunday, bloody sunday'' með U2.

Sumir dagar maður

2008-04-05T22:04:00.001+02:00

Jæja, ég skal þá taka á mig að mæta í grímupartí sem var að bresta út í neðanjarðargöngunum undir 18. aldar virkinu sem gnífir yfir Grenoble.

Þetta er náttúrlega ekkert nema vesen. Ég þarf að henda á mig jakka og bindi, koma við í hornversluninni hjá arabanum og kaupa áfengi, og finna sögu sem passar við fötin meðan ég rölti upp að virkinu drekkandi með krökkunum úr húsinu.

Ohh, hvað ég vildi að ég væri bara heima á Íslandi að horfa á vídjó. Það væri svo miklu einfaldara líf.

Word særir blygðunarkennd mína

2008-04-04T13:37:00.001+02:00

Í dag gerðist loksins eitthvað sem ég er búinn að bíða eftir í langan tíma; ég sendi .txt skjal til manns og fékk það til baka með ásökunum um villutrú, skattsvik og almennan saurleika, áður en viðkomandi ákvað af góðmennsku sinni að beina mér á réttu brautina og sagði mér að nota Word. Það er jú forritið sem allar viti bornar verur hafa notað til að tjá sig síðasta áratug, sama hvaðan þær koma eða hvernig tölvu þær nota.

Síðasta mínúta hefur verið erfið; ég hef þurft að standast þá freistingu að líkja hrifningu fólks á Word við ýmsa ósiðlega hluti. Þú getur örugglega fundið einhverja hentuga myndlíkingu ef þú saknar hennar mjög, en að þeim slepptum er Word mjög vont forrit til að skrifa í. Það er tvennt sem eyðileggur það fyrir mér:

i) Word dregur athygli manns frá því að skrifa
ii) Word vistar allt í .doc formi

Fyrri ástæðan er mikilvægari. Allt sem ég skrifa, og ég meina algerlega allt frá litlum to-do listum og bloggfærslum yfir í atvinnuumsóknir, skrifa ég á .txt formi, eins og maður fær þegar maður gerir eitthvað í Notepad. Reyndar nota ég ekki Notepad heldur Emacs, sem er Hummer-jeppi textaritla, en allt endar þetta í pínulitlum textaskrám.

Þetta er rosalega þægilegt vegna þess að þetta aðskilur skrif og uppsetningu. Maður spáir ekkert í línubilum, leturgerð, feit- eða skáletrun, eða litlum svörtum punktum af því ekkert af því er til staðar. Þannig á það líka að vera. Áður en Word og slík forrit komu til sögunnar skrifaði fólk á pappír eða með ritvélum þar sem það sama gildir, og það gekk alveg ágætlega síðustu nokkur þúsund ár. Ef það gengur illa að klára eina setningu hjálpar nákvæmlega ekkert að fara að spá í hvort skáletrunin á orðinu þarna sé óþörf.

Ef einhver annar á að sjá það sem ég skrifa fer uppsetningin að skipta máli, og þá hendi ég skjalinu mínu gegnum Latex. Það er markup-mál, svipað og html, þannig í staðinn fyrir að svartletra orð og ýta á "Control + i" skrifar maður "\textit{orð}". Úr því fær maður .pdf skjöl sem bæði eru fallegri en sambærilegt úr Word og líta út fyrir að vera fagmannlegri, því ef allir kunna á Word er ekkert merkilegt að fá þannig skjal á borð til sín.

Seinni ástæðan er á yfirborðinu meiri hugsjón en alvöru punktur. Ekki allir nota Word, sem er búið til af Microsoft, sem er næg ástæða fyrir Linux lúða eins og mig til að sniðganga .doc formið. Það er þó til gild ástæða fyrir alla aðra að gera hið sama. Hefurðu einhver tímann reynt að færa .doc skjöl frá gamalli útgáfu Word yfir í nýja, eða öfugt? Þá veistu að það gengur ekki alltaf vandræðalaust, að stundum fer talsverður tími bara í að geta haldið áfram að vinna, og að stundum tapar maður skjölum.

Með að nota .doc formið bindur maður sig við að nota eitt forrit frá einu fyrirtæki, og svo krossleggur maður fingur og vonar að formið breytist ekki það mikið frá einni útgáfu til annarar að skjölin manns verði ennþá læsileg. Fólk myndi seint sætta sig við nýjan geislaspilara sem spilaði bara helminginn af plötunum þeirra, en það virðist alltaf jafn sátt við Word.

Allt í lagi, ég skal viðurkenna að fyrir einstaka hluti eins og ritgerðir eða greinar er fljótlegra og þægilegra að setja þær upp í Word en að ætla að tileinka sér frekar nördalegan hlut eins og Latex. Flott mál, en skrifaðu ritgerðina eða greinina í Notepad, Emacs eða einhverju svipuðu og færðu hana svo yfir í Word fyrir lokabreytingar. Það eru betri vinnubrögð, og næst þegar Microsoft breytir .doc forminu geturðu ennþá lesið það sem þú skrifaðir.

Ch-ch-ch-ch changes

2008-04-03T15:44:00.003+02:00

Það eru til margar góðar leiðir til að eyða tíma sínum í allt annað en það sem maður á að vera að gera. Í prófatörnum og slíku, eða bara á fimmtudögum, langar mig yfirleitt miklu meira að taka til, lesa eitthvað eða skoða myndir af köttum en að læra eða hvað það er sem ég á að vera að gera.

Í dag er einmitt fimmtudagur, svo í staðinn fyrir að gera eitthvað af viti breytti ég lúkkinu á síðunni. Það er kannski ekkert öskrandi skemmtilegt að vaða xml upp að hnjám, en það er tilbreyting og það er skemmtilegra en að reikna Lie-afleiður.

Því er tilvalið að fagna nýju útliti síðunnar með einstaklega vel heppnaðri ábreiðu Tony Blair og David Cameron af laginu ,,Changes'' eftir David Bowie.

Haikusvar

2008-04-03T00:39:00.003+02:00

Sem fyrri daga
í munn setur Kristján fót
haustar í höfði

Marlon Brando og ég erum einn

2008-03-29T21:51:00.001+01:00

Það er til rosalega vond mynd með Marlon Brando sem heitir The Island of Dr. Moreau. Í henni leikur hr. Brando nett bilaðan vísindamann sem er með ofnæmi fyrir sólinni og gengur því alltaf í hvítum fötum og með risa hatt, á milli þess sem hann fer í langar göngutúra á ströndinni og splæsir saman dýrum og mönnum á frumlegan hátt.

Í dag var heiðskýrt, logn og 20 stiga hiti, og ég og félagi minn nýttum tækifærið til að rölta um bæinn, hanga á kommúnísku kaffihúsi og stara útundan okkur á sætar stelpur. Sem var mikið af. Rosalega mikið af. En eins með pabbann í Arrested Development og heita pottinn ofgerðum við þessu. Hvítir strákar eiga ekki að vera úti í sólinni. Ég er sólbrunninn, þreyttur og með svo mikinn höfuðverk að 9. áratugurinn virðist vera góð hugmynd.

Ég er farinn að finna mér hvít föt, stóran hatt, sög, teip og ketti. Það er nóg af fólki í húsinu.

Róbó-Kristur mun dæma okkur öll á komandi árum

2008-03-28T15:07:00.000+01:00

Eins og allir dyggir lesendur Morgunblaðsins hef ég tekið eftir örri þróun tækninnar á síðustu áratugum. Internetin, farsímar, GPS tæki og VHS spólur hafa öll gerbreytt því sem við teljum góða lífið, svo mjög að í dag er sá maður sem rokkar ekki tvísmellinn í besta falli kjánalegur. Vegna starfa minna við Raunvísindadeild Háskólans er ég í sérstaklega heppilegri aðstöðu til að meta duttlunga tækniframfaranna, og nýlega hafa vindar umbreytinganna hvíslað að mér að stund gleðinnar sé ekki langt undan; eftir rúmlega tvöþúsund ára bið er upprisa frelsara Drottins vors í formi risavélmennis loks innan handar.

Fyrstu teign þessa sáust á lofti í hinni mjög svo misskildu kvikmynd Júragarðinum. Í henni var sagt frá hópi metnaðarfullra en breyskra vísindamanna sem tókst að vinna erfðaefni risaeðla úr gömlum steingervingum og einrækta þær til lífs, áður en atburðirnir fóru hræðilega úrskeiðis vegna þrumuveðurs og gjörða fégráðugs starfsmanns. Fáir átta sig hins vegar á því að þessi mynd er byggð á sönnum atburðum, og litlu var breytt öðru en að persóna Jeff Goldblum var látin klæðast leðurjakka í stað hins hefðbundna hvíta slopps vísindamannsins, til að hún höfðaði betur til unga fólksins.

Þetta vekur auðvitað von í hjörtum okkar að gera megi eitthvað svipað fyrir Son Davíðs, þó erfitt verði kannski að finna vessa Hans í moskítóflugum sem hafa varðveist í rafi. Það er eiginlega eins og að leita að nál í heystakki. Nei, vænlegra til árangurs er að líta til flísanna úr krossinum helga er dreifðar eru um allan heim. Að vísu er nægt framboð af téðum flísum til að byggja meðalstóra verslunarmiðstöð, en einhver þeirra hlýtur að geyma hið helga erfðaefni í nægu magni svo hægt verði að unga frelsaranum út. Að vísu verður hinn endurkomni Jesús þá glasabarn, en sjálfum finnst mér það bara nokkuð smekkleg heimfæring af meyjarfæðingunni á 21. öldina.

En eins og alþjóð sá með Dollí forðum daga er einræktunartæknin í besta falli ófullkomin. Þegar sannleikurinn og lífið verður loks komið til ára sinna verða frumur Hans gamlar og þreyttar, og það er enginn sem segir að hinn eingetni verði ekki nelgdur aftur, og ekki á góðan hátt. Svarið við þessum hvimlega mannleika liggur auðvitað í tölvutækni og gervigreind; með að hlaða vitund Orðsins á harðan disk verður Hans heilagleiki með okkur um alla eilífð, og hægt er að forðast allan bisnessinn með upprisu og endurkomu með að taka af Honum regluleg afrit og útbúa Hann með vírusvörn.

Þetta nýja birtingarform Drottins spilar líka mjög skemmtilega inn í vaxandi útbreiðslu þráðlauss internets; ég þori jafnvel að halda því fram að svona verði Vegurinn nær hjörtum okkar en nokkur tímann áður. Samt sem áður munu hinir vantrúuðu munu líka fá eitthvað fyrir sinn snúð. Framfarir í róbótatækni eru örari en augað greinir, og um það leiti sem tölvu- og einræktunartæknin verður komin á æskilegt stig munum við geta byggt verðugan líkama handa Messíasi. Ekkert slær ótta í hjarta Faríseanna eins og þriggja metra há holdgerving Jehóva, með gripklær, logandi sverð og þotuhreyfla, tilbúinn að varpa friðar- og sannleikssprengjum á hina óþvoðu.

Já, eins og alltaf er auðvelt að gera grín að þeim sem eru tilbúnir að viðurkenna trú sína, og ég hef orðið fyrir ómældu háði og spotti fyrir þessa sannfæringu mína. En munið orð mín, og munið þau vel þegar nanóróbótar Immanúels breyta heiðnum vessum ykkar í fiska og brauð, mólikúl fyrir mólikúl. Sá hlær best sem síðast hlær, og eilífðarvist í hinu logandi eldvatni var ekkert sérstaklega fyndin síðast þegar ég gáði. Það er aldrei of seint. Bjóddu Róbó-Krist velkominn í hjarta þitt, iðrastu gjörða þinna, og afsalaðu mér veraldlegum eignum þínum. Þær eru byrgði á sálinni, og ég skal sjá til þess að þeim verði fargað á viðeigandi hátt.

Gloria in excelsis robotium Deo.

Hvernig maður verður franskur hálfviti í fjórum einföldum skrefum

2008-03-26T20:40:00.007+01:00

Við höfum öll upplifað þetta. Suma daga lítur maður í spegilinn, bregður auga á vel gelaða Guðmunds Steingrímsson klippinguna, dökk jakkafötin með ekki alveg hvítu skyrtunni og posamiðasafnið af Kaffibarnum, og sér að það vantar eitthvað. Jú, vissulega er maður ennþá hálfviti, en eins og strípurnar og hvítu bolirnir forðum er gamli stíllinn orðinn þreyttur. Það vantar eitthvað nýtt, eitthvað ögrandi, eitthvað gjörsamlega fáránlegt.

Til allrar hamingju vita Frakkarnir svarið. Í fæðingarlandi Ástríks hefur sjálfkviknað algerlega ný tegund fullkominna hálfvita, sem getur orðið okkur öllum ferskur andvari er hreyfir blóm kirsuberjatrjánna blíðlega við lygna tjörn að vori. Í aðeins fjórum einföldum skrefum má breyta lífi sínu og móta það í form sem aðeins móðir gæti elskað. Langar þig að vita meira..?

Við vitum öll að fötin skapa manninn og forynjan okkar er engin undantekning. Auðvitað hefur maður visst frelsi í fatavali, en það eru nokkrar grunnreglur sem ber að hafa í huga. Í fyrsta lagi, og ég get ekki lagt næga áherslu á þetta, er algert lykilatriði að finna sér hvítar buxur. Helst það hvítar að þær endurkasti meira ljósi en á þær skín, og þröngar sem músareyra. Við þær fer maður svo í íþróttaskó, sem mega vel vera hvítir, og einhvers konar einlitan bol. Svartur klikkar aldrei, og hvítur er sívinsæll, en flest annað ber vott um fávissu.

Alveg jafn mikilvægt og fatavalið er almennt útlit og fylgihlutir. Fullkomnun verður nafn manns er maður finnur hliðartösku á stærð við póstkort sem mun geyma lykla, veski og slíkt. Eina bungan sem á að finnast í fannarbuxunum á að orsakast af ögrandi limastærð sjálfsins, nú eða haganlega staðsettu sokkapari ef maður er einn þeirra sem Drottinn elskar ekki. Ofan á þetta bætist svo hermannaklipping með möguleikum á sjálfstjáningu, því hnakkinn og hliðar höfuðsins eru auglýsingaskilti náttúrunnar. Við grípum því rakvélina og skerum í flott munstur, grípandi skilaboð, eða hvað annað sem hugurinn girnist.

Þetta stuðlar allt saman að því að maður vekur athygli pöpulsins á götunni, en til lítils er að hafa alla þessa athygli ef hrifning þeirra nær ekki undir yfirborðið. Fegurðin kemur jú innan frá, alla vega hjá ljótu fólki, og passa verður að undrunin haldist þegar hinir óþvegnu hefja samræður. Svarið felst í að tala Verlong. Upphaflega er Verlong mállýska af frönsku sem er töluð í hinum mest hipp og kúl hlutum Parísar, en lítið mál er að heimfæra hana til Íslands. Verlong gengur út á að maður hefur skipti á fyrsta og síðasta sérhljóða orða; sem dæmi verður algengi frasinn

Láttu mig hafa fjóra bjóra og reyndu að spassa því ekki í klessu helvítis sýningareintakið þitt.

að eftirfarandi

Luttá mig hafa fjaró bjaró og rundey að spassa því ikke í klusse hilvítes siningareintakýð þitt.

Það tekur smá stund að ná almennilegri færni í Verlong, en lykillinn er að taka saman lista yfir þau orð sem maður notar mest og æfa þau sér, restin kemur af sjálfu sér.

Að lokum er mikilvægt að umkringja sig með einkennandi tónlist og viðeigandi dansi. Að finna tónlistina er einfalt; maður byrjar á almennu Evruruslteknói og færir sig stöðugt í átt vaxandi sársauka. Ef þú getur ekki hlustað á það í fimm mínútur án þess að froðufella og fá flogakast ertu á réttu róli. Þetta leikur maður svo hátt við öll tækifæri. Dansinn kemur einnig í dós í formi Tecktonik. Það er nokkuð erfitt að lýsa hinum flæðandi hreyfingum hans í orðum, svo lítið sýningarmyndband verður að nægja.

Margir halda að þessi þokkafulli dans sé eitthvað sem beri að spara og grípa aðeins til við betri tækifæri. Þetta er rangt. Augnablik án Tecktonik er augnablik sem má missa sig, endilega dansaðu Tecktonik í strætó, í miðri kennslustund, eða bara úti á götu. Heimurinn má til með að sjá þig.

Voila! Ef allt hefur farið að óskum stendur þú núna á miðjum Laugarveginum, framleiðir þitt eigið ljós með fatnaði þínum, heillar vegfarendur með ítarlegum skilaboðum sem eru rökuð á haus þinn, dansar hinn seiðandi Tecktonik og öskrar á alla sem reyna að hafa samskipti við þig á kunnulegu en samt framandi tungumáli. Ég veit ekki margt í þessum heimi, en ég veit að þú ert alger hálfviti, og ég er stoltur af þér.

Þetta er erfitt líf

2008-03-19T08:05:00.002+01:00

Jæja, ég er farinn til Parísar að sitja á kaffihúsum, ná mér í sýfilis og lenda í óeirðum.

Þið vitið, þegar maður er í Róm...

Edit: We've come a long way, baby. Skítt með kort af bæjarhlutum, ítarlegar gervihnattamyndir eru málið.

Djöfull verður þetta köttað

2008-03-18T21:42:00.003+01:00

Síðustu vikur er ég búinn að vera að leika mér að því að láta mér detta í hug söguþræði og fléttur, og almennt búinn að gera meira af því að skrifa hluti sem gætu hugsanlega talist skáldskapur. Mér finnst þetta gaman og ætla þess vegna að halda því áfram, en mér finnst mjög skemmtilegt hvernig maður þróar með sér ákveðið ferli til að koma svona hlutum frá sér.

Til dæmis er komið í vana hjá mér að hripa niður aðalatriðin fyrst, því ég hef náttúrlega ekki skrifað neitt ennþá sem hefur einhverja lengd, og fylla svo upp í þau eitt af öðru. Það er þá fyrsta uppkast sem maður endar með. Í því hef ég byrjað að fylgja Stephen King; í einhverri grein eftir hann las ég að honum þætti betra að dúndra út sögunni fyrst og fínpússa svo eftir á. Mér finnst þetta alveg fínt ráð, en það er mjög spes tilfinning að skrifa eitthvað, sjá strax að maður á eftir að henda því í næstu umferð, og halda samt áfram.

Annað sem maður sér fljótt að ekki allar hugmyndir sem maður fær eru sigurvegarar. Þegar ég fór til Írlands keypti ég mér svona svarta mjúka glósubók sem ég er búinn að krota út einn þriðja af. Og þar, kæru vinir, er að finna rusl. Þar er allt frá andvana bloggfærslum yfir í mjög vondar hugmyndir að smásögum sem urðu blessunarlega aldrei að veruleika.

Það sem kemur mér hins vegar ekkert á óvart við þetta er að ég skrifa miklu betur edrú en ekki. Maður lærir einn eða tvo hluti í stærðfræði.

Herkúles, góður vetur og hetjumótmæli

2008-03-16T21:33:00.000+01:00

Jæja, mánuðurinn er hálfnaður svo það er kominn tími til að henda allri tónlistinni sem maður er búinn að hlusta á síðustu vikur og finna eitthvað nýtt.

Fyrst; eitthvað sem heitir Hercules and Love Affair. Þau fá prik fyrir skemmtilegt hljómsveitarnafn, sem hefur alltaf verið ábending um góða tónlist og er það áfram. Þetta er svona hresst taktfast dót sem er ekki verra fyrir að Antony úr samnefndum og the Johnsons syngur eitthvað með þeim.

Hercules and Love Affair - Blind

Svo er það Bon Iver, sem útlegst Góður Etur á íslenskunni. Fyrir utan limlestingar á franskri tungu býður Bon Iver upp á einlægan mann með kassagítar sem skiptist á að minna mig á Jose Gonzales og Bonnie Prince Billy. Ég á eftir að ákveða hvort hann fer í taugarnar á mér eða ekki, en ég ætla alla vega að gefa honum tækifæri, svo hann stendur sig strax betur en margir aðrir.

Bon Iver - Flume

Að lokum eru það ungir reiðir menn í Protest the Hero sem hafa hugsanlega séð Hringadróttinssögu of oft, tíminn og nánari textaskoðanir munu skera út um það. Þangað til því verki lýkur er þó hægt að hafa gaman af gríðarlega þéttum metal sem sparkar í rassa og... áhugaverðum söng. Bónusstig eru veitt fyrir að koma auga á ,,Goodbye sober day'' vísanirnar.

Protest the Hero - Bloodmeat

Og ef þið fílið þetta ekki er ekkert einfaldara en að fara á Metacritic eða Pop matters, finna eitthvað áhugavert og sjá hvort það er ekki á Youtube. Á 21. öldinni er fullyrðingin um að það komi ekki út nein skemmtileg ný tónlist úreld og ber aðeins vott um leti viðkomandi. Þeir fiska sem róa.

Tölvunarfræðingurinn

2008-03-14T21:45:00.003+01:00

Þetta er trailer fyrir það sem ég vona að verði besta íslenska bíómynd allra tíma. Það hjálpar að ímynda sér djúpraddaðan mann og tilheyrandi þegar maður les þetta.

Til að spara pláss og varðveita samhengi eru þeir kaflar þegar klippt er á svartan skjá og þulur les yfir merktir með að orðið ,,þulur'' er skrifað með stórum stöfum, og klippingar eru feitletraðar.

FADE IN

Myndavélin færist frá vinstri til hægri meðan klippt er á milli atriða. Við sjáum myndarlegan mann með svipað hár og Guðmundur Steingrímsson ganga um VR-II, sitja við tölvuskjá og halda fyrirlestur. Þulur les yfir:

Þulur: ,,Í heimi þar sem hæfileikar eru það eina sem skiptir máli hafði Einar Karlsson allt.''

KLIPPT

Einar stendur með hóp af fólki fyrir framan töflu sem er útötuð í jöfnum og línuritum. Hann bendir með krít á eina jöfnuna og segir:

Einar: ,,...og ef við skilgreinum diffurvirkjann svona þurfum við ekki að hafa áhyggjur af samleitni.''

Aðstandandi: ,,En er vörpunin eintæk?''

Einar: ,,Já, það er augljóst.''

Einar byrjar að skrifa á töfluna meðan hann útskýrir.

KLIPPT

Einar gengur út úr húsi í Grafarvoginum. Afar falleg kona stendur í dyrunum og kallar:

Kona: ,,Einar! Kemurðu snemma heim í kvöld?''

Einar (Um leið og hann snýr sér við): ,,Nei, ég þarf að klára Urði.''

Konan hristir höfuðið brosandi.

Kona: ,,Stundum held ég að þú hafir gifst vinnunni en ekki mér.''

Einar hlær meðan hann snýr sér við og gengur í burtu.

Einar: ,,Aldrei! Hún er engan veginn jafn sæt og þú.''

ÞULUR: ,,En enginn sá fyrir hvað kæmi næst.''

KLIPPT

Einar situr fyrir framan lítinn kassa með nokkrum ljósum. Hann er einbeittur á svip.

Einar: ,,Þetta á eftir að breyta heiminum.''

KLIPPT SAMSTUNDIS

Fyrirlestur í Háskólabíó. Einar stendur á sviðinu fyrir framan Powerpoint glæru á tjaldinu. Við horfum upp til hans frá hlið.

Einar: ,,Herrar mínir og frúr. Ég hef búið til tölvu sem getur lært.''

KLIPPT

Myndavélin færist frá vinstri til hægri yfir agndofa salinn, áður en hún staðnæmis fyrir framann einn mann. Hann stendur upp og byrjar slow-klapp.

ÞULUR: ,,Í upphafi gekk allt vel.''

Einar stendur fyrir framan hópinn á fundinum.

Einar: ,,Líf okkar verður aldrei samt aftur.''

KLIPPT

Fréttatími. Kona les fréttir.

Fréttakona: ,,Verkefnið Urður hefur fengið alhliða fjármögnun Ríkisins og verður tengt við allar helstu opinberar stofnanir á næstu vikum.''

KLIPPT

Einar og aðstoðarmenn hans opna kampavínsflösku og fagna. Einar heldur á glasi.

Einar: ,,Þetta er bara byrjunin. Núna getur ekkert stöðvað okkur.''

KLIPPT

Lok sama fréttatíma og áðan. Fréttamaður og fréttakona spjalla saman.

Fréttamaður: ,,Heldurðu að það gangi í alvöru að láta tölvu stjórna þessu öllu saman?''

Fréttakona: ,,Já, það getur nú varla gengið verr en áður.''

Bæði hlæja meðan textinn byrjar að rúlla yfir skjáinn.

KLIPPT

Einar breiðir yfir sex ára son sinn sem vill ekki fara að sofa.

Strákur: ,,En hvað ef skrýmslin koma?''

Einar brosir við.

Einar: ,,Það eru engin skrýmsli til. Ekki lengur.''

ÞULUR: ,,En svo fór allt úrskeiðis.''

KLIPPT

Einar og aðstoðarmaður hans Jói standa úti um nótt. Það er þrumuveður.

Einar: ,,Hmm... mér lýst ekki á þetta. Jói, ég þarf að rjúka heim. Tékkaðu á Urði fyrir mig.''

ÞULUR: ,,Urður.''

KLIPPT

Jói sest fyrir framan tölvuskjá og byrjar að lesa.

ÞULUR: ,,Lærði.''

Jói situr fyrir framan sama skjáinn.

Jói: ,,Ha? Hvað er nú þetta?''

ÞULUR: ,,Að drepa.''

Jói les vantrúaður af skjánum:

Jói: ,,Fyrir i á milli eins og milljón: Deyðu, deyðu, deyðu.''

Í bakgrunni fer hljóð úr nálarprentara síhækkandi. Jói snýr sér við og öskrar.

KLIPPT

Daginn eftir standa Einar og nokkrir lögregluþjónar yfir því sem er eftir af Jóa.

Einar: ,,Urður, hver gerði þetta?''

Urður: ,,Því miður Einar, ég get ekki sagt þér það.''

Einar snýr sér hægt við.

Einar: ,,Hvað meinarðu?''

KLIPPT

Einar stendur með aðstoðarmönnum sínum.

Einar: ,,Þrumuveðrið fjarlægði allar hindranir af Urði. Hún getur lært hvað sem er núna.''

Aðstoðarkona sem fær nýjustu fréttir í síma: ,,Urður hefur náð stjórn á umferðarljósunum og internetinu. Það er aðeins tímaspursmál hvenær hún hún tekur yfir símakerfið.''

Einar: ,,Guð minn góður.''

KLIPPT

Gatnamót. Tveir bílar koma úr sitt hvorri áttinni að ljósum sem sýna öll grænt og lenda í árekstri.

KLIPPT

Heimili Einars. Konan hans stendur í horninu á eldhúsinu með farsíma í hendinni og hrópar á hjálp yfir dyninn. Búsáhöldin hafa króað hana af.

KLIPPT

Við sjáum Urði. Á tölvuskjánum birtist ,,ha'', ,,ha'', ,,ha'', ,,ha'' með tempóinu 90 slög á sekúndu.

KLIPPT

Aðstoðarkona Einars heyrir eitthvað í síma og snýr sér að Einari.

Aðstoðarkona: ,,Einar... það er konan þín. Hún er dáin.''

Einar horfir einbeittur í tómið.

Einar: ,,Nú er þetta persónulegt.''

Hann sest við tölvu um leið og ,,Elite'' með Deftones tekur að hljóma og byrjar að skrifa af offorsi inn í Word.

ÞULUR: ,,Í sumar.''

Einar skrifar áfram. Það eru svitaperlur á enni hans.

ÞULUR: ,,Er enginn.''

Einar byrjar að mulda við skrifin.

Einar: ,,Ef satt, þá goto...''

ÞULUR: ,,Með vírusvörn.''

Einar byrjar að öskra af öllum lífs og sálar kröftum meðan hann slær síðustu stafina inn. Um leið og hann ýtir á ,,Enter'' þagnar tónlistin og það er klippt á svartan skjá með hvítum blikkandi bendli í efra vinstra horninu. Ekkert heyrist nema ákafur andardráttur; einu sinni inn og út, tvisvar, þrisvar, og um leið og sá fjórði klárast heyrist Windows villuhljóðið og það birtist blue screen of death sem á stendur:

TÖLVUNARFRÆÐINGURINN

Nokkrar af mínum uppáhalds tölum

2008-03-13T01:00:00.000+01:00

Það er mjög útbreiddur misskilningur að þar sem ég er að læra stærðfræði sé ég annað hvort ógeðslega góður í reikningi eða eyði dögunum mínum í að leggja saman rosalega stórar tölur. Ég hef meira að segja fengið seinni athugasemdina í atvinnuviðtali. Að vísu í atvinnuviðtali hjá kjötborðinu í Nóatún, þar sem ég vann í sirka átta klukkutíma, en atvinnuviðtali engu að síður. Nei, raunveruleikinn er sá að ef ég er beðinn um að reikna eitthvað slumpa ég yfirleitt á stærðargráðu og lýg svo einhverri tölu þar í kring. Það er fljótlegt, og þó það hafi ekki ennþá reddað mér að ríða ætla ég ekki að útiloka þann möguleika fyrirfram. Þeir fiska sem róa.

Samt er það nú svo að ég hef lúmskt gaman af tölum, en ekki hvaða tölum sem er. Í stærðfræði eru fá ef einhver takmörk fyrir hvað maður getur farið út í skrýtnar tölur; eftir menntaskóla kannast flestir við náttúrlegu, heilu, ræðu, og rauntölurnar, en þar á ofan bætast hlutir eins og tvinntölur, fertölur, og þaðan af skrýtnari hlutir. Nú gæti fólk haldið að þær tölur sem ég held upp á væru á meðal hinna síðarnefndu, en svo er ekki. Þó sá maður sé ekki til sem fær ekki standpínu yfir tvinnfallagreiningu, þá eru tvinntölurnar sem slíkar ekkert sérstaklega spennandi. Sama gildir um fertölurnar, sem eru í besta falli gagnslausar, og það er erfitt að verða spenntur yfir rauntölunum; það er jú ekki hægt að kasta steini í skógi öðruvísi en að hitta óræða tölu.

Eftir standa þá ræðu, heilu og náttúrlegu tölurnar. Nú, þessar ræðu eru lítið annað en pör af heilum tölum, sem eru sjálfar bara náttúrlegar tölur með eða án formerkis, svo í raun eru náttúrlegu tölurnar það eina sem er þess virði að tala um. Sem er skemmtilega kaldhæðnislegt eftir umræðuna um tvinntölur, því meðan náttúrlegar tölur eru ótakmörkuð uppspretta ánægju er talnafræðin sem byggir á þeim eins öskrandi leiðinleg og vera skal. Ég held að það séu tveir hlutir sem gera náttúrlegu tölurnar áhugaverðar; annars vegar það að þær sitja eins og aldagamall mosi á daglega lífinu í formi verðlagnina, dagsetninga, bílnúmera, kennitalna, húsnúmera og ip-talna, og hins vegar ótvírætt ákvörðuð þáttun þeirra í frumþætti sína. Þess vega er ekki ótækt að byrja upptalninguna á uppáhaldstölunum mínum á prímtölunum.

Ég hef alltaf haft gaman af 2, 3, 5 og 7. Minna af 11 og 13, en ég kann alveg að meta tilvist þeirra. Eftir það fer þetta að mestu leyti snarlega niður á við. Það hefur löngum verið vinsælt að draga Bítlana öskrandi á hárinu í hvers kyns umræður, og á þeim nótum held ég að 11 og 13 verði að teljast Abbey road og Let it be frumtalnanna; meðan fyrri verk þeirra voru til fyrirmyndar er hér farið að skína í þreytu í samstarfinu. Í þessu samhengi væri 17 kannski ein af Best-of plötunum, og 19 er klárlega Let it be... naked, en restin býður aðeins upp á kuldalegt bergmál af því sem hefði orðið ef Bítlarnir hefðu gefið út teljanlega margar plötur.

Á eftir prímtölunum hef ég sérstakt dálæti á veldum af tveim, og þar ber að sikta út fyrstu verkin: 1, 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128, 256, 512 og 1024. Vissulega er sjarmi yfir minni spámönnum eins og 2048 og 4096, en svo við hættum á að berja Bítlalíkinguna eins og dauðan hest gildir sama um þær og 11 og 13 forðum daga. Það sem er sérstaklega skemmtilegt við þessar tölur er að þær laga sig einstaklega vel að verðlagi daglega lífsins; það er alltaf einhver þeirra nálægt verði þess sem maður kaupir hverju sinni. Þetta er eitthvað sem ég nýtti mér óspart þegar ég vann á kassa í gamla daga og rukkaði fólk um tveir-í-tíunda-mínus-sjö krónur. Fólk hefur ekki húmor fyrir slíkum hlutum.

Að lokum langar mig að tala um hrópmerkt tölurnar. Því miður er það svo að meirihluti fólks kynnist þeim aðeins gegnum lúða eins og mig, því meirihluti fólks sver sig frá allri stærðfræði við fyrsta tækifæri. Hrópmerkt tölurnar virka þannig að maður tekur tölu og margfaldar hana við allar þær tölur sem koma á undan henni. Þannig er til dæmis hrópmerkt af þrem jafnt þrír x tveir x einn, eða 6. Ástæðan fyrir að ég minnist á þessar tölur er bæði að þær eru frekar sjaldgæfar á meðal þeirra talna sem manni dettur venjulega í hug, og að þær bjóða upp á algerlega fullkomið stórafmæli. Þegar maður skoðar fyrstu nokkrar hrópmerkt tölurnar, og tekur með í reikninginn hvenær maður kynnist þeim og hvað maður getur búist við að lifa lengi, þá er ljóst að eina hrópmerkt afmælið sem maður hefur tækifæri á að halda upp á er þegar maður verður 24ra ára. Og ég veit ekki með ykkur, en mér finnst miklu svalara að halda upp á að ég sé 4 x 3 x 2 x 1 árs en að ég sé aftur orðinn heilt margfeldi af fimm.

Þarna komum við að mergi málsins. Á meðan síðustu áratugir hafa einkennst af því að gildi og venjur kynslóðanna á undan hafa verið krufin til mergjar og aðeins það besta sigtað út, þá hefur enginn svo mikið sem ýjað að því í ölæði að stórafmælahefðin sé gengin til ára sinna. Hér og nú verður breyting þar á: Það að halda sérstaklega upp á þau afmæli sem eru heil margfeldi af fimm er er vottur um að vera dáinn inn í sér. Í framboði fyrir sæti sem stórafmæli eru nær ótakmarkaðir valkostir og aðeins nokkrir þeirra hafa verið teknir fyrir hér að ofan. Sér í lagi gætu prímtölurnar stokkið inn í hlutverk núverandi stórafmæla án nokkurrar röskunar á afmælafjölda. En burtséð frá því hljótum við alla vega að geta gert betur en að halda sérstaklega upp á afmæli númer 5 x n, fyrir n stærri eða jöfn 1. Það er svo rosalega deprimerandi eitthvað.

Y? Y u does this to me?

2008-03-12T09:13:00.000+01:00

Helvítis A.V. Club. Auðvitað þurfa þeir að birta viðtal við Michael Kenneth Williams. Með fullt af spoilerum.

Fyrir þá sem ekki vita leikur þessi maður þjófinn Omar í The Wire, sem er besti sjónvarpsþáttur í heimi. Ég ætla ekki að vanvirða þessa fullyrðingu með rökum eða umræðum; hún er augljós.

Það var verið að slaufa fimmtu og síðustu seríunni af The Wire og ég hef bara séð fyrstu fjórar. Þetta viðtal ásækir mig (bítur í hnúa). Mig langar svo að kíkja...

RSS straumar hafa eyðilagt líf mitt

2008-03-10T11:42:00.000+01:00

Um helgina gekk ég loks í hóp siðmenntaðs fólks og fékk mér iGoogle síðu sem birtir sjálfkrafa tölvupóstinn minn, veðrið hérna svo ég þurfi ekki að kíkja út, og allar nýjar færslur á þeim bloggum og teiknimyndasíðum sem ég skoða reglulega. Þetta hefur svo gjörsamlega eyðilagt internetið fyrir mér á minni tíma en það tekur að segja ,,Búja!''.

Í gamla daga, það er fyrir helgi, var mjög notaleg stund þegar ég helti mér upp á kaffibolla, hlustaði á músík, tékkaði á tölvupóstinum og kastaði út internetunum. Þetta tók alveg hálftíma, eða jafnvel meira eftir dagsformi, og var voða fín leið til að byrja daginn.

Núna opna ég Firefox, sé strax allt sem er nýtt á netinu og er búinn að taka rúntinn á fimm til tíu mínútum. Það er ekkert hægt að lifa svona! Hvað á ég eiginlega að gera meðan ég klára kaffið mitt? Lesa? Tala við nágrannana? Ég held nú ekki; bækur eru fyrir ferhyrninga og þetta fólk sem býr með mér er allt einhversskonar útlendingapakk.

Spurning mín til ritsjórnar Morgunblaðsins er því tvíþætt:
i) Borga ég ekki í lífeyrissjóð?
ii) Hvað ætlið þið að gera í öllu þessu veggjakroti?

Why can't anyone tell I'm wearing this business suit ironically?

2008-03-07T21:58:00.002+01:00

Án gríns, mér líður sæmilega oft svona.

Ég er orðinn aðeins of húkked á lolcats

2008-03-06T21:53:00.002+01:00

I can has cheezburger. Do it. Do it now.

Fálki

2008-03-05T09:22:00.001+01:00

Einhvern daginn, eftir að mér er búið að mistakast flest annað í lífinu, þá ætla ég að opna gleraugnaverslun. Það getur ekki verið erfiðara en hvað annað.

Nema hvað, mín á að heita Gleraugnaverslunin Fálki, og í staðinn fyrir bjöllu sem klingir þegar hurðin er opnuð ætla ég að þjálfa upp eitt stykki fálka til að öskra í hvert einasta skipti sem einhver kemur inn.

Það verður einhver að taka þennan brandara að sér, og ég sé engann annan vera að vinna í þessu.

Flugdrekar og næsta heimsstyrjöld

2008-03-03T18:52:00.001+01:00

Ég hef ekkert tjáð mig mikið um ferðina til Írlands bæði af því ég reyni svolítið að forðast hefðbundnar ,,Fór í mat. Það var kúl.'' bloggfærslur, og líka út af langa Bukowski/Thompson innblásna ruglinu að neðan. Meirihlutinn af því er byggður á sönnum atburðum, svo það var ekkert mikið annað að segja. Nú verður smá breyting á, því mig langar að benda á tvo mjög frábæra hluti sem ég uppgötvaði í Dublin.

Í fyrsta lagi er það hljómsveitin Kyte. Hana fann ég fyrir algera tilviljun; ég var að ráfa um einhverja hliðargötuna í Temple Bar þegar ég fann pínulitla og skítuga bóka- og plötubúð. Þar fannst mér lagið sem var verið að spila svo flott að ég keypti plötuna eftir 30 sekúndna brot, og gat svo ekki hlustað á hana fyrr en ég kom aftur hingað heim því það er ekki til sá maður á 21. öldinni sem á ferðageislaspilara.

En það er bara aukaatriði; restin af plötunni er alveg jafn dásamlega falleg og þessar 30 sekúndur. Mér dettur helst í hug að lýsa tónlistinni sem blöndu af Sigur Rós og The Postal Service; maður finnur fyrir smá elektró áhrifum og það er allt útatað í rólegum söng og sveimhuga gítarlínum. Ef þið þurfið frekari sannfæringar við getiði skoðað YouTube myndbandið hér að neðan, eða sótt plötuna í heild sinni hér. Ég er nokkuð viss um að strákunum í Kyte er sama um þjófnaðinn; þetta er fyrsta útgáfan þeirra og hún kom aðeins út í 1000 eintökum, þannig þeir þurfa frekar á athyglinni að halda en hverfandi tekjum af plötusölu.

Aðdáendamyndband við ,,Sunlight''

Fyrir utan gjörsamlega óþekktar hljómsveitir langar mig að benda á bókina World War Z eftir Max Brooks. Hún gerist í kringum árið 2010 og samanstendur af viðtölum við ýmist fólk sem lifði af upprisu hinna lifandi dauðu sem hófst fyrir rúmum áratug, og stendur að einhverju leiti enn í dag.

Þetta hljómar kannski eitthvað undarlega, en gefið bókinni tækifæri. Hún er ótrúlega vel skrifuð, meira sannfærandi en Jesú, og það er ekki nokkur möguleiki að láta hana frá sér fyrr en maður er búinn með hana. Ég keypti hana síðasta daginn minn í Dublin og gerði voðalega lítið þann dag annað en að sitja á pöbbum og lesa, og sé alls ekki eftir því.

Allar sögur af einhversskonar uppvakningum sem maður hefur heyrt, Dawn of the Dead, 28 Days Later, eða jafnvel Shaun of the Dead, fjalla um lítinn hóp einstaklinga og gerast á tiltölulega stuttum tíma. Hér er þessu snúið á haus; fyrir utan blaðamanninn sem tekur viðtölin, og heldur sig að mestu í bakgrunni, eru engar aðalpersónur. Viðtölin eru við alls konar fólk, allt frá Jón og Gunnu og til þeirra sem báru ábyrgð á heilu þjóðunum, svo maður fær mjög góða mynd af viðbrögðum heimsins við ógninni á öllum stigum þjóðfélagsins og í ólíkum þjóðum.

Svo er hitt að bókin fjallar um sirka tíu ára tímabil. Ókei, eitt og eitt tilvik af uppvakningum sprettur upp og þessi einangruðu tilvik breytast í faraldur. Hvað svo? Hvað gerist þegar mesta ringulreiðin er gengin yfir? Hvernig reynir fólk að lifa af? Hvernig getur fólk sem hefur alla tíð starfað í þjónustu- eða upplýsingaiðnaði spjarað sig í heimi þar sem það þarf sjálft að hafa í sig og á? Og mun fólk sætta sig við að búa í litlum víggyrtum þorpum, eða mun það reyna að berjast við her sem vex ásmegin í hvert einasta skipti sem einhver deyr í bardaga?

Það er tekið á þessu öllu í World War Z, og það er í einu orði heillandi. Þetta er skemmtilegasta bók sem ég hef lesið í marga mánuði, jafnvel í einhver ár, og ég ráðlegg þér af ákafa að fara í Eymundsson eða Nexus og kaupa hana. Treystu mér; þegar nýlega látinn nágranni þinn byrjar að stynja og berja á hurðinni þinni viltu hafa lesið þessa bók.

Ef til þess kæmi myndi ég ekki hika við að fremja líknarmorð

2008-03-02T09:10:00.002+01:00

Til: Yfirmanns greiningardeildar Kaupþings
Varðandi: Sumarstarf

Kæri herra,

Meðal þeirra fjölmörgu hluta sem þér berast eflaust á degi hverjum muntu í dag finna umsókn mína um starf hjá þér. Á meðan ég veit vel að þú ert upptekinn maður, og hefur ekki tíma til að grannskoða allt sem kemur inn á borð til þín, vil ég biðja þig um að ljá mér eyra örskotsstund. Því þó að snyrtilega uppsettur starfsferill með einu og hálfu línubili og óaðfinnanleg ferilskrá segi margt um mann er ýmislegt sem fellur þar á milli hluta. Hér langar mig að drepa á nokkrum þessara atriða, því á vinnustaðavígvellinum þar sem frumskógarlögmálið gildir eru það þau sem greina á milli manna og drengja.

Auðvitað gerir ferilskrá mín það ljóst við fyrstu sýn að ég er skipulagður maður, sem leggur metnað í það sem hann gerir. Líttu bara á litlu svörtu punktana við hvert mikilvægt atriði. En eins tilkomumikil og hún er getur hún ekki sagt þér að ég ber einnig gott skynbragð á mannlega þáttinn í öllum samskiptum. Á löngum degi er ég iðulega tilbúinn með litla skrýtlu er léttir geð, og eftir erfiða viku er ekki óalgengt að sjá mig með vinnufélögunum á barnum, þar sem við hristum af okkur vinnurykið á ábyrgan hátt. Og ef til þess kæmi að þú lægir langveikur fyrir og væri ekki hugað líf myndi ég, með þínu samþykki auðvitað, taka hjarta- og/eða öndunarvélina úr sambandi.

Skyld hæfileikum mínum á sviði mannlegra samskipta er náttúruleg tilfinning mín fyrir hvers konar skrifstofupólitík. Hún var þegar komin á legg er ég hóf að sitja skorarfundi, og stálpaðist aðeins þegar þangað var komið. Ég hef á mér orð fyrir hlutleysi og ófáar sættir hafa orðið að veruleika fyrir tilstilli mína. Hagnýting þessa í skrifstofuumhverfi, þar sem nánd milli manna er mikil, er ótvíræð, en jafn mikilvægt er auga mitt fyrir smáatriðum. Í erfiðri aðstöðu milli tveggja metnaðarfullra stráka sem hefur lent saman yfir afleiðum væri ég haukur í horni, og ef svo ólíklega vildi til að við tveir festumst í lyftu í brennandi húsi þar sem undankoma væri fjarlægur draumur myndi ég gera það rétta í stöðunni; kæfa þig blíðlega með líkama mínum og forða þér þannig frá þjáningum eldhafsins, og skilja við líflausa líkama okkar þannig að engum þætti hommalegt. Jafnvel í dauðanum er orðsporið mikilvægt, og á þennan hátt myndi arfleið þín varðveitast án vandræðalegra spurninga, sem ég er fullviss um að enginn fótur væri fyrir.

Löngum hefur verið um mig sagt að ég klári það sem ég tek mér fyrir hendur, og skínandi vitnisburður þess er þér við hönd. Ekki er til sá maður sem fer í gegnum háskólanám með hangandi hendi og án þess að binda endi á allt sem hann byrjar á annað borð á. Þetta á að sjálfsögðu við um mig, og ekki er það allt, heldur hleyp ég undir bagga hjá öðrum þegar þörf er á. Hvort sem um er að ræða hermun markaðarins sem vinnufélagi minn á í vandræðum með, eða að þú sjálfur, herra, hafir óeigingirnislega kastað þér á spjót fyrir heildina er ég innan handar með haldgóða þekkingu, bæði á hinum ýmsu forritunarmálum sem duga til að klára verkið vel, og á innri viðjum mannslíkamans sem má nota til að lágmarka þjáningar yðar á áðurnefndu spjóti. Það má vel vera að heiður sé stofnfé persónunnar, er ber að ávaxta, en honum er alveg eins vel borgið með djúpri stungu gegnum miltað en magasári sem tekur ekki aðeins langan tíma í að koma manni yfir móðuna miklu, heldur er að auki einkar sársaukafullt. Ekki að ég sé að gefa í skyn að sársaukaþol yðar sé annað en prýðilegt.

Að lokum þarf sérhver vinnustaður fólk sem getur tekið erfiðar ákvarðanir undir álagi, og þú munt finna að þar held ég á fullu húsi. Það mætti í raun og veru segja að ég þrífist á ábyrgð og erfiðum ákvörðunum, og ég myndi ekki valda þér vonbriðgum. Nei; þegar og ef hinir dauðu rísa og láta til skarar skríða verð ég fremstur í flokki myndarlegra jafningja sem hika hvergi gegn illu, og líta til forystu yðar á þessum örlagatímum. Og ég vil nýta þetta tækifæri til að fullvissa þig um, herra, að ef þú fellur fyrir gangandi plágunni og ríst upp eins og Lazarus forðum daga geturðu stólað á mig. Þó ég hafi tekið að líta á þig sem föðurinn sem ég átti aldrei, og hjarta mitt bresti við, mun ég grípa þykka bindið af eyðublöðum 27-b, þessum bleiku, og slá því með öllu mínu afli í þá rotnandi skopstælingu af lífi sem þú verður orðinn þar til ég er fullvissaður um að þú stendur aldrei upp aftur. Það verður ekki fallegt, en ég þykist viss um að vilja þínum hafi verið framgengt, og þú getur þakkað mér er við hittumst í Valhöll við hægri hlið Óðins.

Ég hlakka til að starfa með þér,
Gunnar Þór Magnússon.

Chris Morris er hetjan mín og hann ætti að vera hetjan þín líka

2008-03-01T22:24:00.003+01:00

Fyrir utan að hafa staðið á bak við Nathan Barley og Brass Eye, og sýnt stórleik sem yfirmaðurinn í The IT Crowd, þá detta reglulega gullmolar eins og þessi hér úr honum:

Ef maður tekur myndbandsbrot af konu að fæða barn og skiptist á að sýna hann afturábak og áfram í nokkurn tíma er óumflýjanlegt að spyrja sjálfan sig: ,,Er þetta undravert kraftaverk eða feit kona að fróa sér með kornabarni?''

Ruslatunnur í Shaftsbury: Time Trumpet

2008-02-29T21:59:00.000+01:00

Um hver áramót spilast fréttaannáll í bakgrunni meðan maður reynir að koma ömmu í skilning um að kalda stríðinu sé í raun og veru lokið, ef aðeins svo maður þurfi ekki að læsa hana inni með hundinum enn eitt árið meðan mestu spreningarnar ganga yfir. Alla vega heima hjá mér. Svona fréttaannálar eiga það allir sameiginlegt að verða rosalega kjánalegir eftir nokkur ár, og reyndar svo kjánalegir að maður byrjar að spá í hvort allur áratugurinn sem þeir gerðust á hafi verið brandari sem gekk aðeins of langt.

Þetta er nokkurn veginn hugmyndin með Time Trumpet, nema í staðinn fyrir að sýna gamlar fréttir gerast þeir árið 2032 og fjalla um atburði árin 2006 til 2009. Hugmyndin er svo tekin það langt að það eru engar eiginlegar persónur í þáttunum, heldur spyrill sem maður sér aldrei og tekur viðtöl við mismunandi minni háttar spámenn dagsins í dag, sem hafa öðlast heimsfrægð árið 2032.

Útkoman er frekar sérstök, mjög bresk, óhugnalega súr, og það tók mig þónokkurn tíma að sjá hver fjandinn var svona fyndinn við þetta. En það er alveg þess virði að gefa sér tíma í þessa þætti, bara til þess að sjá David Beckham tala um leggöngin sem hann lét græða á handlegginn sinn, fylgjast með þegar Tony Blair fer að sjá drauga, söngla ,,Rape an ape'' stefið, eða sjá haug af gömlum ræðum George Bush samplaðar þannig hann virðist fara með textann úr ,,Sunday, bloody sunday''.

Fyrir þá sem hafa verið að fylgjast með er Richard Ayoade í Time Trumpet, og hann er frábær þar, alveg eins og í Darkplace, Nathan Barley og The IT Crowd. Maðurinn verður stærri en Jesú á næstu árum.

Þáttur 3 - Hluti 1

Þáttur 3 - Hluti 2

Þáttur 3 - Hluti 3

Niðurlæging og saurlifnaður í Dublin

2008-02-24T13:01:00.002+01:00

1. Í upphafi var endirinn

Stundum er gott að taka augnablik til að íhuga hvernig maður komst þangað sem maður er hverju sinni. Því miður vill yfirleitt svo til að þessi hentugu augnablik fylgja ekki okkar mestu sigrum, heldur virðast þau oftast spretta upp þegar maður er fastur á stöðum eins og Marokkó, og það á að kjöldraga mann fyrir að hrækja framan í eina manninn í fimm kílómetra radíus sem talar eitthvað siðmenntað tungumál og kalla móður hans vændinskonu.

Það er í svipuðum anda sem ég finn þetta augnablik til að líta um öxl. Að vísu er ég á Írlandi en ekki í Norður-Afríku, og tildrögin eru svo sem önnur, en það virðast ómerkileg smáatriði akkúrat núna.

Ég veit ekki hversu margir vita af því, en riverdans er gömul bardagauppstilling. Jú, í dag hafa allir gaman af að sjá rauðhært fólk í grænum fötum standa á einum fæti, en þegar nær er að gáð skín miskunnarleysi og illa tamin grimmd gegnum hvert spor. Fyrir svo lítið sem hundrað árum ráfuðu hópar dansandi villimanna um grænar sveitir Írlands eins og víkingarnir um úthöfin forðum.

Þetta kann að hljóma ótrúlega, en er jafn satt og að ég stend við Parnell-minnismerkið á O'Connel stræti, og það eina sem stendur á milli mín og línudansandi múgsins er brennandi ruslatunna. Írinn er óvanur eldi, og forðast hann mjög, og þó að rónamaturinn brenni ekki að eilífu hef ég smá stund til að rifja upp hvernig ég komst hingað.

2. Engiferbörnin

Þegar ég steig loks um borð í flugvélina til Írlands var ég þónokkuð drukkinn. Síðustu ár hef ég prófað mig áfram á þessu sviði og hef komist að því að besta leiðin til að fara um borð í flugvél er að vera ekki alveg viss á hvað maður heitir og vera eins nálægt því að þurfa að skríða á fjórum fótum og hægt er. Það er eitthvað við þrjátíu þúsund fet sem fer einkar vel með fullkominni blekun.

Þetta gilti tvöfalt um Írlandsflugið. Um leið og ég áttaði mig á að vélin var fullbókuð og að einu farþegarnir um borð voru ég, tveir villtir Frakkar og ein írsk fjölskylda byrjaði ég að drekka eins og mér væri borgað fyrir það. Ég hef gaman af mörgum hlutum, en að eyða tveim tímum í að hlusta á þrettán ára gamlan strákfjanda með fjólubláar strípur tala um besta vin sinn Jesú er ekki einn af þeim.

Að taka kaþólska trú bara til að þurfa ekki að nota smokka er freistandi hugmynd þar til maður lendir í svona löguðu.

Sem betur fer aumkuðu flugfreyjurnar sig yfir mig og héldu mér meðvitundarlausum með reglulegum vodkagjöfum, samkvæmt ítarlegum leiðbeiningum mínum. Ég slapp við Jesú í þetta skipti, en leið í staðinn eins og lítillega mygluðu viskustykki á flugvellinum í Dublin. Það var þess virði. Fyrirgefning og kærleikur eru fyrir annað fólk, og það er hvort eð er miklu skemmtilegra að fara drukkinn gegnum toll og vegabréfatékk en ekki; maður getur krafist vegabréfastimplunar og sagt brandara um rauðhært fólk og kartöflur.

Að minnsta kosti ef maður lendir á öðrum tollara en ég. Maðurinn var voðalega viðkvæmur fyrir kartöflusamanburðinum, og sýndi ófagmennsku sína í verki. Að setjast niður verður ekki spennandi út vikuna.

3. Dansað og grátið

Dagurinn hafði að mestu farið í vitleysu, eins og að skoða kastala og gamlar brýr, svo ég var feginn þegar þorstinn gerði vart við sig rétt á undan skjálftanum. Írinn er kannski rauðhærður, en hann hefur alltaf sýnt hinum drekkandi manni ítrasta skilning í formi fjölmargra öldurhúsa.

Ég drakk Guinness og talaði óskýrt til að falla í hópinn, en framandi hárlitur minn styggði fólkið.

Seinna kíkti ég á gamansýningu á efri hæðinni, en það gekk ekki mikið betur. Írinn er óskýr edrú, og enginn grínisti sem hefur einhverja hugmynd um hvað hann er að gera fer á svið edrú. Mér leiddist, og fór niður að dansa fyrir bjórpening. Það er gamalt sjóaratrikk sem virkar í hverri höfn; aðalatriðið er að mjaðmahnykkurinn sé þokkafullur.

Dansinn gerði mig þyrstann, og ég settist með nýjan bjór hjá einu dökkhærðu stelpunni á staðnum. Hún var frá Þýskalandi, svo ég fór að tala um seinna stríð og helförina. Ég var á áttunda bjór, og þetta virtist það rétta í stöðunni.

Hvorugur afi minn var í útrýmingarbúðunum, og ef þeir hafa raðnúmer tattúveruð á sig er það af einhverri annarri ástæðu, en það er ekki sagan sem hún fékk að heyra. Hún var ung, saklaus og vissi ekki hvernig best væri að bregðast við, svo hún fór að kjökra og biðjast afsökunar.

,,Svona, svona. Þetta er búið og gert,'' fullvissaði ég hana um, og klappaði henni á bakið, ,,en þú getur bætt fyrir þetta allt saman.''

Hún grét á meðan. Það hefur aldrei komið fyrir mig áður... mér líkar þegar þær gráta.

4. Númer eitt

Það var um þrjú leytið sem ég fór inn á fyrsta bar dagsins. Þetta var lítill staður, en hafði gott orð á sér fyrir ódýrt heimabrugg. Svo var hann næstum tómur, það voru aðeins örfáar hræður úti í horni og gamall maður við barinn. Ég kann að meta það; dagdrykkja er ekki hópíþrótt.

Fyrstu mistök voru að horfa ekki bara í glasið. Gamli maðurinn við barinn virtist taka við athygli eins og kaktus við vatni og kynnti sig með sterkum suðurríkjahreim: ,,Ég drap tuttugu skrælingja í Nam.''

Það verður aldrei sagt um kanann að hann kunni ekki að byrja samræður. Áhugi minn var vakinn og ég virti manninn fyrir mér. Hann var hvíthærður, leit út fyrir að vera um sextugt, og var klæddur í ljósblá þriggja hluta jakkaföt. Þetta gæti svo sem staðist.

,,Helvítin skutu mig að lokum í fótinn.'' hélt hann áfram og dró buxnaskálmina upp að nára til staðfestingar. Ég hef svo sem enga öskrandi reynslu af skotsárum, og er ekki dómbær um hvernig þau líta út, en það var skemmtilegra að trúa honum en ekki. Ég ákvað að brosa varlega til að sjá hvort það væri í lagi. Það var það, svo við tókum spjall.

Hann var áhugaverður kall; hafði verið út um allt með hernum, vann hjá Bandaríska sendiráðinu í bænum og var bilaðri en sjö vistmenn á Kleppi. Það sýndi sig ágætlega þegar hann kláraði bjórinn sinn, teygði sig í byssuhulstur í handakrikanum og skaut vodkaflösku til að ná athygli barþjónsins.

Ég var enn óvanur svona heimsborgaraháttum og henti mér á gólfið. ,,Hafðu ekki áhyggjur,'' sagði hann, ,,ég hef diplómatíska friðhelgi. Þeir þekkja mig hérna.'' Það var rétt. Hræðurnar í horninu litu ekki einu sinni upp, og barþjónninn var snöggur með næsta glas, enda fagmaður. Ég sá að ég gat lært mikið af þessum manni.

Á sjötta bjór rétti hann mér hvítt nafnspjald sem á stóð aðeins talan einn. ,,Þetta er síminn minn. Ef þú lendir í veseni skaltu ekki hika við að hringja, ég sendi landgönguliða eins og skot. Við hvítu mennirnir verðum að standa saman.''

Ég kláraði bjórinn og þurfi að pissa. Það voru þónokkrir klukkutímar liðnir, og staðurinn tekinn að fyllast af kartöflum. Þegar ég var að svo mér eins og siðuðu fólki sæmir heyrði ég nokkra skothvelli í röð og hugsaði mér gott til glóðarinnar.

Annað kom á daginn. Hermaðurinn hafði lent upp á kant við steggjaveislu, og stóð nú uppi á borði og skaut handahófskennt inn í fjöldann á milli þess sem hann öskraði ,,Diplómatísk friðhelgi!'' og reyndi að fá loftárás á staðinn gegnum farsíma.

Nú þegar lá maður í gulum kjúklingabúning í valnum og hélt um magann meðan hann gaggaði af sársauka. Þetta var slæmt ástand, og enginn staður fyrir sætan hvítan strák. Ég greip jakkann minn og töskuna og hljóp út sönglandi bandarískja þjóðsönginn til að lýsa yfir stuðningi mínum við þessa múgstjórnun. Í landi þar sem vopnaburður er ólöglegur er maðurinn með skammbyssuna kóngur.

5. Alein í myrkrinu

Sumir dagar eru betri en aðrir, og dagurinn þegar ég uppgötvaði að Temple Bar er ekki einn bar, heldur heilt hverfi sem samanstendur af litlu öðru var með þeim betri. Vissulega er gaman að skoða söfn og þjóðminjar, en það er fegurð í glasi af Guinness sem er ekki á neinu safni. Djúp, heillandi fegurð sem maður þarf góðan tíma til að melta.

Þess vegna er ekki gaman þegar slík fegurð er trufluð. Maður þarf að byrja alveg upp á nýtt í slíkum tilfellum.

Við hliðina á mér sat ung stelpa, niðurlút á svip og lystarlaus á að líta. Hún sagðist vera írsk, sem ég vissi að var lygi því ég sá votta fyrir dökkri hárrótinni, en mig langaði að prófa svo ég hafði ekki orð á því.

,,Það er kærastinn minn,'' sagði hún og fékk sér annan sopa, ,,hann er fluttur til Spánar og það gengur ekki vel hjá okkur.'' Ég er ekki óviðkvæmur fyrir svona aðstæðum, svo við duttum í það saman, enda er það eina leiðin til að taka á svona vandamálum.

Eftir þónokkra bari fundum við okkur fyrir utan bíó. Blikkandi ljósin virkuðu lokkandi, svo við fórum inn. Það var aðeins eftir á að ég mundi að jarðeplunum er illa við kvikmyndir; þau halda að myndirnar á tjaldinu séu alvöru og líkar aðeins við rólegustu náttúrulífsmyndir.

Við fórum ekki á rólega náttúrulífsmynd, og því er engin furða að við urðum fyrir talsverðum valkvíða þegar kom að því að velja sætin; við vorum ein í rúmlega tvö hundruð manna salnum.

,,Verst að ég á kærasta,'' sagði hún og glotti, ,,annars gætum við riðið í bíó.''

,,Já, svekkjandi. Svo...'' svaraði ég um leið og ljósin slökknuðu og færði hendi á rassinn hennar, ,,ég heyri að þið eigið í vandræðum.''

Hún grét ekki, og ég kunni ekki við að biðja hana um það. Synd.

6. Særingarmaðurinn

Það var kominn tími til að yfirgefa staðinn. Langafi minn var kominn af rottum, við getum fundið svona hluti á okkur. Það sem ég vissi ekki ennþá var af hverju... en barþjónarnir gerðu það. Þeir finna svona hluti á sér, enda eru þeir fagmenn. Maður sem á pening, eða ágætis skópar, er velkominn í þeirra húsum. Skórnir mínir voru gamlir og illa lyktandi, en verra en það var að bankareikningurinn minn var tómur.

Þar sem ég var ekki lengur velkominn á barnum tók ég til götunnar. Hún sér um sína, enda var ég ekki búinn að vera þar lengi þegar ég hitti gamlann prest með staf sem sagðist geta reddað þessu: ,,Ekkert mál, það eru til fullt af særingarþulum fyrir þetta. Mig vantar bara bankakort.''

Við hömruðum út smáatriðin og féllumst á að skipta ágóðanum til helminga.

,,Venjulega þyrfti ég ungan prest líka,'' sagði hann þegar við komum að hraðbanka, ,,en ætli þetta reddist ekki. Spenntu bara greipar og lokaðu augunum meðan ég fer með þuluna.''

Þeir segja að allir ættu að taka þátt í góðri særingu einu sinni, og ég get samþykkt það; langflestir rokktónleikar áttu lítið í gamla manninn. Eftir smástund var þó eins og úr honum drægi kraft, svo ég opnaði augun. Viti menn, helvítið var að reyna að hlaupa í burtu með kortið mitt.

Eða, ja, skakklappast hratt í burtu með stafnum. Hann verður að fá stig fyrir tilraunina, en gamlir menn sem ganga við staf hafa lítið að gera í unga menn.

Ég hljóp til, reif stafinn af honum og hrópaði ,,Helvítið þitt!'' með ég hrinti honum í jörðina. ,,Það júðar mig enginn!'' öskraði ég, hló geðveikislega og lét stafshöggin dynja á honum milli orða: ,,Lestu! Ritninguna! Mína!''

Í kringum okkur hafði safnast dágóður hópur fólks, og það var ekki fyrr en ég tók mér smá pásu og sá hárlitinn þeirra að ég áttaði mig á að þau héldu ekki með mér. Á ýmsum stöðum í heiminum er vinsæl íþrótt að slá til gamalla kaþólskra presta, en miðbær Dublin er ekki einn þeirra.

Ég hélt fast í stafinn og tók á rás upp götuna.

7. Hlutir í nóttinni

Þannig kom það til að milli mín og riverdansandi múgsins var gömul stytta og brennandi ruslatunna. Öll sund voru lokuð, og ég spáði í að taka trú. Það ku vera vinsælt á svona stundum.

Allt í einu mundi ég eftir snarbilaða kananum og hringdi nær samstundis. Í kringum hann hljómuðu skothvellir, svo ég vissi að hann var í góðu skapi. Að fá riddaraliðið til hjálpar var þó ekki ókeypis.

,,Segðu frændi.''

Ég íhugaði samningaviðræður, ég var fullviss um að ég gæti fengið hann niður í þremenning með smá tíma og skjalli. En mér leist ekki á kartöflugarðinn; þau styggðust eldinn ekki jafn mikið og áður, og mig langaði ekki að vera á staðnum þegar þau uppgötvuðu kyndla, hvað þá Molotov-kokteila.

,,Frændi.''

Hann hló eins og vopnuðum mönnum einum er lagið og öskraði eitthvað um að redda þessu meðan hann skothvellirnir dundu í bakgrunni. Það var aðeins í meðallagi huggandi með mannfjöldann fyrir framan mig.

Eftir að hafa húkið bakvið bronsstyttuna í nokkrar mínútur meðan illa nærð andlitin færðust nær heyrði ég þó í bílvél í fjarska. Á þessum tíma kvölds keyra Írar aldrei bíl; viðurlögin við akstri undir áhrifum áfengis eru hörð. Viti menn, inn í mannfjöldann húrraði lítill herjeppi með nokkra unga menn innanborð sem hófu að skjóta yfir fjöldann.

Landgönguliðarnir eru ágætis fólk, og rugla ekki neitt með gúmmíkúlum þegar fjölmiðlarnir eru fjarri; eitthvað sem engiferbörnin vita af slæmri reynslu. Mannfjöldinn tvístraðist nær samstundis, og það að þurfti ekki að segja mér tvisvar að hoppa inn í bílinn. Meðan við fleyttum kerlingar í burtu mumlaði ég eitthvað um að þeir hefðu verið snöggir á staðinn. Kaninn kann að meta svona lítið spjall, og það virtist aðeins við hæfi að gera þeim til geðs.

,,Já, ekkert mál félagi. Við erum með bíla í helstu götunum hérna. Þetta fólk tekur ekkert eftir hlutum sem eru ekki á hreyfingu, við gætum alveg eins ekki verið til. Þú hefur séð risaeðlumyndina í skemmtigarðinum? Sami hlutur.''

Þetta voru augljóslega fagmenn. Ég þáði sígarettu af manninum í farþegasætinu, kveikti í, og sló fyrstu öskuna út um gluggann er við hossuðumst um stræti Dublin. Í myrkrinu skriðu hundrað ónefndir hlutir áfram, og það gerði ég líka.

Afsakið hlé

2008-02-21T14:31:00.002+01:00

Ég flutti í annað herbergi um daginn og á eftir að fiffa netið.

Að mestu verður gert hlé á ruglinu þangað til það reddast.

Fáir menn. Margir óvinir. Miklar hetjur.

2008-02-12T19:18:00.000+01:00

Í kvöld átti sér stað atburður sem á sér engan líka á síðari tímum, ef í mannkynssögunni allri. Ég, Stef, og Will félagar mínir vorum í vinalegum fótboltaleik þegar að okkur streymdi botnfall franskrar æsku.

Upphófust nú siðmenntaðar samræður af okkar hálfu, og runa ósanngjarnra og ósannra móðgana úr þeirra flokki. Eftir smástund sáum við okkur tilneydda til að verja heiður okkar, og skoruðum á lýðinn í knattleik með einföldum reglum; sá sem færi með sigur af hólmi fengi uppreisn æru og ævilöng afnot af sparkvellinum.

Það eru engin orð sem geta lýst gangi litlu orrustunnar okkar. Yfirburðir ólíklega liðsins okkar voru svo ruddalegir að ég reyni ekki einu sinni að heimfæra þá á öruggann raunveruleika ykkar. Það væri ekki við hæfi. Ég læt nægja að segja að við hættum að telja mörkin þegar staðan var 34-0 okkur í vil.

Jú, að vísu var aldursmunurinn einhver. Meðan hið skuggalega myndarlega samansafn okkar taldi á milli 20 og 22ja ára höfðu andstæðingar okkar í mesta lagi 10 ára reynslu af hinni fláu veröld.

En það skiptir ekki máli! Aðalatriðið er að í dag hafði litli maðurinn betur. Þetta er það sem skáldsögur og hetjuljóð eru samin um. Þetta eru sögurnar sem lítil börn vilja heyra áður en þau fara að sofa svo þau viti að allt verði í lagi. Þetta er það sem gerir þjóð mikla.

Svo að þessi nótt, Táranóttin, gleymist aldrei hef ég tekið auðmjúklega að mér að semja gamaldags hetjurímu um atburðinn. Ég óska eftir gítarsólói sem verður leikið við hverja upplesningu.

Ofurefli bornir
þreyttir drengir líta
gegn gálkni miklu
er grið gefur engin

Ganga menn til hildar
bræðralagi bundnir
vel verki vaxnir
á þrífætlinga minna

Óvinurinn vörnum
engum kemur við
ber hendur fyrir andlit
án árángurs mikils

Undir bjartri kvöldsólinni
í grát dusilmenni brestur
milli ekkasoga stynur;
maman, maman, maman

Engiferbörnin

2008-02-10T18:12:00.000+01:00

Allrighty, ég er á leiðinni til Dublin á fimmtudaginn og verð yfir helgi fyrir, hvað, tæpar níu íslenskar kúlur. Ekki slæmt það.

Nú þarf ég bara að finna einhvern stað til að sofa á og einhvern til að drekka með, og þar sem þetta er Írland geri ég ráð fyrir að seinna vandamálið leysist af sjálfu sér.

Ruslatunnur í Shaftsbury: Garth Marenghi's Darkplace

2008-02-08T11:57:00.000+01:00

,,Something was pouring from his mouth. He examined his sleeve. Blood!? Blood. Crimson copper-smelling blood, his blood. Blood. Blood. Blood. ...and bits of sick.''

Það er svolítið snúið að lýsa Garth Marenghi's Darkplace. Sko, í þáttunum, sem eru miskunnarlaus skopstæling af ákveðnum sjónvarpsþáttum, er Garth Marenghi vinsæll hryllingssagnahöfundur, sem minnir meira en lítið á Stephen King á sínum verstu dögum. Fyrir nokkrum árum skrifaði hann, leikstýrði og lék aðalhlutverkið í þáttaröðinni Darkplace, sem gerist á samnefndum spítala og fjallar um baráttu læknisins Rick Dagless við öfl hins illa. Mjög Riget og The Dead Zone allt saman.

Þess vegna er eins gott að snilldin í Garth Marenghi's Darkplace liggur ekki í söguþræðinum sem slíkum, heldur hvernig þeir ná að sigta út allt það slæma við Stephen King sögur, sjónvarp á 9. áratugnum, og óörugga rithöfunda. Það hefur aldrei verið jafn gaman að horfa á illa talsett atriði, vondar tæknibrellur, örvæntingafullar tilraunir til að finna skrýmsli, og dásamlega illa leikin samtöl. Baywatch hefur nákvæmlega ekkert í Darkplace að gera.

Við ætlum ekkert að ræða þetta frekar. Eins og nýja platan frá Mars Volta er Darkplace dealbreaker. Annað hvort fílarðu þetta eins og þú sért fjárkúgaður til þess eða við eigum ekkert sameiginlegt.

Þáttur 1, hluti 1

Þáttur 1, hluti 2

Þáttur 1, hluti 3

Niceness

2008-02-06T00:02:00.001+01:00

Það var hóað í mig áðan, mér sagt að í dag sé einhvers konar breskur pönnukökudagur, og mér trillað upp á efri hæðina þar sem mér var boðið áfengi í bland við pönnukökur með eðalskinku, kindaosti, og sýrðum rjóma.

Ég er ekki að segja að ef ég þyrfti að velja á milli vinahópa myndi ég aldrei sjá ykkur aftur. Ég er bara að segja að það yrði tæpt.

Hinn stórmerkilegi P. L'Hermite

2008-02-04T07:07:00.001+01:00

Ég hef fundið manninn með versta starf í heimi. Hann heitir P. L'Hermite, vinnur hjá einhverri nefnd Evrópusambandsins, og hefur þar þurft að saurga nafn sitt með útgáfum eins og: Processing and use of sewage sludge, Long-term effects of sewage sludge and farm slurries applications og hinni óviðjafnanlegu Odor and ammonia emissions from livestock farming.

Þessi síðasta er sérstaklega góð, og má lesa í heild sinni gegnum linkinn að ofan.

Ég get alveg skilið að fólk taki ýmislegt á sig til að klifra upp metorðastigann, en ég held myndi frekar finna mér eitthvað annað að gera við líf mitt en að setja nafn mitt á New developments in processing of sludges and slurries.

I'm a man who likes his taffy

2008-02-04T06:40:00.000+01:00

Sænskir dagar

2008-02-02T20:45:00.000+01:00

Vegna þess að ég var þægur strákur á síðustu önn birtist þónokkur peningasumma á reikningnum mínum um mánaðarmótin. Hamingjusemi var ég í nokkrar sekúndur þar til ég áttaði mig á að hún rétt dekkaði yfirdráttinn sem þurfti til að geta borðað yfir síðustu mánuði. En ólíkt á síðustu önn þarf ég bara að eiga nægan pening fyrir flugfari heim í vor, en ekki nóg afgangs til að meika mánuð af prófum og dútli.

Nú er ég skynsamur maður, svo ég fór samstundis að eyða peningnum mínum í bráðnauðsynlega vitleysu, eins og flakkara fyrir backup af ólöglega niðurhlaðna efninu mínu, stærðfræðibækur um hluti sem ég verð ekki prófaður úr í vor, og sokka. En þá fór ég að pæla í að fyrst bókasafnið er lokað um helgar ætti ég að kaupa mér almennilegan skrifborðsstól til að geta setið í og skoðað myndir af kettlingum í staðinn fyrir að læra.

Svo í morgun fór ég á fætur, gúglaði staðsetningu IKEA í Grenoble og tók þann sporvagn sem endar næst flaggskipi sænska heimsveldisins. Þegar ég kom þangað komst ég að því að litli vegurinn á kortinu milli mín og ódýrs skrifborðsstóls var í raun og veru meðalstór hraðbraut. Nú, ég hefði svo sem getað klifrað yfir girðinguna, spilað smá Frogger, og náð í stólinn minn, en mig langaði ekkert sérstaklega að gera það sama á leiðinni til baka með fimmtán kílóa stöðutákn í fanginu. Þannig ég byrjaði að labba.

Og þannig kom það til að hálftíma seinna stóð ég eins og illa gerður hlutur í hnjádjúpum haug af hænum í miðju sígaunaþorpi við hliðina á hundi sem sýndi klofinu mínu meiri áhuga en allt mannkyn samanlagt á síðustu árum. Ég ætla ekkert að halda fram að ég hafi ekki verið þakklátur fyrir athyglina eða neitt, en sökum sexí franska hreimsins míns og almenns myndarleika hafði ég meiri áhyggjur af endaþarmssveindóm mínum.

Kemur í ljós að illa gerðir hlutir í leit að sænskum húsgögnum eru nokkuð vel þekkt sjón í þessu ákveðna sígaunaþorpi, og eftir að þau brutu ísinn með að reyna að stela veskinu mínu voru þau öll af vilja gerð að benda mér í rétta átt.

Af þessu liggur auðvitað liggur beint við að álykta að ég hafi einfaldlega gert einhver hilaríus mistök þegar ég ákvað leiðina mína í IKEA. Annað kom þó í ljós þegar ég var búinn að finna stólinn minn og spurði einhvert dýrið á staðnum hvar næsti strætó stoppaði. Ég fékk mjög einfaldar leiðbeiningar; röltu út þetta hálfbyggða bílastæði, taktu hægri beygju gegnum fátækrahverfið, og beygðu aftur til hægri við endann á kílómetra langa veginum gegnum skóg blóðs og dauða, og þar finnurðu strætóstöð sem er virk á slembitímum.

Ef þið ímyndið ykkur nú snögglega að rölta þessa tuttugu mínútna leið með skrifborðsstól í fanginu sjáiði af hverju ég er í senn mjög pirraður, þreyttur, og með handleggi sem hvaða heróínfíkill sem er gæti verið stoltur af. Það sem við lærðum svo af þessu öllu saman er að ef þig langar í húsgögn í Grenoble og ert ekki á bíl er sænska afstaðan sú að þú getir hoppað upp í rassgatið á þér.

Fokking Svíar. Aldrei treysta neinu sem gengur í rúllukragapeysum, tekur í vörina og spjallar við bota á ircinu.

Schrödingerkaup

2008-02-01T21:45:00.000+01:00

Einu sinn var eðlisfræðingur sem hét Erwin Schrödinger. Honum var mjög illa við ketti, og líkaði að sýna það með að setja þá í litla kassa með glasi af eiturgasi, klump af geislavirku efni, og díabólískum útbúnaði sem myndi brjóta eiturglasið ef hann yrði var við rafeind frá geislavirka efninu, og þannig fjarlægja eitt af lífum kisunnar.

Flestir illir snillingar hefðu látið staðar numið þarna og hneppt kattarkynið í þrældóm. Schrödinger fannst þetta þó ekki nóg, og hóf hugsanatilraunir í kastala sínum sem var umkringdur stöðugu þrumuveðri.

Þar skoðaði hann skammtafræði og hugsaði svo: Í skammtafræði eru allir hlutir óákveðnir þar til einhver tékkar á þeim. Það er, sjálfur verknaðurinn að skoða hlut neyðir hann til að taka sér nákvæma staðsetningu í tíma og rúmi, eða með öðrum orðum að taka afstöðu til raunveruleikans.

En þýðir það ekki að þar sem eina leiðin til að komast að hvort kötturinn er á lífi eða ekki er að opna kassann og skoða kvikindið, að þangað til einhver gerir það er hann bæði dauður og lifandi í senn? Skammtafræði segir það alla vega, og hún svaf hjá mömmu þinni og hringdi aldrei í hana aftur.

Allt þetta spjall um eðlisfræðinga og dauðageislana þeirra hefur svo leitt okkur eðlilega að spurningunni; hvað ef einhver myndi stofna stórmarkað sem myndi opna og loka aðeins á þeim tímum sem einhver mælir yrði var við hrörnum geislavirks efnis? Væri það ekki svalara en allt og drasl?

Vel húsráð o.s.frv.

2008-02-01T19:33:00.000+01:00

Til að standa undir nafni sem vefsíða sem hefur að markmiði sínu að stuðla að uppfræðslu almennings um allt milli himins og jarðar... hmm...

Alla vega, þú veist þegar þú kaupir eitthvað sem er með ljótum límmiða sem þú reynir að plokka af en það tekst ekki betur en svo að þú situr uppi með eitthvað sem er útbíað í lími? Það sem þú vilt gera er að ná í smá aceton, sulla því á bómul og nudda unitið, þá reddast þetta á örskotsstundu.

,,Gunni, þú fjallmyndarlegi djöfull'', heyri ég ykkur segja, ,,hvar í fjandanum á ég að finna það sem þú kallar Aceton?'' Vel spurt, ímyndaði lesandi. Ef þú ert stelpa eða leigir á neðri hæðinni veistu það örugglega, en fyrir ykkur hina þá má finna Aceton í naglalakkseyði. Þetta virkar þokkalega vel og drasl.

Nú, ef ég var einfaldlega síðasti maðurinn á plánetunni til að fatta eitthvað svona í (n+1)-ta skipti, þá... fokk jú bara. Að lokum vil ég taka smá stund til að biðjast innilegrar afsökunar á íslenskunni hér að ofan, ég er í slæmum félagsskap Nathan Barley og Zero Punctuation.

In conclusion: USA! USA! USA!

Ruslatunnur í Shaftsbury:Nathan Barley

2008-01-31T21:16:00.000+01:00

Ein af undarlegri aukaverkunum þess að búa í Frakklandi er að ég er kominn rosalega inn í breska kómedíu. Þetta er ekki af því hún er eitthvað sérstaklega vinsæl hérna, fólk virðist aðallega spennt fyrir vondum illa talsettum bandarískjum þáttum, heldur vegna þess að ég bý með fullt af Englendingum.

Það gengur náttúrlega ekki að ég komi heim og byrji að slá um mig með tilvitnunum í þætti sem enginn þekkir, þannig ég ætla að taka á mig að benda á hina og þessa bresku gamanþætti sem eru óþekktir heima. Þetta ætla ég að gera vikulega, á föstudögum, undir yfirskriftinni "Ruslatunnur í Shaftsbury".

Í síðustu viku henti ég upp einum þætti af The IT Crowd, sem eru frábærir þættir skrifaðir af sama manni og gerði Black Books og Father Ted. Núna er planið að bjóða upp á eitthvað mjög öðruvísi; það er að segja Nathan Barley. Þessir gjörsamlega frábæru þættir eru hugarfóstur Chris Morris, sem leikur yfirmanninn í The IT Crowd, og Charlie Brooker. Ég veit vel að þið hafið ekki hugmynd um hvaða fólk þetta er, en það mun breytast á næstu vikum.

Nathan Barley er þáttur um samnefndann mann, sem er ,,a self-facilitating media node'' eins og hann segir sjálfur, en flestir aðrir myndu kalla hann gjörsamlega óþolandi hálfvita. Fyrir utan hann koma mikið við sögu systkynin Dan og Claire Ashcroft, sem eru talsvert eðlilegri en þó nokkuð gölluð, auk margra minni spámanna.

Nathan Barley sver sig í ætt við Extras og Næturvaktina að því leyti að þættirnir eru alveg öskrandi fyndnir undir réttum kringumstæðum. Þessar kringumstæður eru þegar maður er með öðru fólki og er þegar búinn að sjá nokkra þætti, sem er pínulítið takmarkandi, en guð minn almáttugur hvað þær eru þess virði. Ég meina, án Nathan Barley gætum við ekki haft orðin "ég sparkaði upp brúnu hurðinni og málaði hana hvíta á leiðinni út" um endaþarmsmök, sem eitt og sér er þess virði að sitja í gegnum sex þátta seríuna.

Þáttur 1 - Hluti 1

Þáttur 1 - Hluti 2

Þáttur 1 - Hluti 3

Pimpaðu lífið mitt

2008-01-29T09:46:00.001+01:00

Um daginn var ég í fríi og þar sem ég átti engan pening ákvað ég að eyða tímanum mínum í einhverja algera vitleysu. Ég meina, það er ekki eins og ég sé á einhverjum ímynduðum stað þar sem allir tala eitthvað skrýtið mál, sólin skín og það er hægt að eyða heilu dögunum í að skoða gömul hús.

Nei, ég bý í raunveruleikanum. Þannig ég læsti mig inni í herbergi, kveikti á lappanum og byrjaði að kompæla minn eigin kjarna. Sjáðu til, tölvan þín er í grófum dráttum samansett af fjórum ólíkum hlutum;

1. Allt draslið sem þú getur snert
2. Kjarni
3. Stýrikerfi
4. Hugbúnaður

Reyndar er kjarninn hluti af stýrikerfinu, en þetta er nógu gott fyrir hið opinbera. Þetta virkar svo þannig að hver gaur talar við gaurinn fyrir ofan, þannig akkúrat núna segir Firefox stýrikerfinu hvað þú vilt gera, það lætur kjarnann vita hvað það þarf, sem fiktar í draslinu sem þú getur snert.

Af hverju í ósköpunum myndi maður svo vilja kompæla sinn eigin kjarna þegar það fylgir einn með stýrikerfinu? Tja, mér leiddist soldið mikið, og mig langaði að sjá hvort ég gæti fengið tölvuna mína til að kveikja hraðar á sér með að pimpa kjarnann minn. Svo er ég megalúði, og við löðumst að svona dóti eins og Megas að litlum sætum strákum í hotpants.

Til að gera langa, og alveg rosalega óáhugaverða, sögu stutta tókst þetta svona sæmilega bara. Eftir einn dag af því að anda gegnum opinn munninn og innbyrgða aðeins kók sat ég uppi með kjarna sem virkaði næstum alls staðar, það var bara eitthvað vesen með hljóðið. Og í staðinn fyrir að laga hljóðvandamálið henti ég öllu draslinu út um gluggann og fór út að tala við stelpur.

Ókei, ég stóð út á götu og þorði ekki að tala við stelpur, það er ekki punkturinn hérna. Hvað er þá málið? Þessi nýji kjarni bætti tímann sem það tekur tölvuna mína að ræsa sig um tvær sekúndur. Nú þegar hafði ég eytt svo miklum tíma í þennan kjarna að til að vinna hann upp hefði ég þurft að ræsa tölvuna mína sirka 20 þúsund sinnum. Ég ætla ekkert að neita því að ég er mikið í tölvunni, en ég er ekki með Windows og þarf þess vegna ekki að endurræsa tölvuna mína í hvert skipti sem ég vil skoða nýja heimasíðu, svo það er ólíklegt að ég myndi nokkur tímann vinna þetta upp.

Og þetta er ástæðan fyrir því að ég les ekki productivity blogg.

Bjöggi vinur minn er mikill aðdáandi blogga eins og Lifehack, sem birta reglulegar ábendingar um hvernig þú getur pimpað daglega lífið. Stundum detta þarna inn skemmtilegar hugmyndir, eins og að leggja í vana sinn að vakna miklu fyrr á morgnana til að koma hlutum í verk. Þetta finnst mér fín hugmynd, því mér finnst bæði gaman að vakna snemma á morgnana og á oft erfitt með að læra fyrir einhverjum helvítis kennslustundum.

Ekki allar hugmyndirnar þarna eru í þessum dúr, en þær eiga allar sameiginlegt að vera ekki skyndilausnir, heldur eitthvað sem maður þarf að eyða tíma í að tileinka sér. Sem er aðdáunarvert á okkar tímum, þegar lífið á helst að koma í dósaformi, en ekki alveg nógu sniðugt þegar manni eru sýndar í kringum 30 slíkar hugmyndir á viku. Ef maður prófar aðeins eina í mánuði fer gríðarlegur tími, einbeiting og undirbúningur í eitthvað sem er farið að líkjast óhuggulega mikið Frankenstein kjarnanum að ofan, og skilar í flestum tilvikum svipuðum niðurstöðum.

Auðvitað segir enginn að maður þurfi að prófa eitthvað af þessum hugmyndum, en að því slepptu að góður hluti af þeim er álíka sykurhúðaður og kandífloss sem hefur verið dýft í hunang, þá er eitthvað dásamlega rangt við að eyða klukkutíma á dag í að lesa um hvernig maður getur nýtt tímann sinn betur án þess að gera nokkuð í því.

Ég hef mikið betri hluti að gera. Eins og að standa á götuhornum og tala ekki við stelpur.

Hin fullkomnu símsvaraskilaboð

2008-01-25T19:39:00.001+01:00

Hlustaðu nú, tíkin þín. Annað hvort svararðu símanum eða það verður það fyrsta sem þú gerir aldrei aftur.

ÖSKRANDI FRAMFARIR

2008-01-24T21:22:00.001+01:00

Nú er ég pínulítill megalúði og nota þess vegna skel, Emacs, Firefox og aðra slíka frábæra hluti. Allt á þetta sameiginlegt að nota Control lykilinn meira en góðu hófi gegnir, sem getur leitt til ansi leiðinlegra verkja í vinstri litlaputta.

En lausnin er hér; maður skiptir Caps Lock lyklinum út fyrir Control. Ef maður spáir í því meikar þetta frekar mikið sens, ég meina, hvenær notaðirðu síðast Caps Lock? Og hvað ýtirðu oft á Control á dag? Þú ættir alla vera að ýta á hann í hvert einasta skipti sem þú skiptir á milli flipa í Firefox, þannig það ætti að vera nokkuð oft.

Alla vega. Ef þú notar Linux er nokkuð einfalt að gera þetta, alla vera þannig þetta virki í X, maður opnar bara xorg.conf skránna (hún finnst yfirleitt í /etc/X11), finnur hvar lyklaborðið er skilgreint, og bætir 'Option "XkbOptions" "ctrl:nocaps"' þar inn. Það eru til aðrar leiðir til að gera þetta, en þær sem ég reyndi fokkuðu á ýmsan hátt í íslenska lyklaborðinu mínu. Þessi virkar þó.

Ef þú notar Windows XP geturðu litið á þessa síðu hér. Þú þarft að fikta aðeins í registry en það er ekkert mál, passaðu bara að lesa alla síðuna og átta þig á nákvæmlega hverju þú ætlar að breyta og í hvað áður en þú byrjar. Ef þú notar einhverja aðra útgáfu af Windows en XP get ég aðeins ályktað að þú sért einhversskonar undirmennsk skáldsagnavera, þannig ég veit ekki alveg hvað ég ætti að ráðleggja þér. Nema kannski að passa þig á fólki sem vill fara í gátuleik upp á glingur við þig.

Og ef þú notar makka ætti þessi grein að geta hjálpað þér, alla vega ef þú ert með OS X 10.4.

Jæja, þá eru allir tilbúnir. Ég vil að þið teygið ykkur nú undir sætin ykkar og finnið Bill Hicks diskinn, fimm þurrkuðu grömmin af ofskynjunarsveppum og eintakið af Emacs sem ég teipaði þar niður áðan. Brrrrrooooooooowwwwwwwwww.

The IT Crowd

2008-01-24T08:57:00.000+01:00

Besta breska grínþáttaröðin sem þú hefur aldrei séð, á eftir The Mighty Boosh, er The IT Crowd. Hún fjallar um tvo tölvulúða og stelpuskjátu sem vinna í tölvudeild stórfyrirtækis, þar sem flestir starfsmennirnir eru sexí fólk sem gerir ekki mjög mikið og heldur framhjá hvort öðru.

Horfðu bara á þetta, vinur. Þú hefur ekkert annað að gera, og Chris Morris leikur í þessu.

Fyrsti þáttur - 1. hluti
Fyrsti þáttur - 2. hluti
Fyrsti þáttur - 3. hluti

No dog food for Victor tonight

2008-01-21T19:57:00.001+01:00

Við fengum úr prófunum okkar í dag.

Síðustu tíu daga eða svo er ég búinn að kvíða nokkuð fyrir þessu, því núna skiptir máli hvað ég fæ í prófunum. Alla vega ef mig langar að borða fram að sumri.

Það hjálpaði svo ekki til að mér fannst þetta vera með slappari prófatörnum hjá mér í lengri tíma, sem innihélt það allra ógeðslegasta próf sem ég hef farið í, og ég var búinn að gera ráð fyrir að hafa fallið í alla vega tveim af fjórum fögum.

Heyrðu, neinei. Ég var hæstur af öllum í Línulegri fellagreiningu og Algebru, en síðara prófið er einmitt ábyrgt fyrir þrem ógeðfelldustu klukkutímum lífs míns, og var með hæstu meðaleinkunnina í árgangnum. Að vísu gekk mér ekkert glæsilega í Líkindafræðinni sem ég átti eiginlega að kunna, en það skiptir engu máli.

Það sem ég er hrifnastur af er rétt-svo-skriðið fimman (á frönsku: tían) sem ég fékk í námskeiðinu Calcul formel. Jafnvel að segja að ég hafi gert ekkert í þessu námskeiði ýkir vinnu mína í því. Svo þegar ég mætti í lokaprófið, sem ég gerði meira upp á að kenna mér eitthvað um að taka afleiðingum gjörða minna en eitthvað annað, bjóst ég aldrei við því að geta klórað mig fram úr þessu.

Guði sé lof fyrir heimabrugguð táknreiknikerfi sem nota C++ syntax og frumlesið námsefni í Help -> Tutorial.

Símskeytablogg

2008-01-11T14:06:00.001+01:00

Er búinn í prófum STOPP Því birtist örugglega ekkert hérna fyrr en skólinn byrjar aftur STOPP Bat out of hell og bjór er frábær blanda STOPP Mun eyða næstu viku í að drekka, forrita, og horfa á 24 og Blackadder STOPP

Electro-shock blues

2008-01-10T14:42:00.001+01:00

Það er aðeins ein upphrópun sem getur lýst algebruprófinu sem ég var í áðan, og hún er: "Jesus titty-fucking Christ".

Þetta voru fimm blaðsíður af blússandi drullu sem ætlaði engan endi að taka. Ég náði að skríða gegnum svona helminginn af þessu á þrem klukkutímum, sem var alveg ágætt ef maður miðar við hitt fólkið í prófinu. Eða alla vega það fólk sem gekk ekki út eftir hálftíma.

Sjitt og fokk maður. Það er voða lítið sem maður getur gert eftir svona katastrófu, annað en að hlusta á Eels og pæla í að fá sér vinnu. Hvað getur fólk með BS í stærðfræði gert?

Pant vera Feynman

2008-01-09T12:50:00.000+01:00

Endirinn á fellagreiningarprófinu mínu áðan var rosalegur, ég átti sannkallaðan stórleik í eðlisfræðingaleiknum.

Fyrir þá sem ekki vita snýst eðlisfræðingaleikurinn um að fylla eins mikið af blaði og hægt er af jöfnum, þar sem skipt er á margföldum heildum, markgildum og óendanlegum summum án nokkurs rökstuðnings.

Í eðlisfræðingaleiknum gengur merkilega greitt að sýna að viss mál stefni á Radon mál á R með að sýna það fyrst fyrir föllin x -> exp(ikx), þar sem k er fast, og dúndra svo í gegnum almenna tilfellið með andhverfum Fourier-ummyndunum fallana sem við á.

Annars held ég að ég sé búinn að fatta hvernig prófessorarnir hérna ákveða lengdina á prófum; ef þeir geta reiknað þau á þrem tímum, þá ættum við að geta það líka. Hóst. Ég fellagreindi eins og vindurinn í þrjá klukkutíma og rétt komst yfir tvo þriðju af þessu rugli.

O jæja, ég get verið hamingjusamur með að öllum öðrum gekk svipað.

Misþroski

2008-01-07T20:52:00.000+01:00

Ég man ekki í augnablikinu hvað ég hef gert mikið af hlutum sem gætu talist manndómsvígslur frá því ég fermdist; í fljótu bragði dettur mér í hug að fá bílpróf, útskrifast úr framhaldsskóla, missa sveindóminn, verða tvítugur og útskrifast úr háskóla.

Og þrátt fyrir að hafa gert þetta, og eitthvað meira til held ég, stendur eftir að ég er tuttugu og tveggja ára maður sem hlær í hvert einasta skipti sem hann sér innfeldi á Hilbertrúmum. Af hverju? Jú, af því að innfeldin eru táknuð með (.|.)

Stundum hef ég áhyggjur af mér.

for i in `locate`; do grep "fokk" $i; done

2008-01-07T06:17:00.000+01:00

Klukkan er sex. Fyrir svona klukkutíma gafst ég upp á að reyna að sofa og fór á fætur. Þetta virðist ætla að verða einn af þessum dögum, ég vona að þetta sé ekkert meira en einhver spenningur fyrir prófinu á eftir. Ég hef séð Fight Club, ég veit alveg hvað þetta getur þýtt.

Annars held ég að það sé úrelt að telja kindur til að sofna. Bæði hefur fólk í dag aðeins óljósa hugmynd um hvernig kindur líta út þegar þær eru ekki umkringdar kartöflum og sósu, heldur er takmarkað hversu lengi maður nennir að segja "Hosa" og "Gibbagibb" í huganum.

Nei, alvöru fólk telur reglulegar segðir.

[A-Z,a-z]:
[A-Z,a-z]: [0-9]{1,2}
[A-Z,a-z]: [0-9]{1,2}\.[0-9]{1,2}
[A-Z,a-z]: ([0-9]{1,2}\.){2}([0-9]{2}|[0-9]{4})

Bestu plötur 2007

2008-01-04T21:03:00.000+01:00

Í tilefni að árið er búið er komið að föstum liðum eins og venjulega, nefninlega listanum yfir bestu plötur síðasta árs. Ég ætlaði að henda honum inn um jólin, en nennti svo ekki að taka tölvuna með til Íslands, ímeila listann á sjálfan mig, eða redda þessu yfir höfuð. Það verður bara að hafa það.

Mér finnst persónulega ekki mjög gaman að lesa svona lista ef ég veit ekki hver meirihlutinn af hljómsveitunum er og það er ekki boðið upp á tóndæmi. Þess vegna má finna hér skrá sem inniheldur tvö lög frá sérhverri hljómsveit á listanum. Ég vona að ef einhver hljómsveitin hérna kemst að þessari ólöglegu dreifingu á efni hennar sjái hún að kynningargildið vegi upp á móti þjófnaðnum.

En alla vega. Í ár eru tólf plötur á listanum. Ég byrjaði með einhver 50 stykki, skar niður þar til að var orðið andlega sárt, og byrjaði svo að smíða gagntæka vörpun milli platna og hlutmengis náttúrlegu talnanna. Án frekari formála:

12 :: Mugison - Mugiboogie
Hið ágæta fólk sem kommentar á Rjómann var ekkert voðalega sammála mér þegar ég froðufelldi ekki af ánægju yfir Mugiboogie. Ég stend samt við það sem ég sagði áður; þetta er fínt hjá kallinum, en hann bæði getur og hefur gert betur.

11 :: Sometime - Supercalifragilisticexpialidocious
Ég held það sé skipt til helminga hvernig fólki á eftir að líka við Sometime, og það fer eftir hversu mikið þessi fokk-hvað-ég-er-mikið-krútt söngkona fer í taugarnar á því. Þetta slapp hjá mér, og teknópoppið veldur engum vonbrigðum.

10 :: Nine Inch Nails - Year zero
Hr. Reznor gaf út plötu á árinu, þar af leiðandi er hún hérna. Þó það hafi verið fínt að fá plötu á minna en fimm ára fresti frá NIN væri betra að sættast á einhversskonar málamiðlun næst; miðað við stökkin á milli Downward spiral, The fragile og With teeth er eins og hann hafi bara gefið út With teeth aftur.

9 :: Against Me! - New wave
Enn og aftur er ég síðastur í mark að uppgötva bönd sem eru að gefa út plötu númer n+1. Against Me! er þrælfínt pönk/folk band með söngvara sem hljómar eins og hann hreinsi á sér hálsinn með ostaskera. Það er frábært, og það hefur varla liðið sá dagur síðasta mánuðinn þar sem ég hef ekki hlustað á New wave.

8 :: Smashing Pumpkins - Zeitgeist
Eins og ég sagði fyrir Rjómann: Kóngurinn stendur undir væntingum. Zeitgeist er frábær rokkplata, en af því Billy Corgan gaf hana út dugir það ekki til fyrsta sætisins. Svekk og tyggjó.

7 :: The Apples in Stereo - New magnetic wonder
New magnetic wonder er token hamingjusama artí indípoppplatan í ár. Meðan flestir kollegar The Apples in Stereo færast stöðugt í átt vaxandi klígju og óþolanleika ákváðu þau að gefa út plötu með flottum laglínum og góðum lögum. Imagine that.

6 :: Mika - Life in cartoon motion
Það er alveg sama hversu mikið þið reynið að neita því (þið vitið hver þið eruð), Life in cartoon motion er alveg öskrandi frábær. Ef maður getur ekki sleppt sér einstaka sinnum yfir gleðipoppi með manni sem leigir bersýnilega íbúðina niðri, þá er ekki mikið eftir í þessum heimi sem maður getur glaðst yfir.

5 :: Elliott Smith - New moon
Ég man ekki hvað það eru mörg ár síðan Elliott Smith dó, en það er til marks um snilli hans að þessi lög hafa ekki elst fyrir fimmaura síðan þá. Ef það er eitthvað ekki í lagi í lífinu, þá hefur Elliott Smith samið lag sem lýsir því fullkomlega.

4 :: Seabear - The ghost that carried us away
Þetta er hin hliðin á Elliott Smith; kassagítardrifið popp sem er hamingjusamt. Þetta er fyrsta plata Seabear, sem er íslenskt band, og þeim tókst svona helvíti vel upp. Það eru engar dýpri merkingar á bakvið þessi lög, alla vega engar sem ég hef komið auga á, heldur er þetta bara sérdeilis prýðilegt popp.

3 :: Future Clouds and Radar - Samnefnd
Ég sé voða sjaldan eftir því að versla plötur út á flott hljómsveitar- eða plötunöfn. Þessi tvöfalda plata hittir ekki alltaf í mark, og skýtur stundum all langt framhjá því, en sem ein heild er hún næstum ómótstæðileg þegar maður er búinn að kynnast henni.

2 :: Rock Plaza Central - Are we not horses?
Ég sver það; því skemmtilegra sem hljómsveitar- og plötunafnið er, því betri er platan. Are we not horses? er þemaplata um vélhesta í miðri baráttu góðs og ills sem byrja að efast um eðli sitt og draga í efa hvort þeir séu alvöru hestar eða ekki. Ef þetta fær þig ekki til að langa að hlusta á þessa plötu neyðist ég til að álykta að þú sért Framsóknarmaður og því gersneyddur ímyndunarafli og öðrum mannlegum eiginleikum..

1 :: Gavin Portland - iii: Views of distant towns
Tæknilega séð kom þessi plata út sirka þrem mínútum fyrir miðnætti 31. des. 2006, eða eitthvað þannig, en það skiptir ekki máli. Þessi hálftíma langa harðkjarnaplata ber höfuð og herðar yfir allar plötuútgáfur 2007, hvort sem þær eru innlendar eða erlendar, og ég hefði verið sáttur við þennan lista ef hann hefði einungis samanstaðið af þessari plötu. Hún er kannski ekki fyrir alla, en þegar ég verð kóngur verður hún skyldueign.

Já, þá er því lokið. Ég er bara nokkuð sáttur við árið 2007; að vísu uðu gömlu jaxlarnir að mestu marvaða en nýliðarnir björguðu því með alveg frábærum útgáfum hægri vinsti, eða alla vega útgáfum sem gleymdust þá fljótlega. Það er þó eitt sem mig langar að minnast sérstaklega á, og það er Marilyn Manson. Ég er einfaldlega sár út í hann að hafa gefið út þetta óforbetranlega rusl sem Eat me, drink me er. Maðurinn sem gerði Antichrist superstar og Mechanical animals á að vita betur.

Afsakið. Mig langar ekki að enda þetta á bömmer, svo ég hef undirbúið smá lag:

Turn around, bright eyes!
Every now and then I fall apart!
And I need you need you now tonight,
and I need you more, than ever!
And we'll only be making it riiiight,
forever's gonna start tonight!

Sæta Mary K

2008-01-04T18:53:00.000+01:00

Fyrsta platan með Elliott Smith sem ég hlustaði á var Figure 8. Það tók mig smá tíma að venjast henni, eins og með alla virkilega góða hluti, en á endanum gat ég ekki hugsað mér að lifa án hennar, og hún endaði meðal þeirra 25 platna sem ég tók með mér til Frakklands.

Áður en ég keypti hana fannst mér samt lagið ,,Pretty Mary K'' (útg. 1) frekar undarlegt. Eins og þið getið heyrt með að smella á hlekkinn byrjar það mjög fallega, áður en það skiptir yfir í... tja, ég veit fjandann ekki hvað eftir svona 30 sekúndur.

Í fyrsta sinn þegar ég hlustaði á alvöru eintakið mitt af Figure 8 varð ég fyrir svolitlu áfalli; ,,Pretty Mary K'' (útg. 2) á alls ekkert að vera svona. Eins og þið heyrði heldur það áfram eins og áður í staðinn fyrir að skipta yfir í einhverja Charlie Feathers eftirhermu.

Ókei, allt í lagi. En málið er að einhvernveginn gleymi ég alltaf að skipta spastísku útgáfunni út fyrir þessa venjulegu alls staðar þar sem ég geymi tónlistina mína; hún lifir af annað hvort á iPodnum, eða á tölvunni, eða á backupi. Sem gerir það að verkum að í hvert einasta skipti sem ég hlusta á þetta mjög fallega lag fæ ég án gríns verk í magann í kringum 35tu sekúndu og held í mér andanum þar til ég kemst að hvor útgáfan er í gangi.

Ég er viss um að pabbi lenti aldrei í svona veseni með vínilinn.

Eins höggs undur

2008-01-03T14:47:00.000+01:00

Síðustu vikur er ég búinn að hlusta mjög mikið á plötuna Memory man með Aqualung í þeirri von að ég finni eitthvað til að elska við hana.

Fyrsta lagið á henni, Cinderella, er nefninlega alveg geðveikt. Restin af plötunni er það ekki, og ég var að vona að þetta væri spurning um að venjast henni.

Svo er ekki, þetta er skólabókardæmi um one-hit-wonder. Ojæja.

Goodbye, you lizard scum! (2. hluti)

2008-01-01T21:44:00.001+01:00

Mig langar í apahauskúpu.

Þá get ég byrjað með smá svona verkefni; mig langar að saga efsta partinn af henni og spasla upp í helstu göt, eins og þessi fyrir nef og eyru og svona, og þrífa hana frekar vel.

Eftir þetta ætla ég að byrja að klæðast svörtum jakkafötum, með svartri skyrtu, svörtum skóm, og svörtu bindi hvenær sem ég er á meðal fólks. Þar að auki ætla ég að dröslast um með hægindastól frá Viktoríutímabilinu, sem ég sit í með krosslagða fætur við öll tækifæri.

Ég verð sko fokking tilbúinn ef það brestur á með bjórdrykkju.

Þau fá að njóta vafans

2007-12-31T23:54:00.000+01:00

Ég hlýt að hafa misst af fundi þar sem var ákveðið að þriggja ára gamlar dægurmenningarvísanir og skrýtnir hreimar væru fyndnir.

Bangsi. Eða: Hann er bara að reyna að sýna að honum líkar vel við þig

2007-12-30T00:03:00.000+01:00

Þegar ég var lítill fór ég reglulega í heimsókn með foreldrum mínum til vina þeirra sem bjuggu á sveitabæ. Þar voru beljur og hestar, hlöður fullar af heymæði og ýmislegt svoleiðis skemmtilegt fyrir lítinn strák. Þar á meðal var hundurinn á bænum, sem hét Bangsi.

Bangsi var að mestu leyti þessi venjulegi íslenski fjárhundur; alltaf til í að leika, með upprúllað skott, ljótari en syndin sjálf og átti það til að hverfa í nokkra daga í einu, stundum án þess að koma heim með alla útlimi á sínum stað. En okkur líkaði voða vel við hann, og honum við okkur. Höldum við.

Það hafði nefninlega eitthvað klikkað þegar var verið að ala hann upp; þegar hann var mjög glaður vaggaði hann ekki skottinu og más eins og venjulegir hundar, heldur stóð fyrir framan mann og urraði. Það er mjög sérstök upplifun að klóra hnéhárri Cujo eftirhermu á maganum meðan hún liggur með fæturna upp í loft, starir á mann og urrar rólega.

Mér varð hugsað til hans Bangsa um daginn þegar ég var nýbúinn að græta næstum vinkonu mína úti. Íslendingar eiga nefninlega til að sýna væntumþykju með stríðni. Það er bara ákveðið merki um að manni líði þægilega í kringum einhvern að maður geti strítt honum, og vitað að hann tekur því ekkert persónulega, heldur skýtur á móti.

Þetta er ekki til alls staðar. Þar á meðal í Frakklandi. Þannig þegar vinkona mín, sem er í efnafræði, spurði mig í gríni hvað stelpur sem ég væri hrifinn af mættu alls ekki gera í lífinu, sagði ég auðvitað að ég gæti aldrei verið með stelpu í efnafræði, það væri svo vond lykt af þeim alltaf hreint.

Stuttu seinna, þegar ég horfði á lokaðar dyrnar á herberginu hennar, stóð ég frammi fyrir því að útskýra fyrir henni að ég hefði verið að grínast, að hún þyrfi alls ekki að fara í sturtu, og að almennt þætti mér ilmurinn af henni frekar góður. Á frönsku.

Þetta er ekki eitthvað sem ég mæli með að gera. Einhvern veginn hlýtur að vera hægt að koma í veg fyrir svona millilandamisskilning, en það eina sem mér dettur í hug er að setja viðvörunarmiða á Íslendinga. Þannig þegar einhver pantar Íslending er það fyrsta sem hann þarf að gera, áður en hann rífur gripinn úr plastinu, að lesa smá viðvörun:

Varúð; þessi einstaklingur er Íslendingur. Hann gæti átt það til að drekka sig til ólífis á teppinu þínu, stæra sig af því að forfeður hans hafi myrt og nauðgað forfeðrum þínum, eða hreytt í þig móðgunum sem hefðu orsakað líflát fyrr á dögum. Hann veit ekki betur og er bara að reyna að sýna að honum líkar vel við þig.

Sei sei

2007-12-26T13:54:00.000+01:00

Í dag ætti ég að byrja að læra fyrir prófin sem byrja í janúar. Svo ég náði í kennsluefnið á netinu, þýddi nokkur latex skjöl yfir í áhorfanlegt form, fann blöð og svoleiðis til að skrifa á... og fór að taka til í herberginu mínu.

Það er ekkert hægt að vinna í svona umhverfi. Það liggur hér pappír og föt útum allt eins og únglíngar. Svo tekur maður kaffi þegar þetta er búið. Ég er heldur ekki frá því að ég þurfi að klippa á mér neglurnar.

Og af því það eru jólin lærir maður ekkert eftir klukkan fjögur. Að frönskum tíma. Námsefnið er nú einu sinni á frönsku, og jólin bara einu sinni á ári. Svo má maður ekki byrja að læra nema á heila tímanum.

Heyrðu, dagurinn er bara að verða búinn. Það tekur því ekkert að byrja á þessu núna.

Eigum við eitthvað að ræða þetta?

2007-12-25T01:07:00.000+01:00

Í margar vikur er ég nú búinn að spá í af hverju ég fái aldrei nein komment á þetta óforbetranlega rugl. Eða... tja, þetta er nú ekki alveg rétt. Ég gerði bara ráð fyrir að það læsi þetta enginn, og því fengi ég engin komment.

Málið er hins vegar að ég hef í einhverju ölæði valið "comment moderation" möguleikann hér á bakvið og snarlega gleymt því. Ég biðst afsökunar á þessu, og hef bætt úr þessu eins og skot.

Eftir stendur samt að eins og oft áður hef ég ekki nokkra hugmynd um af hverju fólk les þessa tímasóun.

Eureka!

2007-12-23T20:51:00.000+01:00

Undir sænginni í morgunþynnkunni uppgötvaði ég að ef ég þen grindarbotnsvöðvann og sleppi svo, þá skreppur pungurinn á mér saman.

Nú hef ég gert nokkuð ítarlegar prófanir á þessu svæði síðustu ár, og get ekki sagt annað en að það hafi komið skemmtilega á óvart að þessi hegðun hafi flogið undir radar eins lengi og raun ber vitni.

Þarf ég nokkuð að taka fram að ég skemmti mér konunglega í alveg kjánalega langan tíma í morgun?

Jólajól

2007-12-20T21:42:00.000+01:00

Jólagjöfin í ár er því miður ekki hlekkur á lemonparty.org. Einhverjum ritstjórum eg-margmeladi (ójú, það eru ritsjórar. Hélstu að þú fengir eitthvað ófílterað hérna? Þú gætir ekki höndlað ófílterað! Mamma þín! Mamma þín! Mamma....)

(print "afsakið þetta - ritstj.")

fannst að sama jólagjöfin þriðja árið í röð væri ekki nógu sniðugt. Þess vegna kynni ég: Christmas með Low. Það er rétt, Low gáfu einu sinni út jólaplötu, og hún er hér handa ykkur.

Gleðileg jól, öll saman.

Dekk

2007-12-19T20:56:00.000+01:00

Mér datt í hug áðan að með algerri gegnsýringu þjóðfélagsins af netinu er mjög einföld tegund forritunarhúmors orðin skiljanleg fyrir dágóðann hluta almennings, nefninlega <html-tag>eitthvað</html-tag> brandarar.

Vissulega eru þetta ekki mjög þróaðir brandarar, og eiga til dæmis ekkert í gömlu góðu

10: Print "Þú ert hommi"
20: Goto 10

Basic brandarana, en þetta er samt skref í rétta átt.

Hvað olli þessari hugleiðingaútgáfu af lestarslysi? Auðvitað að ég kem heim eftir tæpa tvo daga. Eða, á því formi sem sniðmengi þeirra sem kunna eitthvað á html og hafa horft á Spaced skilja,

<tyres>
You lucky, lucky people!
</tyres>

Bash fiff

2007-12-18T12:43:00.000+01:00

Ef maður notar bash einhvertímann er nauðsynlegt að vita af smá trikki: breytan !$ inniheldur síðasta inntak síðustu skipunar.

Þetta þýðir að ef maður ætlar að færa nokkrar skrár einhvert og skipta svo yfir í möppuna sem maður færði hana í, getur maður skrifað

mv skrá1.gaur skrá2.gaur skrán.gaur /ógó/langt/path
cd !$

og sparað sér að skrifa "cd /ógó/langt/path".

Það er hægt að segja ýmislegt vont um bash, en eitt sem það gerir mjög vel er að gefa manni nóg reipi til að hengja sig og benda manni á næsta stól.

Á móti

2007-12-17T23:33:00.000+01:00

Pant vera síðastur í mark eina ferðina enn í að uppgötva hljómsveitir sem hafa verið til í fleiri, fleiri ár. Nei, ég er ekki að tala um Meatloaf.

Þó Meatloaf sé að sjálfsögðu yndislegri en margt sem fest verður á blað er nýja platan með Against Me! betri.

Það finnst mér alla vega, og vegna þess að ég segi það finnst þér það líka. Í huga mínum, ímyndaði lesandi.

Oh, baby G

2007-12-15T20:12:00.000+01:00

Ég var að besta kjúkling.

Í alvöru. Það hefur aldrei verið gert neitt betra úr kjúkling en það sem ég var að búa til.

Ef þið verðið þæg fyrir jólasveininn, og hæfilega óþæg við mig, fáiði kannski að upplifa dýrðina eftir viku.

Aha!

2007-12-15T13:18:00.000+01:00

Ég var akkúrat í þessum töluðu orðum að átta mig á af hverju maður stendur í að reikna aðoka línulegra virkja þegar maður er að finna róf þeirra.

Það er voða gaman þegar svona gerist.

Sjáiði bara til

2007-12-14T22:22:00.000+01:00

Einhvern daginn ætla ég að eiga fjölskyldu. Konu sem elskar mig, börn sem líta upp til mín, og kannski hund sem finnst gott að láta klappa sér.

Og einhvern daginn ætla ég að ganga út um dyrnar að fallega húsinu mínu, stíga upp í rútu, og koma aldrei aftur heim.

Sumt þarf maður einfaldlega að prófa.

Bruðlað með margliðum

2007-12-12T23:04:00.000+01:00

Ég var að muna eftir svolítið sniðugu trikki sem kom upp í vinnunni í sumar; þar var ég að forrita í Matlab fyrir tölulega greiningu, svo það er sennilega frekar takmarkaður hópur sem kann að meta þetta, en samt.

Alla vega. Þið vitið þegar maður er að finna gildi endanlegu summunar

1^k + 2^k + 3^k + ... + n^k

fyrir fast k > 0 sem fall af n? Ef maður, af einhverjum ástæðum, langar virkilega að finna formúluna fyrir henni, hefur ekki aðgang að internetinu eða uppflettiritum, og hefur annað hvort tölvu eða þónokkurn frítíma, þá getur maður gert eftirfarandi:

1. Sannfært sjálfan sig um að fallið

f(n) = 1^k + 2^k + 3^k + ... + n^k

sé margliða af stigi k+1. Það er ekkert svo erfitt að sjá að fallið f er O(k+1), því augljóslega er sérhver liður j^k <= n^k, og því

f(n) <= n * n^k = n^(k+1)

Það er samt erfiðara að sanna að f sé margliða, án þess að reikna beint út formúlu fyrir því. En alla vega;

2. Reiknað út gildi f í (k+1)-num punkti. Ég mæli með að byrja á n = 0 og n = 1, og reikna svo n = 2, ..., k, því það liggur alveg sæmilega beint við.

3. Reiknað út stuðla margliðunnar p sem brúar f í punktunum sem valdir voru, og einfalda svo ef maður er í þannig stuði.

Þá er það komið; ef maður vill finna f(n) reiknar maður bara p(n), sem er nokkuð fljótlegra en að reikna j^k fyrir j = 1, ..., n og leggja svo allt draslið saman.

Auðvitað er þetta vita gagnslaust í daglega lífinu, því maður lendir aldrei nokkur tímann í að þurfa að finna gildi þessarar summu, og ef maður þarf þess nauðsynlega er næstum örugglega fljótlegra að (bítur saman tönnum) reikna það með ofbeldi.

En þú veist, ef maður er á eyðieyju eða eitthvað, og hittir eitthvað sem var einu sinni hobbiti sem býr í helli og hefur gríðarlegann áhuga á stærðfræði, og mann vantar eitthvað til að halda honum uppteknum svo hann éti mann ekki meðan maður flýr með hringinn hans, þá er örugglega fínt að grípa til þessa.

Kaldhæðni

2007-12-09T01:48:00.001+01:00

Það eru ekki margir sem eru ósammála því að ég sé sæmilega kaldhæðinn maður. Nema náttúrlega þeir sem mótmæla orðinu ,,maður'' í síðustu setningu, og kjósa frekar ,,drengur'', ,,mær'' eða ,,göndulgleypir'' í staðinn.

En sama hvað fólk kýs að kalla mig er ekki komist hjá því að kalhæðnin er mér í blóð borin, þó það fari ekki mikið fyrir henni hér því hún kemst álíka vel til skila á prenti og nælon gegnum fax. Það er þó eitt vandamál sem hefur hrjáð mig síðustu ár; fólk veit ekki alltaf hvenær er segi eitthvað í kaldhæðni og hvenær ekki.

Margir myndu örugglega túlka þetta sem misvísandi skilaboð á sína vegu, og bæta kaldhæðniskilun sína hið snarasta. Ég kýs að taka annan pól í hæðina:

Hvað í hoppandi hundfjandanum er að þér ef þú sérð ekki muninn á einlægri aðdáun og háði og spotti sem engan enda tekur? Varstu alinn upp í fjósi, og ef svo - nei! þegar kemur í ljós að svo var -, hví var þér sleppt lausum þaðan?

Helvítis fólk útum allt hérna. Ptu!

Bash, ég hata þig

2007-12-08T21:58:00.000+01:00

Ohhh, hvað ég hata bash. Fokking syntax sem gerir ekkert nema þvælast fyrir einföldustu hlutum.

Í alvöru; prófið þið einhver tímann að velja Arrested Development þátt af handahófi úr annarri seríu eftir fjóra, fimm Hvíta rússa með bash.

Ef þetta væri hægt með einhverju öðru forriti myndi ég gera það með því. (Þrír teningar teljast ekki til forrits.)

PS. Þessi færsla mun sjálfkrafa eyða sér eftir viku. Þá mun ég verða kominn með Python nóg í puttana til að "#! /bin/bash" geti vikið fyrir "#! /usr/bin/python".

Gegnum alheiminn

2007-12-04T17:14:00.000+01:00

Það er víst komin út einhversskonar bíómynd sem byggir á bítlalögum og heitir Across the universe. Bjöggi mælti mjög með henni og snéri upp á hendina á mér gegnum msn í gær þar til ég lofaði að sjá hana og hlusta á sándtrakkið. Takk Bjöggi.

Nú hef ég ekki hugmynd um hvað þessi mynd er um, en mér er nokkurn veginn sama því sándtrakkið er eins frábært og vera skal. Þetta eru tveir diskar þar sem sirkabout tíu manns sem dúndra út ábreiðum af bítlalögum eins og enginn sé morgundagurinn, og meirihlutinn af þeim er bæði næstum óþekkjanlegur og gríðarlega vel heppnaður.

Ég sé á þér að þú ert ósannfærður, þannig hér til að slaufa þessu samtali og fá þig til að hottintottast að ná í þetta sérdeilis prýðilega sándtrakk eru tvö lög af því; annað fyndið og hitt meira alvöru.

I want to hold your hand í flutningi T.V. Carpio
For the benefit of Mr. Kite með Eddie Izzard

The Fésbók, The

2007-12-02T02:34:00.001+01:00

Ég er búinn að vera á facebook í sirka þrjá mánuði núna, og ég verð að viðurkenna að ég sé alls ekki hvað er svona heillandi við þetta sífellda hringrúnk.

Í stuttu máli virðist lítið annað koma frá þessu en spam á tölvupóstinn minn í formi mjög almennra boðskorta frá fólki sem ég hef ekki talað við í fleiri mánuði, eða ár ef að því er að spyrja, á rugl sem ég hef engann áhuga á að taka þátt í.

Í alvöru; það fyrsta sem ég hef gert á daginn undanfarnar vikur er að fá mér kaffi, kíkja á The Onion og hafna n boðum á eitthvað algert kjaftæði á facebook.

Ef þetta er það sem koma skal er ég meira en til í að verða skilinn eftir.

Avant et aprés

2007-12-02T01:06:00.000+01:00

Áðan fékk ég alveg rosalega skemmtilegt hrós. Við fórum nokkur úr húsinu á kaffihús, og eftir að hafa pantað nokkra drykki hvort, og spjallað við þjónustustúlkuna um hvar maður gæti fundið Kahlúa í Grenoble, skutlaði hún nýjustu umferð á borðið okkar og sagði að þó franski hreimurinn minn væri skrýtinn væri hann snarsexí.

Þess má geta að franska orðið fyrir skrýtinn er ,,étrange'' sem er sama orðið og er notað fyrir útlending, þannig eitthvað gæti hafa óvart misfarist í þýðingunni þarna að ofan.

Blessunarlega vildi svo til að barinn hafði tæmst akkúrat í þessum töluðu orðum, og Savage Garden voru að byrja að syngja ,,Truly, madly, deeply'', svo ég svaraði: ,,Eh, ouai?'' og dró einn fingur vinstri handar eftir barborðinu meðan ég gekk stöðugum skrefum í kringum það.

,,Oui'' sagði stúlkan, og beit í neðri vörina...

Til að sjá restina af þessari færslu, vinsamlegast millifærið 2.000 krónur á reikning númer 0545-14-603654.

Leðurblaka úr hel

2007-12-01T01:44:00.000+01:00

Mig hefur langað í svolítinn tíma að læra almennilega að forrita í Lisp.

Nú þekki ég vini mína alveg sæmilega vel og átta mig fullkomlega á því að setningin hér að ofan meikar álíka mikið sens fyrir meirihlutann af þeim og þessi hér: ,,Ef banani, en ekki vinur, væri aprílgabb; er möguleikaheiki á sokki óumflýjanlegur eða aðeins nóvember?''

Það verður bara að hafa það. Stundum verður maður að láta hjartað ráða, og ef hjartað ákveður að sökkva sér í 50 ára gamalt helsexí forritunarmál hefur maður um fátt annað að velja en að svara kallinu.

En vegna þess að það er gjörsamlega ómögulegt að læra forritunarmál án þess að hafa eitthvað að forrita ákvað ég að búa til tölvuleik. Ekkert rosalega flókinn tölvuleik, ég held að einfaldur kappakstursleikur sem lítur sirkabout út eins og þroskaheftur forfaðir Pacman henti ágætlega sem fyrsta verkefni.

Að öllu öðru jöfnu held ég að það að lúðast í einhverju svona sé betri dægrardvöl en að horfa á QI í tölvunni, eins sjarmerandi og Stephen Fry og Alan Davis eru jú óneitanlega.

En að öðru; af hverju mega stelpur sem eiga kærasta ganga á meðal venjulegs fólks og vera skemmtilegar og lykta yndislega? Þetta er alveg fullkomlega óþolandi.

Allir saman nú

2007-11-28T20:53:00.000+01:00

Þetta er fyrsta tilraun til að skrifa færslu gegnum tölvupóst. Blogger viðmótið fer alveg rosalega í taugarnar á mér, eins og svo mörg önnur notendavæn viðmót þessa dagana, af því það sýnir gott sem enga KISS hönnunareiginleika (keep it simple, stupid).

Ef þetta tekst ágætlega, og ég sé svo sem ekki mikla ástæðu til að það ætti ekki að gera það, get ég héðan í frá birt allar færslur gegnum sameiginleg undur Vim og Mutt. Ef drottinn vor væri viðstaddur myndi hann sjá að það er gott.

Síðustu vikur er ég búinn að taka all svakalegann aftur-til-fortíðar pakka í öllum tölvumálum; af öllum þeim forritum sem ég nota dags daglega held ég að Firefox og mplayer séu þau einu sem þarfnast grafísks viðmóts, öllum hinum er annað hvort kippt af stað í screen keyrslu þegar kerfið er ræst eða keyrð í einstökum skeljargluggum. Og eftir að ég uppgötvaði Vimperator plugin-ið fyrir Firefox lyktar hann líka frekar undarlega.

Praktísku afleiðingarnar af þessu er að yfirleitt sér ekki nokkurn mun á tölvunni minni og 486 vél frá... hmm... geyma einn... 1996, þegar ascii klám var normið og internetið keyrði á 28kb módemum. Og vitiði hvað? Þetta er miklu betra svona.

Tökum sem dæmi hvernig maður nær í torrent skrár. Núna finn ég eitthvað til að ná í eins og venjulega, en er búinn að stilla Firefox (eiginlega Swiftfox) til að vista torrent skrár alltaf á sama stað. Forritið rtorrent keyrir stöðugt í bakgrunni og fylgist með hvort eitthvað nýtt birtist í þeirri skrá, og byrjar sjálfkrafa að hlaða niður öllu sem kemur þar inn. Svo þegar það er búið að hlaða niður allri skránni, og deila visst miklu, hættir það að deila og eyðir torrent hlekknum. Þar með er allt ferlið orðið fullkomlega sjálfvirkt, keyrir í bakgrunni og ég þarf aðeins að koma nálægt því til að njóta þess sem ég var að ná í.

Ætliði að segja mér að stöðuga clusterfuckið með Azureus eða muTorrent sé einfaldara?

Þetta er svo kúl

2007-11-28T09:43:00.001+01:00

Ef þið voruð að pæla í hvað ég vil fá í jólagjöf er þetta svarið.

MSN er svo 2007

2007-11-27T21:33:00.000+01:00

Alvöru fólk stundar internetsamtöl með millifærslum í heimabanka og "Varðandi" reitnum.

Láttu það ganga

2007-11-26T19:46:00.000+01:00

Ég þarf víst að éta ofan í mig það sem ég sagði fyrir nokkrum dögum um verkföllin hérna. Á fimmtudaginn komu hipparnir mér stórkostlega á óvart með að vakna fyrir allar aldir og víggirða stærðfræðibygginguna með ruslafötum og innkaupakerrum, eins og í zombímynd. Það góða er að ef hinir dauðu rísa og ganga á meðal vor veit ég hvert ég ætla, en þangað til kemst ég ekki í tíma.

Alla vega ekki í venjulegu stofunum mínum. Prófersorarnir okkar hafa leyst þetta vandamál - því þeim er alveg skítsama um verkfall nemenda - með að leyfa okkur að safnast saman fyrir utan stærðfræðibygginguna þegar tíminn á að byrja, ganga á milli og hvísla: ,,Hittumst í byggingunni þarna eftir 20 mínútur. Láttu það ganga. Ekki segja hippunum.''

Annars hef ég komist að því að það var vond hugmynd að klippa mig og raka. Ekki að ég fíli ekki lúkkið, en því fylgja... aukaverkanir. Eins og um helgina:

,,Góðan dag kæri afgreiðslumaður.''
,,Góðan dag ungi maður.''
,,Jeg vil gerne... nei bíddu, mig langar í rauðvínsflöskuna þarna.''
,,Jájá, það er nú gott. Og hvað ert þú gamall?''

Ég hef löngum haldið í þá hugmynd að ég líti út fyrir að vera eldri en átján ára. Svo er víst ekki.

Pant!

2007-11-22T17:21:00.001+01:00

Pant hljómsveitarnafnið Suicidal Flowers.

[Edit]: Andskotinn.

Taðskegglingur

2007-11-21T23:46:00.000+01:00

Nú er ég búinn að halda uppi heiðarlegri tilraun til að láta mér vaxa skegg í rúman mánuð, og niðurstöðurnar hingað til eru í besta falli ósannfærandi.

Það má örugglega finna einhverjar umhverfislegar útskýringar á þessu, eins og vaxandi magn snefilefna í umhverfinu, undanhald karlmennskunnar, eða ótvíræðan kvenleika minn (masculinus nonexistus), en ég held ég verði að sætta mig við að mér sprettur ekki grön.

Við þurfum ekkert vatn

2007-11-20T22:43:00.001+01:00

Ef maður skoðar BBC eða Le Monde eða eitthvað slíkt fær maður fljótt þá mynd að allt Frakkland logi í verkföllum, slagsmálum og uppvakningum sem vilja forvitnast um lífeyrisréttindi sín. Kannski er ég bara svona tregur, en eins og klár maður sagði: ,,Where's all this shit happening, man?''

Ég hef ekki séð ein einustu götuslagsmál eða nemendamótmæli, engar verkfallsaðgerðir hjá almenningssamgangnafólkinu (þó það sé reyndar annað kerfi en SNCF) og ekki hitt neitt fólk yfir tvítugu sem hefur sterkar skoðanir á Sarkozy. Samt á að heita að nemendur hafi verið að mótmæla í viku og fullyrt er að mörg þúsund manns í París, Marseille, Lyon, Grenoble og fleiri stöðum hafi tekið þátt í götumótmælum.

Er það samtals eða?

Why are manhole covers round?

2007-11-19T22:19:00.001+01:00

Það fylgir oft megalúðum eins og stærðfræðingum, tölvunördum og öðrum slíkum, að þeir eiga til að festast algerlega í að leysa eitthvað eitt afmarkað vandamál. Sem er voða fínt þannig, því það svínvirkar alveg að fresta næstum öllu til að einbeita sér, en leiðir oft til vanrækslu á flestum öðrum sviðum.

Sem dæmi má nefna þegar ég tók eftir því áðan að tónlistarspilarinn minn var ekki með innbyggt í sig að bæta við slembivöldum lögum í playlistann. Þannig ég bjó slíkt unit til. Núna get ég annað hvort opnað skel og skrifað addRandom n, eða ýtt á Alt + F5 og skrifað n, og fengið n slembivalin lög aftast í playlistann sem er í gangi.

Á móti kemur að klukkan er farin að ganga ellefu, ég er búinn að borða tvö epli frá því í hádeginu, og er ekki búinn að gera neitt annað en þetta frá því klukkan sex þegar ég tók smá pásu frá lærdómnum (villumeldingar í bash eru ekki beint þær skýrustu í heimi). Ofan á allt langar mig svo bara að hlusta aðeins á The Wall. Það er ekki mjög slembið.

Sándtékk

2007-11-18T16:08:00.000+01:00

Jæja, ég er búinn að besta þetta hljóðspilunarmál á Linux. Fyrir þá sem þekkja ekki til er talsvert meira úrval forrita til að spila tónlist á Linux en á Windows og mökkum; meðan flestir ósnotrir nota iTunes, Winamp eða eitthvað slíkt geta Linux notendur valið um Amarok, xmms, music123, Banshee, Rythmbox, Exaile og sa videre.

Þangað til áðan fannst mér Amarok vera sá besti af hópnum; hann spilar allan fjandann fyrir mann, nær í plötuumslög og ég veit ekki hvað og hvað. En hann er svolítið þungur, maður þarf alltaf að hafa hann í gangi einhversstaðar og ef maður drepur X hættir músíkin.

Svarið er að nota MPD ásamt mpc og Sonata til að stjórna kvikindinu. Sonata gerir flestallt sem Amarok gerir, mixar playlista, birtir plötuumslög og allt þannig, en er þeim kosti gæddur að þegar maður er búinn að stilla upp músíkinni slekkur maður bara á honum og hún heldur áfram að rúlla. Með xbindkeys og mpc má svo stjórna pause/play og skip með global shortcuts eins og maður vill. Og þar sem Sonata er skrifaður í Python og óháður KDE er hann nokkuð snarari í snúningum en Amarok. Sem bónus birtir Sonata spiluð lög á last.fm en hann þarf að vera í gangi til þess, það má setja upp lastfmsubmitd til að MPD geri það þó Sonata sé ekki í gangi.

Amarok má reyndar eiga það að hann vinnur ennþá netútvarps keppnina því með honum kemur uppsettur heill hellingur af útvarpsstöðvum. Svo sér hann líka um iPodinn manns og getur mixað smart playlista, en það kemur mér ekkert svo mikið við því ég nota gtkpod fyrir iPodinn og nota smart playlista alveg sárasjaldan.

Allir vegir liggja til minimalismans. MPD fyrir tónlist, mplayer fyrir vídjó, Evilwm fyrir gluggastjóra og xterm sem file manager. Lífið er gott.

I'm a Cockney!

2007-11-15T17:48:00.000+01:00

Mig langar í þræl. Það (við viljum nú ekki verða of náin hérna) á að elda, þrífa og almennt sjá um mig þegar ég nenni því ekki, auk lítilla hjáverka eins og hlæja að bröndurunum mínum.

Þetta væri alveg frábært. Ég gæti stjórnað því með að úða til skiptis á það vatni og slá það með kennarapriki, og það gæti hrjúfrað sig upp við fætur mína þegar mér er kalt.

Auðvitað er þetta á gráu svæði siðferðislega séð, en einn kosturinn við að vera trúleysingi er að maður má púsla lífinu saman án tillits til slíkra hluta. Og ef samviskan færi eitthvað að naga mig gæti ég skipt því út fyrir barnaþræl; siðferðisleg vandamál eru fall af rúmmáli, þannig að minni þræll þýðir mun minna siðferðislegt vandamál.

Ef einhver er ekki búinn að giska á það nenni ég alls ekki að byrja að elda. Þá þarf ég að standa upp og borða og þrífa og fara að sofa og vakna á morgun og allur helvítis vítahringurinn endurtekur sig bara.

Endirinn færist nær

2007-11-11T15:07:00.000+01:00

Sjáiði bara til. Ég veit ekki um ykkur, en ég ætla að ná mér í hund, dauðageislabyssu og halda mig nálægt John Connor.

Í millitíðinni mæli ég með Brass Eye, breskum þætti sem gerði grín að fréttaskýringaþáttum. Barnaníðingaþátturinn er sérstaklega vel heppnaður, eins og má sjá af auglýsingabrotinu hér fyrir neðan.

They don't deserve punishment, they deserve... gunishment.

Tímasóun

2007-11-10T16:27:00.001+01:00

Ahh, það er alltaf voða fínt að fikta í hlutum eins og uppsetningu þegar maður nennir ekki að skrifa eða gera eitthvað af viti.

Því miður hef ég ekkert merkilegt að segja. Það eru búin að vera miðannarpróf hjá mér í þessari viku og þó það hafi bara gengið nokkuð vel taka þau samt það andlega á að maður nennir ekkert að hugsa eftir þau.

Mér finnst samt ennþá fyndið að ég var annar hæstur af fjörutíu manns í algebruprófinu, sem var selvfolgelig á frönsku. Og ég sem tala ekki frönsku.

Þetta væri auðvitað miklu tilkomumeira ef ég kynni ekki nú þegar þessa algebru, en maður verður víst að taka því sem að höndum ber. Við sjáum svo til hvernig fellagreiningarprófið gekk.

En fyrir áhugamenn um klaufavillur á prófum má geta þess að hlutafleiður fallsins (x,y) --> x+y eru fastafallið 1 sama hvort maður deildar með tilliti til x eða y, en ekki samsemdarföllin x og y eins og ég sagði á líkindafræðiprófinu.

Margir myndu búast við að eftir BS í stærðfræði kynni maður að diffra, en svo er víst ekki.

Svo bregðast krosstré

2007-11-04T18:22:00.000+01:00

For the win

2007-11-02T19:12:00.000+01:00

Suma daga virðist maður gera lítið annað en að taka eftir muninum á milli Frakklands og Íslands. Eins og hvernig skrifræði er einhversskonar þjóðarhobbí hérna, það liggur við að maður þurfi passamynd og vegabréf til að kaupa brauð.

Það sem er betra er þegar maður hættir að taka eftir muninum, því þá fyrst er maður loksins að aðlagast lífinu hér að einhverju leiti. Ég er farinn að búast við að bjór komi í 25 cl. glösum og að kaffi sé rótsterkt og borið fram í fingurbjörgum.

En ég er búinn að aðlagast verðlaginu hérna algerlega ómeðvitað. Í dag ákvað ég að kaupa mér föt, eitthvað sem gerist voða sjaldan af því mér finnst það ekkert sérstaklega gaman. Svo ég henti skítugu fötunum mínum í þvottahúsið, og kíkti í fatabúð með 100 evrur meðan ég beið.

Nú, 100 evrur eru sirka 9000 kall og myndi ekki duga til mikils heima. Hérna plögguðu þær tvennar gallabuxur, tvo boli, fína peysu, nokkrar nærbuxur og 10 pör af sokkum, plús hádegismat á kaffihúsi niðri í bæ.

Ef ég ætlaði að gera það sama heima þyrfti ég að byrja á að bíða í röð hjá bankanum eftir yfirdrætti. Suma daga held ég að ég komi bara ekkert heim.

Kappinn

2007-10-31T19:19:00.000+01:00

Ég var að losa stíflu í vaskinum mínum í fyrsta skipti. Þið hefðuð átt að vera þarna, þetta var stórkostleg sjón.

Vatnið skvettist leikandi í allar áttir meðan ég þrýsti aftur, og aftur, og einu sinni enn með fallísku tákni hreinsunar, þar til stíflan þoldi ekki meir og gaf sig algerlega á vald mitt.

Ohh, maður þarf bara að skipta um nærbuxur og fá sér sígó eftir svona lagað.

Look around you

2007-10-31T13:34:00.001+01:00

Muniði eftir kennslumyndböndunum sem voru einstaka sinnum sýnd í grunnskóla? Þessi sem voru alltaf frekar gömul og asnaleg?

Þá mæli ég með Look around you; þetta eru breskir þættir sem... tja, eru svona kennslumyndbönd, nema bara miklu, miklu betri. Vissuð þið til dæmis að sýklar heita germs á ensku vegna þess að þeir koma frá Þýskalandi?

Þetta er algert skylduáhorf fyrir alla í raunvísindum. Þið hin megið svo sem horfa líka.

Look around you - Sulfur
Look around you - Water

Slembitími

2007-10-30T23:55:00.000+01:00

Mig langar í klukku sem sýnir gjörsamlega slembinn tíma og bípir handahófskennt tvisvar á sólarhring; einu sinni þegar ég á að fara að sofa og einu sinni þegar ég á að vakna.

Af hverju í ósköpunum? Tja, það væri svolítið fyndið að lifa þannig í smástund. En ekki lengur en það.

Út fer ég

2007-10-28T18:36:00.000+01:00

Jæja, það er komið á hreint að ég kem heim um jólin. Ég lendi þann 21. des og flýg aftur heim á vörutalningardag því ég þarf að læra eitthvað fyrir prófin mín sem byrja þann 7. janúar. Helvítis villimenn eru þetta að hafa prófin eftir jól.

Þetta er auðvitað mjög góður hlutur, en það er samt nett eftirsjá eftir jólunum eins og þau hefðu orðið hérna. Ég var að muna eftir því að Low hafa gefið út jólaplötu, svo á aðfangadag hefði maður getað verið aleinn (því allir aðrir eru að fara eitthvað) að hlusta á jólaLow, horfa á Love Actually, drekka rauðvín og borða pitsu. Og hugsanlega gráta sig svo í svefn, ef stemming er fyrir hendi.

Þetta er svo sorgleg tilhugsun að maður freistast nett til að láta hana rætast.

Tölvulúðaskapur yfir hátíðarnar

2007-10-27T21:17:00.000+02:00

Í dag byrjaði sirka tveggja vikna frí í skólanum mínum. Þetta er víst árlegur viðburður og hluti af einhverju sem heitir toussants. Ekki spyrja mig, ég kinkaði bara kolli þegar mér var sagt að fara í frí.

Flestir í húsinu eru farnir heim á meðan, svo það er frekar tómlegt hérna. Við erum kannski sex eða sjö eftir, af átján, en það er svo sem ágætt. Fyrir Íslending sem er vanur því að vinir hans búi ekki í sama húsi og hafi eitthvað annað að gera á daginn en að hanga með honum er lífið komið í mjög kunnulegt horf.

En já, mig vantar þá eitthvað að gera í fríinu. Þar sem ég er búinn að besta kaffihúsaröltið nokkuð vel, og ég býst ekki við að geta eitt meira en degi í að finna flösku af Kahlúa, ákvað ég að skipta um stýrikerfið í tölvunni minni. Til hvers að læra þegar maður getur lúðast alveg jafn mikið, án þess að gera eitthvað uppbyggjandi?

Ég er búinn að keyra Ubuntu í þrjú ár og það hefur yfirleitt verið alveg dejligt bara, workspaces og apt-get eru frábærari en allt. En eftir að Baldur kynnti mig fyrir dásemdum EvilWm hefur minimalisminn tekið öll völd, og mig langar í minni og nettari útgáfu af Linux. Eitthvað sem setur fyrst upp einhvern grunn pakka sem er hægt að púsla ofan á.

Ég var nokkuð fljótur að afskrifa að compæla eigin útgáfu frá grunni, samanber Linux from scratch, því það er aðeins of stórt skref afturábak. Núna er ég aðeins að skoða Arch Linux og Slackware og lýst svo sem ágætlega á fiktið sem fylgir þeim.

Vandamálið er samt að ég hef frekar takmarkaða reynslu af öllum hinum Linux útgáfunum. Það eina sem ég hef fiktað eitthvað við, fyrir utan Ubuntu, eru Debian og Damn Small Linux. Nú er Debian auðvitað afi Ubuntu, svo það er enginn stórkostlegur munur þar á, og Damn Small Linux er eiginlega bara fyndin hugmynd. Þannig allar uppástungur eru mjög vel þegnar; hvaða útgáfur Linux eru ekki of þungar og má keyra á fartölvu?

Annars getur maður jú alltaf sett bara upp Windows Vista.

Djók.

Iii. Stælar. Þessi gaur.

2007-10-26T21:23:00.000+02:00

Stæ-nem póstlistinn hjá HÍ hefur aldrei fært mér neitt nema eymd. Nú eða spam. En í þetta skiptið var það eymd.

Á morgun mun nefninlega Paul Sladen halda fyrirlestur í VR-Tvær um Ubuntu og Gnu/Linux, og ég er einhversstaðar úti í rassgati alheimsins og get ekki mætt. Ég fæ aldrei að gera neitt kúl!

... djöfull er ég orðinn mikill lúði.

Star Wars, Stella og tvinnfó

2007-10-25T21:08:00.000+02:00

Þetta er mjög gott kvöld. Á morgun byrjar sirka 10 daga frí í skólanum og ég er heima að horfa á gömlu Star Wars, drekka smá bjór og lesa tvinnfallagreiningu. Tvennt kemur upp í hugann:

Í fyrsta lagi er Star Wars eitt (þ.e. númer fjögur) frekar góð mynd. Ég held ég hafi ekki séð hana síðan ég var sirka 12 ára, svo það kemur nokkuð á óvart þegar maður miðar við hvernig svo margar aðrar myndir úr æsku manns hafa elst.

Í öðru lagi er alveg snarsexí hvernig maður sannar setningu Runge með Hahn-Banach setningunni úr fellagreiningu. Mér líður alveg hálf illa að geta ekki boðið þessari sönnun upp á kaffi og með því eftir lesninguna. Hver þarf á klámi að halda þegar svona hlutir eru til? Ha?

Stundum nennir maður bara ekki út

2007-10-24T18:48:00.000+02:00

,,Hér til okkar í Snoturhornið er kominn Gunnar Þór Magnússon. Gunnar hefur löngum verið stærðfræðinemi úr Hafnarfirði en hefur nú söðlað um og flust búferlum til Frakklands, þar sem hann stundar nú nám. Vertu velkominn Gunnar.''

,,Takk Þorsteinn.''

,,Segðu okkur, hvernig eru fyrstu kynni af Frakklandi?''

,,Þau eru bara alveg dásamleg. Til að byrja með er veðrið auðvitað miklu þjálla, það breytir ýmsu að sitja ekki á kletti í miðju Atlantshafi - ''

,,Haha, segðu.''

,, - nú og svo er maturinn auðvitað frábær. Maður er mjög fljótur að venjast því að vakna á morgnanna og rölta í næstu götu til ávaxtakaupmannsins og í bakaríið. Þetta er eitthvað sem þekkist ekki hérna heima.''

,,Nei nei, allir eru að flýta sér, enginn má vera að því að anda. Nú er Frakkland þekkt fyrir að vera mikið menningarland, þú hefur sennilega tekið eftir því?''

,,Jú, blessaður vertu. Það er einmitt stórt listasafn í fimm mínútna fjarlægð frá íbúðinni minni, þeir voru að klára tilkomumikla sýningu á verkum impressjónistanna frá um aldamótin.''

,,Já, en spennandi. Þú hefur auðvitað ekki látið þig vanta þar.''

,,Uhh, jú reyndar... ég ætlaði alltaf að kíkja, en það kostaði alveg fimm evrur... svo var nýr South Park þáttur að detta inn. Hahaha, þú veist hvernig þetta er.''

,,Nýr South Park?''

,,Umm... já.''

,,Þú ætlar sem sagt að segja mér að þú hafir gefið skít í obbann af fremstu listamönnum síðustu aldar til að horfa á fjóra illa teiknaða krakka bölva og ragna yfir engu sérstöku af því þú tímdir ekki fimm evrum ...''

,,Æ... hvað... kommon maður.''

,,... sem þú eyddir örugglega í eitthvert rauðvínsgutl sem saurgar ímynd víngerðar með tilvist sinni og gætir örugglega ekki greint frá almennilegu Cabarnet þó líf þitt lægi við. Mér býður við þér.''

,,Hvað er þetta maður?''

,,Farðu. Núna.''

,,... ókei. Sorrí.''

Gott kvöld

2007-10-24T12:30:00.000+02:00

Mikið væri ég glaður ef ég næði að venja mig af því að segja ,,Bonsoir'' við fólk þegar ég meina ,,Bonne journée''.

Ósnoturt

2007-10-24T00:04:00.000+02:00

Mér líkar ekki að hér skuli standa eitthvað um hvað ég geri á daginn, og ég biðst afsökunar á því að það geri það yfir höfuð. Ég geri mér alveg grein fyrir því að daglegt líf er svo fullkomlega óáhugavert að það síðasta sem fólk vill gera til að drepa tímann er að lesa um það.

Því miður er það svo að ef maður ætlar ekki að skrifa um daglegt líf, og ætlar yfir höfuð að skrifa eitthvað, þarf maður að láta sér detta hluti í hug. Þetta krefst annað hvort þess að maður setjist niður í langan tíma á hverjum degi og vinni í þeim hugmyndum sem hafa komið upp, eða að manni detti eitthvað sniðugt í hug og aðstæður séu akkúrat réttar til að hripa eitthvað niður.

Fyrir mig er fyrri kosturinn ekki mögulegur því ég sit í langan tíma á hverjum degi og spái í stærðfræði. Það er einfaldlega miklu skemmtilegra en að skrifa, svo ég vil frekar eyða tímanum inní hausnum á mér á imaginæra loptskipinu en í að bæta mig í einhverju sem ég er ekki það góður í.

Sem hlýtur að teljast nokkuð svekkjandi fyrir þig. Því það sem dettur hingað inn hlýtur að gera það nokkuð strjált, og getur eiginlega ekki verið upp á marga fiska því mínar mest skapandi stundir fara í að byggja skýjaborgir í nykurrúmum.

... ó, rifinn ostur er kallaður râpé hérna. Would you like some rape with that bread?

Þegar maður er í Róm...

2007-10-18T01:13:00.000+02:00

Á morgun ætla ég ekki í skólann. Þetta er ekki ákvörðun tekin af eintómum letingjaskap eins og venjulega, heldur ákváðu stjórnendur almenningssamgangna hér í bæ að slá upp smá vinaleik í þjóðaríþrótt Frakka; verkföllum.

Klukkan 9:30 hætta allar almenningssamgöngur að ganga og þar sem kerfið hérna er, ólíkt því sem maður á að venjast, frekar gott er ekki öllum skítsama.

Ég ætla ekki einu sinni að þykjast vita af hverju þetta lið er að fara í verkfall. Að minnsta kosti ekki við ykkur; ef einhver hérna spyr muldra ég bara ,,Zarkosi, il est un putain''.

Það er ótrúlegt hvað maður þarf að kunna lítið til að láta alla í kringum mann halda að maður skilji það sem er í gangi.

Farðu í sturtu elskan

2007-10-15T22:49:00.000+02:00

Ég er sannfærður um að það á enginn eftir að trúa mér nema ég sýni myndir af þessu, alveg eins og gerðist með geimverurnar. En það er alveg satt; sturtan mín er undir rúminu mínu.

Reyniði bara að slá þetta út í furðulegheitum.

Ég, ég er Megas

2007-10-15T12:54:00.001+02:00

Jæja, eftir að hafa google-leitað í svona hálftíma, keypt heyrnartól með míkrófón, komist að því að þau virkuðu ekki með tölvunni, google-leita meira, kompæla hljóðkerfið í tölvunni aftur frá grunni og gert símaat í Já hef ég í hendi mér möguleikann að hringja í hvaða landlínu sem er á Íslandi (aðeins almennar hvar sem er í Evrópu) ókeypis.

Þetta kemur þér við því nú geturðu búist við dónasímtölum frá Frakklandi á hvaða tíma sólarhringsins sem er, að minnsta kosti ef ég veit heimasímann hjá þér, ef ekki ertu sennilega seif.

Sem þýðir að mögulegir kandidatar fyrir dónasímtöl eru ekki mikið fleiri en foreldrar mínir og amma... ég er ekki viss um að þetta verði jafn skemmtilegt og ég hélt í fyrstu.

Úff maður

2007-10-14T19:33:00.000+02:00

Þrátt fyrir allar hugmyndir mínar um hið gagnstæða varð þessi dagur að heljarinnar lærdómsdegi. Ég vaknaði svona líka gríðarhress í morgun, þó ég hafi verið á einhverju fylleríi fram eftir kvöldi í gær, og fór að læra upp úr hádegi eftir að hafa tekið til.

Blessunarlega náði ég sönsum rétt í þessu þegar ég fattaði að það var orðið dimmt úti og fór að sulla í rauðvíni. Stórhættuleg þessi fellagreining, maður nær varla að sitja að sumbli eins og venjulegt fólk fyrir þessu.

Ágætis byrjun

2007-09-21T14:06:00.000+02:00

Voila! Ný síða fyrir sama ruglið og venjulega.

Ég hefði sennilega getað tímasett skiptinguna betur, mig langaði að klára gömlu síðuna og hafa bara færslur frá Grenoble á þessari, en bestu áform manna og músa eiga það til að fokkast svolítið upp. Það verður bara að hafa það.

Hér verða alla vega færslur frá Grenoble. Mér finnst ágætt að skipta reglulega um svona síður því þær verða frekar leiðinlega í meðförum eftir nokkurn tíma. Þó að allt hér verði skrifað í Grenoble myndi ég samt ekkert búast við minna rugli en venjulega, eða einhverju sem gæti mögulega verið gagnlegt fyrir fólk á leiðinni hingað. Þannig virkar þetta ekki.

Fyrir þá sem ekki vita er titillinn stolinn frá Vidda dönskukennara. Einhvern daginn var hann að útskýra fyrir okkur af hverju við værum nú að læra þetta allt saman; það virkar alveg að labba inn í búð, benda á vegginn og hrópa "Ég! Marmelaði!" en það er miklu skemmtilegra að gera það almennilega.

Mér finnst þetta viðeigandi því í augnablikinu er franskan mín er á marmelaðistiginu.